Zwergscharbe-twitch im Holland

In een later bericht ga ik je wel iets vertellen over Zyfflich en de wereld daar omheen. Eerst dit:

Iedereen weet natuurlijk van de Dwergali die de dag na de Top of Holland vogeldag gevonden werd in de Ooipolder. De dag dat die vogel gevonden werd zat ik keurig bij mijn vader op de bank, zijn verjaardag te vieren. Het vieren van die verjaardag was leuk, het verschijnen van die Aalscholver minder. Vooral omdat de vogel op nog geen 2000 meters van ons huis bleek te zijn gezien. Maar ja, zo loopt het in het leven en omdat het geen nieuwe NL soort voor me was kon ik er eigenlijk wel mee leven.

Ik had wel het idee dat de vogel ergens in de Ooi nog aanwezig moest zijn en hield toch wel rekening met een herontdekking. En dat gebeurde dus ook. Het afgelopen weekend was voor ons een druk weekend. De ouders van mijn lief waren van plan om vanaf vrijdag een paar dagen langskomen en mijn pa, zijn vriendin, mijn broer, zijn vriendin en haar dochter waren van plan op zaterdag langs te komen. Dus je kent het waarschijnlijk wel: inkopen doen, huis schoonmaken, de nog niet lege verhuisdozen in een hoek schuiven en ga zo maar door. Beetje stressen dus.

Met dit alles waren we dus op vrijdagmorgen bezig toen mijn telefoon begon te piepen: rare bird alert, Dwergaalscholver op de bekende plek. En die plek was dus 2000 meters vanaf de plek waar ik op dat moment liep te poetsen. Ik keek mijn lief aan en we zaten dus nog geen 5 minuten later op de fiets. Echt, twitchen op de fiets. Mijn allereerste keer ooit, afgezien van een paar twitches met het OV in combinatie met het huren van een fiets in een ver en grijs verleden.

We kwamen snel aan op de bekende plek om van een altijd vrolijke Robert Keizer te vernemen dat de vogel 'twee seconden' eerder was opgevlogen. Balen dus! We hadden maar bitter weinig tijd omdat de ouders van mijn lief al onderweg waren naar Zyfflich en we eigenlijk best nog veel dingen te doen hadden. Toen kreeg Remco Wester telefoon, de vogel werd gezien een paar kilometer verder. Even twijfelen... wat te doen? We besloten toch de gaan fietsen en van het meer dan vriendelijke aanbod van Mart Janse mee te rijden geen gebruikt te maken.

En zo kwam alles toch nog goed, de Zwergscharbe liet zich goed bekijken op een zandstrandje. Mijn tweede in Nederland! Na kort maar goed genoten te hebben van de vogel besloten we terug naar huis te fietsen en alles gereed te maken voor het bezoek.

In een volgend bericht wat foto's en meer van de directe omgeving van Zyfflich. Spannende tijden liggen voor ons en ik heb heel veel zin daar veel over te gaan schrijven !

Taube in der Spitze Hollands !!

Op donderdagavond kom ik zo tegen een uur of tien ’s avonds aan in ons huis in het bos. Ik dans een vrolijke dans met mijn liefste, drink een schnapps, klets wat en we kijken dan nog een film op het notebook. Vlak voor we gaan slapen twijfel ik nog even of ik mijn mails zal checken. Besluit het niet te doen en misschien was dat maar goed ook. Leverde me in ieder geval een ‘rustige’ nacht op.

De volgende morgen pers ik sinaasappelen, zet koffie en maak het ontbijt gereed. Ondertussen heb ik het notebook aangezet en als ik even later even tijd heb check ik mijn mail: tussen al de overige mails zie ik drie Birdalerts staan met als titel Oosterse Tortel. Ik weet direct hoe laat het is en hoef eigenlijk de mails niet te openen om te weten wat we vandaag gaan doen. Tot mijn grote vreugde is de determinatie zeker (weet dan nog niets van de discussie op het forum van waarneming.nl) en tot mijn nog grotere vreugde is de vogel gezien in Fryslan. Een nieuwe soort voor Nederland en dat nog wel in de Top of Holland! Dat geeft dubbel zo veel vreugde.

De plannen zijn snel gemaakt, althans door mij. Na enig aandringen wil Nicole wel mee, hoewel ‘ein Taube’ haar niet zo heel erg aanspreekt. We doen het rustig aan, ik kan me niet goed voorstellen dat de vogel snel uit Wergea zal verdwijnen. We ontbijten, drinken koffie en pakken alles wat mee moet. De navigator heeft uitgerekend dat we er ongeveer 2:45 uur over zullen doen voordat we aankomen op de plek waar de vogel zit. Valt me eigenlijk nog mee, in Engeland, Zweden of Finland lachen ze waarschijnlijk om die 165 minuten autorijden. Daar is zoiets een beetje een thuiswedstrijd.

De rit naar Nederland verloopt voorspoedig en we komen zo rond een uur of half twee aan. De vogel is op dat moment even uit beeld. Het is leuk al die bekenden weer tegen te komen. We kletsen een beetje bij en dan is de vogel schijnbaar aan de westkant van het dorp gezien. Rennen dus! Maar als we aankomen blijkt het loos alarm, geen duif te zien. Toch is de vogel blijkbaar niet ver uit de buurt, als we een beetje door het wijkje heenlopen komen we een mevrouw tegen die haar hond uitlaat. ‘Zoeken jullie die zeldzame duif?’ vraagt ze ons. We reageren enthousiast en ze neemt ons direct mee. Om de hoek staan een stel vogelaars te kijken naar een kersenboom. Snel rennen we die kant op en dan is het + 1. De Oosterse Tortel zit mooi in een boom en laat zich prima bekijken. We genieten een hele tijd van de vogel voordat deze besluit weg te vliegen, richting de kerk.

Nu we de vogel gezien hebben kunnen we wat rustiger aan doen en we genieten van het mooie dorpje. Fryske dorpjes zijn mooi en dit is ook nog eentje van de mooiere. De kern van dit dorp zit er nog uit zoals kernen van dorpjes eruit horen te zien. We zoeken een bakker en kopen daar overheerlijke Fryske Sûkerbôle. Beter dan ik in lange tijd heb gegeten, misschien wel de beste ooit gegeten. En ik kan het weten, Fries van geboorte en gek op zoete dingen zoals suikerbrood.

Nog even over die 496 Kraanvogels die we een week of twee geleden aan de Oste gezien hebben. Hier reageerde men een beetje met ongeloof. De ‘kraanvogel-expert’ hield het eigenlijk niet voor mogelijk dat er nog zoveel Kraanvogels aanwezig konden zijn, zeker niet na de lange periode van kou en de hoeveelheden sneeuw die gevallen zijn. Ik ontving een paar mails met het verzoek voor extra inlichtingen en plekinfo. Niet dat ze me niet geloofden maar ze wilden wel heel graag meer van onze waarneming weten. Vandaag zijn drie experts speciaal op stap gegaan om onze melding na te trekken. En, wat denk je? Ze vonden op een voor hun tot nu toe totaal onbekende plek - in de directe omgeving van onze waarneming - meer dan 500 Kraanvogels. Grappig dat ik als Hollander dat dan moet ontdekken. Geeft een bijzonder gevoel!

Tee, Kuchen und Kraniche

Het is vrijdagmorgen als ik de gordijnen openschuif en naar buiten kijk. De lucht is strak blauw, de zon schijnt al een beetje tussen de bomen door. Bomen die bedekt zijn onder een dikke laag sneeuw, het bos ziet eruit als een sprookje. Het is koud buiten, de thermometer geeft -9.6 graden Celsius aan. Maar er staat niet veel wind dus het moet heerlijk zijn een lange wandeling te maken. De keuze is snel gemaakt, ik heb zin om naar de Oste (dat kleine riviertje) te gaan, daar zal nog open water zijn en waar open water is zijn leuke vogels te verwachten.

We moeten eerst nog even langs de Optiker maar komen na een autotocht van een goed drie kwartier door een heerlijk landschap vol met sneeuw aan bij de Oste. Zodra ik uitstap hoor ik Kraanvogels en ik kijk om me heen. Ik verwacht vogels te zien overvliegen maar tot mijn grote verbazing staan er op een voor de helft geoogste maisakker, nog geen 500 m bij me vandaan 436 vogels. De vogels staan heel dicht op elkaar en roepen voortdurend. Verbluffend vind ik het, ik weet dat er hier vogels overwinteren, maar dat er nog zo veel vogels na zo'n lange vorstperiode nog steeds hier zijn dat had ik niet verwacht. Het zal wel weer - net als bij de Kleine Zwanen - het bekende kosten-baten en given-up-density verhaal zijn, het kost te veel energie om nu nog te vertrekken, het is slimmer om, als je de gok genomen hebt om in het noorden te blijven, niet te vertrekken. Zeker als er nog genoeg te eten is, waarom zou je dan op reis gaan? Hoe dan ook, het is genieten en het lukt me ook nog een paar leuke foto's maken.

In de bomen zitten groepjes Geelgorzen en in de struiken langs het pad fourageren veel Merels. Het is ondertussen half bewolkt geworden maar nog steeds heerlijk weer. We lopen naar de Oste, die natuurlijk niet bevroren is, daar stroomt die te hard voor. We wandelen verder door een lege en stille wereld. We komen helemaal niemand tegen, alleen zo nu en dan een Ree. Voor de rest is het stil, ook met vogels. Het blijft bij Sijzen, Merels, Roodborsten, wat verschillende soorten mezen en een paar Buizerds. Als we bij het grote hoogveen aankomen verwacht ik minimaal een Klapekster te zien te krijgen. Maar ook dat is te hoog gegrepen, het landschap is onvoorstelbaar open en leeg. Niets beweegt. Ik kijk de vlakte een paar keer goed af, hier kan je zo Grote Trappen en nog meer van dat moois verwachten. Maar niet vandaag, het blijft leeg.

Als we verder lopen zie ik bij een klein stroompje iets lopen, een Waterral! De vogel rent voor me uit en verdwijnt in de spaarzame vegetatie. Ik kijk nog even of ik 'm nog kan vinden maar blijkbaar is de vogel verdampt. We komen weer uit bij de Oste en hier pesten we grote groepen Wilde Eenden op. In de sneeuw staan heel veel sporen en ik kijk of ik sporen van Otters zie. Ik zie verschillende prenten die er wel wat op lijken maar twijfel steeds, zijn dit nu echte Otter-sporen of niet? Volgende keer toch een boek meenemen (of een paar van die sporen fotograferen, zucht!).

We hebben een hele tijd geen Kraanvogels meer gehoord maar op een gegeven moment horen we ze weer in de verte; we komen weer in de buurt van de auto. Als we op het laatste stuk richting de auto lopen zien we een grote groep Kranen vliegen. Ik tel snel, ongeveer 60 vogels. De vogels draaien mooi voor ons langs en landen bij de overige vogels op de akker. We staan bij de auto en genieten: thee drinken, heerlijke Kuchen en bijna 500 Kraanvogels op ongeveer 500 meter afstand. Wat een luxe!


Hier een leuke video van die Kranen:

En hier nog een leuke video van die Kraanvogels:

Still im Wald

Tsja, en het was me toch stil in het bos. Ik had bedacht dat een groot dennenbos hier net ver vandaan een goede keuze zou zijn voor mijn Kruisbekken zoekactie. Vanmiddag daar een lange wandeling gemaakt, en heel weinig gezien. Een paar mezen, wat Goudhanen en Merels en dat was het dan wel. Geen enkele Kruisbek gehoord, laat staan gezien.

Toch was het mooi, het vroor een paar graden, er stond geen wind en er lag een lekker dik pak sneeuw. Heerlijk om in te wandelen, koud te worden en dan thuis warme chocolademelk te drinken.

Fichten- & Binden- & Kiefernkreuzschnabel

Eerst de allerbeste wensen voor een heel goed, gezond en vogelrijk 2010 !

Dan mijn excuses, ik realiseer me dat ik een hele lange tijd niets van me heb laten horen. Ik zal mijn leven beteren en de draad die ik zo lang heb laten liggen weer oppakken. Genoeg daarover, terug naar belangrijkere zaken !

Vogels dus. De afgelopen maanden november en december niet veel op vogelgebied meegemaakt. November was super rustig. Nog wel een paar keer 'bosjes geklopt' in de kuststrook tussen Bremerhaven en Cuxhaven maar dat leverde niet veel op. December was een drukke maand mbt het werk. Daarnaast zorgde de vele sneeuw en pech met mijn auto ervoor dat ik in de weekenden niet op pad kon.

Hier in het bos ligt op het moment dat ik dit schrijf een enorm pak sneeuw. Met vogels is het bijzonder rustig, maar gelukkig zijn er nog de Kruisbekken. Daarvan vliegen er hier de hele tijd groepjes rond! Afgelopen dinsdag hoorde ik vogels roepen in het bos aan de andere kant van de weg. Niet de normale, bekende roep maar dieper. Duidelijk anders dan wat ik normaal hier hoor. Direct naar binnen gerend en mijn verrekijker opgehaald. Toen ik bij de bomen aankwam waar de vogels zaten te roepen gebeurde het onvermijdelijke: ze vlogen weg. Tot mijn grote frustratie niets aan kunnen zien.

Spannend is het wel, die Kruisbekken. Ook omdat op de laatste dag van 2009 en gisteren in de omgeving van Hannover Grote en ook Witbandkruisbekken zijn gezien. Die vogels zijn er dus wel, je moet ze alleen nog zien te vinden. Daarom straks maar weer het naaldbos in en hopen op iets leuks! Ik zal als ik terug ben verslag uitbrengen.