Taktische Pläne

Tactisch en strategisch plannen en een goede voorbereiding kan zo nu en dan heel goed uitpakken. Het werkte al goed met mijn paspoort en de Grote Zee-eenden, en nu heeft het weer heel goed gewerkt. Via een Duitse regionale waarnemingen site kom ik erachter dat in de omgeving van Voerde, langs de Rijn, vier IJseenden gezien zijn. Omdat ik die nog niet in Duitsland gezien heb, en omdat dit niet heel erg ver weg is (een uurtje rijden), besluit ik na mijn werk hier heen te gaan. Van tevoren heb ik goed op Google-Earth gekeken, dus ik weet precies waar ik wel (en niet) moet zijn.
 

Ik werk vrolijk de hele woensdag en stap, als ik ben uitgewerkt, in de auto. Een uurtje over de autobahn en tien minuten over wat kleinere weggetjes en ik sta aan de rand van de Tenderingssee. Onderweg heb ik de lucht scherp in de gaten gehouden. Er vliegen veel Kraanvogels en een mooie groep wil ik niet graag missen. Helaas werken de Kranen niet mee, maar de See zit er veel belovend uit, met veel eenden erop.  Ik zet mijn scoop neer en kijk van links naar rechts over het meer. Al snel zie ik een kleinere Fuut zwemmen. ‘Roodhals!’, denk ik direct, en dat blijkt te kloppen. De vogel zwemt naar me toe en gaat dan niet ver uit de oever frequent duiken. De vogel is meer onder dan boven water, maar toch lukt het me een redelijke bewijsplaat te maken.

Een heerlijke bonus, maar eigenlijk wil ik ook wel graag die IJseenden zien. Ik scoop en scoop, maar ik zie ze niet. Net als ik begin te twijfelen zie ik – heel erg ver, aan de overkant tegen de oever – een man IJseend. De vogels zijn bijna continue onder water. Met heel veel geduld kan ik ze tellen, en ik kom op 1 man en drie vrouwen. Ze laten zich moeizaam bekijken en met een vluchtige blik over de See had ik ze nooit gevonden. Ik probeer een bewijsplaatje te maken, maar dat lukt me niet… Oordeel zelf maar.

 

Als ik terug rij richting Zyfflich blijf ik de hemel scherp in de gaten houden. Hier moeten toch Kraanvogels vliegen? En het werkt, na een goede tien minuten zie ik ineens links van de weg een grote groep vogels. Het is direct duidelijk, dit zijn Kranen! Ik kan de auto aan de rand van de drukke weg parkeren en maak snel een paar foto’s. Ongeveer 35 vogels schat ik, die langzaam flappend en glijdend in oostelijke richting verdwijnen.  Tevreden rij ik naar huis, een goede voorbereiding (en wat geluk, laten we wel eerlijk blijven) werpt zijn vruchten af!

 

 

Reisepass

Het wonen in Duitsland heeft vele voordelen. Naast al die voordelen, zijn er natuurlijk ook nadelen. Elk voordeel heeft zijn nadeel! Het verlengen van je paspoort is zo’n nadeel. Woon je ‘normaal’ ergens in Nederland, dan verleng je het paspoort in de gemeente waar je woont. Voor mij is dat allemaal anders. Ik kan het verlengen bij het consulaat (bijvoorbeeld in Dusseldorf), of verlengen bij een klein aantal gemeentes in de grensstreek. Enschede is zo’n gemeente, en dus reed ik niet lang geleden op een mooie vrijdag, speciaal naar die stad voor het verlengen van mijn paspoort.

Een goede week later, op donderdag besluit ik mijn nieuwe paspoort te gaan ophalen. Ondanks de verleidelijke Geelsnavelduiker in het westen van Nederland, rij ik naar het oosten. Eigenlijk ben ik daar wel blij om, zo ontloop ik alle sneeuw, ijzel en overige ellende. Op de radio hoor ik hoe erg het in het westen is, en ik rij zonder problemen naar Enschede.

Het ophalen van het paspoort is een formaliteit en zo sta ik al weer spoedig buiten. En daar ben ik erg blij om. Ik heb namelijk nog grootse plannen. Min of meer op de route Enschede – Zyfflich ligt een meer. En op dat meer zitten al enige tijd Grote Zee-eenden… en die wil ik graag op mijn Duitse lijst(je) zetten. Van een Nederlander woonachtig in Munster heb ik al wat plekinfo gekregen, dus het moet eigenlijk appeltje-eitje zijn. ’s Morgens keek ik echter nog even snel op Ornitho (de Duitse waarneming.nl) en zag dat op een kleiner meer, dat vlak naast het grote meer ligt, een Middelste Zaagbek, Toppers en een Grote Zee-eend was gezien. Dat maakte het voor mij erg eenvoudig, ik laat het grote meer links liggen en focus mezelf op het kleinere meertje.

En die tactiek werkt uitstekend. Ik parkeer de auto, loop 100 meter, zet mijn scoop neer en binnen 10 minuten scoor ik Middelste Zager, Toppers en een vrouw Grote Zee-eend. “Wie het kleine niet eert, is het grote…. " zal ik maar zeggen. Het klinkt vreemd, maar ik ben maar wat blij met mijn eendjes. Totdat ik de volgende morgen tot mijn verbijstering constateer dat ik toch nog maar even op het grote meer had moeten kijken, daar blijkt gisteren een Witoogeend te hebben gezeten…

Sonne und carnaval...

Na een klein maandje stilte eindelijk weer eens een schrijven. In dat maandje gebeurde er eigenlijk best wel veel. In Zyfflich en omgeving werden nog steeds de nodige ganzen gezien. Ik kwam nog een keer een Roodhalsgans tegen, maar daar bleef het dan qua de echte zeldzamere ganzen bij. Wel verblijven er de laatste weken redelijk grote aantallen Brandganzen. Ik kom regelmatig groepjes tot wel 50 vogels tegen, iets dat ik hier nog niet eerder mocht beleven.

Wat ik wel mocht beleven was een weekje zon. Toevallig bleek er een week zonder bijzonderheden , veldwerk of dringende afspraken te zijn en die kans werd direct gegrepen. Een vlucht was snel geboekt, een huisje ook en een auto idem dito. En zo werd ik dan op woensdag 6 februari op Majorca wakker van zingende Graszangers en Euroka's. Het weer was deze week heerlijk, steeds zo rond de 20 graden met redelijk veel zon. Wat betreft vogels was het natuurlijk rustig. Leuke soorten die je in de winter hier nog kan tegenkomen zijn Monniksgieren, Dwergarenden, Grielen, Thekla Leeuwerik, Purperkoet, Vale Pijlen en natuurlijk de belangrijkste soort Balearische Grasmus.

Deze laatste soort is in de winter erg lastig, maar met veel geluk lukte het me toch er eentje redelijk te zien te krijgen. Alle andere soorten zijn heel eenvoudig te zien te krijgen (behalve dan de Griel, maar die hoorde ik dan wel weer elke avond vanaf het terras van ons vakantie-huisje roepen). Hoe dan ook, een weekje zon was heerlijk!

Hieronder een paar foto's: Audouins Meeuw, Purperkoet, Rode Wouw (met zender op z'n rug - als je goed kijkt!) en een verre Dwergarend.

 

 

Terug in Duitsland bleek de Ringsnavelmeeuw, die al geruime tijd op de Rijn vlak bij Keulen zit, nog steeds aanwezig. Ik had al diverse malen op het punt gestaan die meeuw eens met een bezoek te vereren en afgelopen vrijdag was het dan echt zover. De vogel is bijna altijd te vinden bij het veer bij het stadje Hitdorf. De rit daar naar toe verliep zonder problemen, maar toen ik het dorp inreed veranderde dat ras. Het was carnaval (en dat was ik als rasechte Fries helemaal vergeten), en juist op deze vrijdag was de Grote Optocht door het dorp. Het hele dorp was dus afgezet voor autoverkeer en overal liepen de meest vrolijke verkleede mensen... De auto werd dus aan de rand van het dorp neergezet en daar ging ik met verrekijker en telescoop dwars door de menigte. Vreemd werd ik niet aangekeken, blijkbaar dacht een ieder dat ik verkleed was.

 

Eenmaal bij het veer verliep alles voorspoedig. Het meegenomen brood hoefde ik niet eens te gebruiken, er was iemand druk bezig de eendjes en zwanen te voeren. En de meeuwen, waarvan een enorme groep aanwezig was. Hoofdzakelijk Kokmeeuwen, maar ook aardig wat Stormeeuwen en zelfs nog een Geelpootmeeuw. En een heuse Ringsnavelmeeuw! De vogel liet zich redelijk bekijken, maar verdween helaas ook weer snel uit beeld en kwam ondanks geduldig wachten ook niet meer terug.Wel kon ik nog de Eidereend (die daar ook al heel lang zit) bewonderen. Dit met feestvierende mensen en die heerlijke en vrolijke muziek om me heen... Tja, om dat leuk te vinden... daar ben ik toch echt te veel Fries voor vrees ik...