Fahrad

Nog even kort nieuws.

Zoals jullie weten zit vlakbij Zyfflich al de hele winter een Klapekster. Een kilometer of vijf verder, in het Kranenburger Bruch zit er nog eentje, ook al de hele winter. Al een paar keer was het me opgevallen dat, nadat ik de Brucher Klapekster had gezien, ik vrij snel daarna - nog steeds in het Kranenburger Bruch - weer een Klapekster tegenkwam. Ik had zelfs al eens gedacht dat er twee vogels zouden kunnen zitten. Maar hier nooit echt heel serieus aandacht aan geschonken, tot afgelopen zaterdag.

Nadat ik de vogel van Zyfflich had gezien besloot ik door te fietsen naar de andere Klapekster. In het Kranenburger Bruch aangekomen vond ik deze vogel al vrij snel, in de buurt van zijn vaste stek. Omdat het heerlijk weer was besloot ik de Grote Ronde te fietsen. Ik fietste dus de Bruch uit en zette koers naar Mehr. Ineens zie ik een kleine spechtachtige vogel aan komen vliegen. De vogel vliegt recht op me aan in een golvende vlucht. 'Kleine Bonte', denk ik. De vogel gaat een paar bomen verder zitten en ik moet eerst een stukje terug fietsen voordat ik 'm goed kan bekijken. Klapekster! Ik kijk ernaar en denk bij mezelf, 'hoe kan deze vogel nu hier zo snel zijn?' Die andere Klapekster zag ik voor het laatst ongeveer 10 minuten geleden, op ongeveer anderhalve kilometer van de plek waar deze Klap zit.

Hier wil ik het fijne van weten en ik besluit terug te gaan om het te controleren. Als een dolle fiets ik terug en na enig zoeken blijkt hier een Klapekster te zitten. Ik weet bijna zeker dat die andere Klap me niet ingehaald heeft... dus toch twee? Om het helemaal zeker te weten besluit ik weer terug te fietsen naar die andere Klap (volg je het nog?). Na een supersnelle rit terug sta ik na enige minuten met een tevreden gevoel naar die andere Klapekster te kijken. Dus toch twee vogels!

Samen met de Zyfflicher vogel maakt dat drie vogels in deze omgeving. Bijzonder voor hier. Het is sowieso een goed jaar voor Klapeksters, heeft volgens mij alles te maken met het goede lemmingenjaar in het noorden van Scandinavië...

Rostgans aktualisiert

Even een korte Casarca update.

Het is me gelukt contact te leggen met de Russin (Anastasia Popovkina) die rond 2003 onderzoek heeft gedaan aan de vogels die in en rond Moskou voorkomen. De vogel die ik gezien heb is niet van haar project. Jammer, maar het schept wel duidelijkheid. Ze schreef me dat het type ring dat deze vogel had, niet een ring is die gewoonlijk gebruikt wordt door dierentuinen en particuliere watervogelcollecties. Volgens haar kan dit best een vogel zijn afkomstig uit een onderzoeksproject. Maar welk project kon ze me ook niet vertellen...

Ondertussen heb ik bericht gekregen dat in Bulgarije ook onderzoek is gedaan aan Casarca's. Dit is ook al een aantal jaren geleden, rond 2003 en ook hier zijn kleurringen gebruikt. Ik heb contact opgenomen met de onderzoeksleider en wacht nu op spanning op antwoord. Zou het dan misschien een Bulgaarse vogel zijn? Zodra ik meer weet, lees je het hier!

Eine Rostgans und ein Rätsel

Dinsdag 21 februari, de dag waarop de ganzen geteld moeten worden in de Duffelt. Deze winter gebeurt dat wekelijks, meestal op de dinsdagen. Ik heb al een paar keer meegeholpen en vandaag ben ik weer ‘de klos’.

Het tellen verloopt voorspoedig. Het is heerlijk weer en in de loop van de morgen begint de zon te schijnen. Ganzen zijn er volop, we komen grote groepen tegen en het is heerlijk die te tellen. Ik blijf hopen op leuke soorten als Roodhalsgans, Kleine Rietgans en ga zo maar door. Maar dat valt tegen, het blijft bij heel veel Kolganzen, wat minder Rietganzen en een paar handjesvol Brandganzen. Verder kom ik de overwinterende Klapekster bij Kranenburg weer eens tegen en zit daar ook mijn eerste Rietgors voor dit jaar. Ik vermaak me dus prima.

En dus sta ik ergens in de loop van de ochtend bij een groep Kolganzen. Ik scan de groep even met mijn verrekijker en zie dan ineens een Casraca lopen tussen de Kollen. Dat is een soort die ik niet had verwacht tegen te komen, ik bekijk de vogel nog eens goed en zie dan tot mijn verbazing dat de vogel een ring heeft. Ik tover mijn scoop tevoren en bekijk de vogel nauwkeuriger. Ik verwacht een gesloten pootring te zien maar tot mijn grote verbazing is het een hele normale kleurring. Een groene met witte letters of getallen. Ik zoom in met de scoop en probeer te lezen wat er op de ring staat. Omdat de vogel zeer beweeglijk is en zo nu en dan door plassen water loopt is dat aflezen een crime. Totdat de ganzen ergens van schrikken en allemaal onbeweeglijk stil gaan staan. Met de telescoop op de maximale vergroting lukt het me om twee letters af te lezen. Dan komt de hele groep weer tot rust en loopt de Casarca verder de groep in. Ik staak verdere afleespogingen omdat ik ervan uitga dat ik de complete ring heb afgelezen. Ook controleer ik niet of de vogel nog een andere (metalen) ring om heeft. Er is in ieder geval geen andere kleurring, dat weet ik wel zeker.

Tussen de middag eet ik thuis soep en zoek ik even snel op het Internet naar de Casarca. Bij CR-birding vind ik niets. Dit tot mijn grote verbazing, ik had verwacht dat er wel iets te vinden zou zijn. Ik bel met Berend Voslamber en die kan me ook niet veel wijzer maken. Ik post snel een bericht op het forum van waarneming.nl en ga daarna verder met mijn telling.

’s Avonds thuis zoek ik verder, maar kan niet veel vinden. Ik neem contact op met twee Duitse ringers die veel waterwild-exoten ringen maar die kunnen me ook niet verder helpen. Het is in ieder geval niet een vogel die zij geringd hebben. Op het forum van waarneming.nl komt ondertussen de suggestie dat het een dierentuin vogel geweest kan zijn. Dat zou kunnen natuurlijk, maar die zou een gesloten pootring moeten hebben (die de vogel wel zou kunnen hebben, ik heb daar niet heel erg goed op gelet!).

Dan kom ik er (via de oude Belgische CR-birding site) erachter dat in Moskou in 2003 vogels voorzien zijn van groene kleurringen. Volgens de beschrijving met drie getallen, dus niet met letters… Maar het zijn in ieder geval groene kleurringen en misschien is de info niet meer up-to-date. Dit geeft een beetje hoop en ik stuur een mail naar de Russin wier naar bij het project staan. Die mail komt binnen een paar seconden retour, adres werkt niet meer. Tja, hoe nu verder?

Ik stuur een hele stapel mails de deur uit, naar Russen die de dame van het project misschien kennen, naar de Engelse (kleur)ringcentrale en naar mensen waarvan ik de hoop heb dat ze me verder kunnen helpen.

Het blijft dus voorlopig nog even een mysterie, is dit nu een dierentuin-vogel, is het een vogel van een illegaal project (lees niet bekend) of is het echt een vogel die van ver komt en is het project niet bekend in West-Europa… Mocht je een idee hebben dat me kan helpen, laat het me weten!!!

Waldmaus

Afgelopen weekend was het nog steeds bitter koud in Zyfflich en omgeving. 's Nachts zakte het kwik naar ergens tussen de -10 en -15 graden Celsius. Overdag was het iets minder koud dan de week ervoor maar toch, warm is anders.

De voederplaats op ons terras werd bezocht door heel veel vogels. Hoofdzakelijk Ring- en Huismussen. Een paar keer heb ik een poging ondernomen ze te tellen en ik kwam uit op ongeveer 60 mussen in totaal. Ook waren er duidelijk meer Merels in de tuin te vinden. Op het hoogtepunt ('s morgens rond zonsopgang) telde ik 12 exemplaren die geduldig zaten te wachten totdat de appels uitgedeeld werden. Kool- en Pimpelmezen vliegen de hele dag af en aan. Verder nog een paar Roodborsten, een Heggemus en een handvol Vinken. Andere soorten heb ik niet gezien. Eigenlijk een beetje magertjes, ik had meer en spectaculairdere soorten verwacht. Maar toch, dit is ook al heel erg leuk en het is puur genieten, alsof je de hele dag televisie zit te kijken. Vervelen doet het nooit.

Zaterdag in de bittere kou nog mijn rondje Zyfflich gedaan. Een diepterecord qua aantal soorten, 22. Maar toch kan je al merken dat het voorjaar eraan zit te komen. Kwam meer Grote Bonte Spechten tegen (zelfs roffelend), zingende Koolmezen en ook Buizerds gedragen zich opvallender. Maar verder fiets je door een lege en stille wereld. Niet dat dit erg is, ook dit is puur genieten en ik kan er niet genoeg van krijgen.

Nu het langer licht is (en dan vooral 's avonds) lukt het me weer om aan het einde van de dag nog heel kort te vogelen. Dit leverde op maandag een leuke verrassing op in de vorm van vijf adulte Wilde Zwanen. Sommigen van jullie zullen hier hun schouders over ophalen, maar vergis je niet. Hier in de Duffelt is dit een bijzondere waarneming. Zo heel erg vaak komen hier geen Wilde Zwanen, en dan vijf vogels aan de grond. Dat is een bijzonderheid. Dinsdagavond zaten de vogels nog op exact hetzelfde weiland als de dag ervoor en heb ik - in het laatste licht van de dag - een paar bewijsplaatjes gemaakt.

Nog even snel breaking news: volgens experts is de muis die ik fotografeerde (zie vorige blog) een Bosmuis.

Kalt

Ik kan me niet goed voorstellen dat het iemand niet is opgevallen, het is koud. Hier in Zyfflich vroor het zaterdagochtend -20 graden. Nog voor het echt licht geworden was zaten de eerste Merels al bij de appels en even later kwam de Roodborst hen gezelschap houden. Het duurde toen niet lang meer voordat heel veel Ring- en Huismussen, Koolmezen en Pimpelmezen kwamen snoepen. Dat gaat de hele dag door, totdat het weer donker gaat worden. Dan zijn de Merels en de Roodborst weer de laatste vogels die nog net voor het licht uitgaat druk fourageren.

Over die Roodborsten is nog wel wat meer te schrijven. Zaterdag en zondag heb ik mijn gebruikelijke rondje gefietst. Dik ingepakt was dat heel goed te doen, in de zon was het heerlijk. Wat me direct al opviel waren de vele Roodborsten. Langs een weggetje kwam ik, op misschien 500 m, wel 6 vogels tegen. Ik had zelfs een groepje van 4 vogels. Ze fourageren in het langere gras dat langs de weg staat. In mijn ogen heel opvallend, waar die nu weer vandaan komen? En waarom dan daar fourageren? Omdat daar de zon schijnt en het beter uit te houden is? Wie een idee heeft mag het me vertellen.

Verder is het leeg en stil geworden. Ganzen zijn er nog wel maar de hele grote groepen zijn vertrokken. Een klein groepje Toendra Rietganzen kwam ik nog tegen en zo nu en dan vliegen er kleine groepjes Kollen over. Maar dat is het dan wel. Vinken, Groenlingen, Putters en Spreeuwen kom ik ook niet veel meer tegen. Of die nu echt weg zijn of meer de dorpen ingetrokken zijn. Nogmaals, wie het weet mag het me vertellen.

Wie ik wel tegenkwam was de Klapekster die nog steeds  bij Zyfflich zit. Ik had de afgelopen week (heerlijk dat de dagen lengen!) al een paar keer gezocht, maar zonder resultaat. Ik maakte me al een beetje zorgen, het was de afgelopen dagen ook wel heel koud. Zou het misschien zo zijn dat...?

Terwijl ik naar de plek fietste waar ik de Klapekster regelmatig gezien heb hield ik nauwlettend het kleine stroompje, dat evenwijdig langs de weg loopt, in het oog. Een hele goede plek voor Bokjes (hoewel ik er hier nog niet een heb gezien). Dit is de enige plek met nog een beetje stromend water en nu steeds meer waterloopjes bevriezen... Je weet het maar nooit. Zo fietste ik dus een beetje onhandig door de berm, probeerde het stroompje goed af te kijken en tegelijkertijd niet om te vallen. Dit niet om vallen lukte me best goed en zo ploeterde ik rustig verder. En dan hangt er plotseling een muis in de struiken. Keurig gespiest, zoals het hoort, zoals een Klapekster dat doet! Ik kreeg ineens hoop, misschien was de vogel dan toch nog aanwezig.

 Ik pakte mijn scoop en begon de omgeving systematisch af te zoeken. Niks, waar ik ook keek. Totdat ik ver weg, in een weiland iets vreemds in de sneeuw zie zitten. Geen idee wat het kon zijn, de zon scheen recht in mijn gezicht en dat hielp niet echt. Wat wel hielp was een stuk terug fietsen en toen bleek ver weg de Klapekster tot zijn (haar?) buik in de sneeuw te zitten. 'Gelukkig, die is er nog steeds', was mijn eerste gedachte. Grappig, je komt deze vogel nu al meer dan een maand regelmatig tegen en elke keer opnieuw maakt je hart een sprong als je 'm weer ziet. Gelukkig,  het went nooit als je ineens een Klapekster in je telescoop of verrekijker ziet!