Drosseluferläufer / Lijsteroeverloper

Het is zaterdagmorgen en ik sta op onze oprit het gras tussen de stenen weg te peuteren. Nu hebben wij ongeveer 20 meter oprit en ik heb nog niet eens een kwart gedaan, ik kan dus nog wel even vooruit. 's Morgens vroeg heb ik al boodschappen gedaan in Leuth (lekker op de fiets) en ik ben van plan ergens aan het einde van de middag nog wat te vogelen in de directe omgeving. Zo zit ik dus gezellig te peuteren als mijn telefoon begint te trillen en zacht een modieus deuntje laat horen. Ik kijk en zie 'Amerikaan' staan. Snel open ik het bericht en verwacht dat er Amerikaanse Goudplevier zal staan. Tot mijn stomme verbazing staat er echter Amerikaanse Oeverloper. De vogel is ergens in Zeeland gezien maar de melding is nog niet helemaal zeker. Ik peuter ondertussen verder terwijl een flink aantal gedachten door mijn hoofd gieren. 'Is dit wel de goede tijd?' en 'als het er nu echt eentje is, dan wil ik daar wel heel graag heen' en 'dit moet toch het derde geval voor Nederland zijn, dus wel een hebbedingetje..'.

Na nog wat gepeuter hou ik het niet meer uit en zet ik de pc aan, toch maar even kijken of er iets meer bekend is. Veel wijzer maakt het Wereld Wijde Web me ook niet. Dan eerst maar koffie met een vette gevulde koek. Kort daarna gaat de telefoon weer en komt er een nieuw bericht binnen. 'Het is er niet een...', de rust keert weer terug en ik ga maar weer aan het peuteren. Dan gaat de telefoon weer, 'het is er eentje!', meldt Rob Sponselee. Het besluit is dan snel genomen, ik veeg de opbrengst van mijn gepeuter bij elkaar en pak daarna snel mijn spullen.

Volgens de navi is het ongeveer 1:45 uur rijden vanaf Zyfflich en dat klopt aardig. Na een voorspoedige rit over niet al te drukke wegen kan ik zo tegen vier uur aanschuiven en genieten van mijn eerste nieuwe soort in dit jaar. Ook geniet ik van de vele bekende gezichten die ik (na soms een hele lange tijd) eindelijk weer eens zie. Dit alles bevalt me uitstekend en smaakt zeker naar (veel) meer!!

Kaum Platz für Zwei

Achter in onze tuin staat een paal van een meter of acht hoog met daarop een schotel met daarin een sirene. Dit is zo'n sirene die in Nederland elke eerste maandag van de maand om 12 uur af gaan om ze te testen. Maar dit is natuurlijk een Duitse sirene en die testen ze hier elke eerste zaterdag van de maand om 11 uur. Op deze sirene staat regelmatig een Ooievaar. Soms om even te poetsen en wat om zich heen te kijken maar regelmatig blijft er een vogel 's nachts slapen. Als een Ooievaar op de sirene neerstrijkt gaat steevast de snavel in de nek en begint de vogel fanatiek te klepperen. Toen ik hier net woonde rende ik elke keer naar buiten, ondertussen ben ik er aardig aan gewend en geloof ik het allemaal wel.

Maar vanavond was het anders, er was zo veel geklepper en lawaai dat ik wel naar buiten moest. Dit was niet zoals het normaal klinkt en al snel werd duidelijk waarom: twee Ooievaars stonden naast elkaar op de sirene. Dat ging niet eenvoudig, de vogels hadden eigenlijk net niet genoeg plek. Na veel gefladder en een paar bijna valpartijen kwam alles een beetje tot rust. Het bleek een jonge vogel te zijn die per se bij zijn (of haar) ouder wilde zijn. Ik snel de camera gehaald en twee plaatjes gemaakt. Twee Ooievaars op een Duitse sirene, dat zie jij volgens mij niet elke dag.

Schwarz/weiß und Wespen

Het is donderdagmiddag zo tegen vijf uur. Ik zit dit buiten te schrijven, onder een parasol omdat ik anders het beeldscherm niet kan lezen. De telescoop staat naast me en mijn verrekijker en camera liggen ook onder handbereik. Ik heb vrije blik op het noorden en kan duizenden hectares hemel bekijken. Eindelijk is het mooi weer geworden, het is ongeveer 25 graden, er is bijna geen wind en aan de hemel wisselen wolken en het blauw zich af. Perfecte omstandigheden voor een leuke roofvogel of Zwarte Ooievaar. Eerder vanmiddag vlogen er al drie Zooien over een trektelpost hier nog geen 10 km vandaan. Geloof me, mijn verwachtingen zijn op feiten gebaseerd. En zo schrijf ik met het ene oog terwijl mijn andere oog de hemel in de gaten probeert te houden. Niet heel erg eenvoudig maar ook niet compleet onmogelijk. ‘En wat heeft hij dan gezien?’ vraag je jezelf misschien af. Nou, nog niet zo veel, in het halve uurtje dat ik hier nu zit zag ik twee Buizerds en een hele hoge Ooievaar over glijden (naar zuid). Niet spectaculair, dat ben ik met je eens, maar het idee dat elk moment er iets leuks kan overkomen maakt het heel spannend.

Vandaag kon ik noodgedwongen niet werken; mijn vriendin had de auto nodig en mijn carpoolmaat zijn dochter was jarig. Die maat bleef thuis en daarom had ik geen vervoer naar Wageningen. Niet echt een probleem, een onverwachte dag vrij is nooit weg. Daarom liep de wekker vanmorgen iets later af dan normaal en kon ik het een beetje rustig aan doen. De dag begon direct al veelbelovend, terwijl ik mijn brokjes naar binnenwerk zie ik een mooie vrouw Zwarte Roodstaart op ons terras rondscharrelen. Ik twijfel een tijdje, is het de moeite waard de camera halen of loont dat niet? Zo slobber ik muesli en neem dan in een milliseconde een besluit: ik ren naar onze ‘Arbeitszimmer’, pak de camera en zie hieronder het resultaat.

Het is dan ongeveer half 10 als ik op de fiets het dorp uitfiets. De eerste vogels die ik tegenkom zijn Ooievaars, 20 stuks staan bij elkaar op het weiland vlak voor ons huis. Ik sta een tijdje te kijken als ik plotseling Matkoppen hoor roepen. Ik zoek in de dichte wilgen vlak achter me maar kan de vogels niet vinden. Wel leuk, het is nog maar de tweede keer dat ik deze mezensoort hier heb, had al een keer een vogel heel kort in de tuin. Ik fiets vrolijk verder en de Ringmussen, Kneuen en Geelgorzen vliegen me letterlijk om de oren. Overal kom ik ze tegen. Het is heerlijk rustig, er is bijna geen wind en over het lege en heel erg stille weggetje fiets ik richting Kleyen. Hier blijken de alom aanwezige Torenvalken en de paar Blauwe Reigers gezelschap gekregen te hebben van twee Grote Zilverreigers. Die hebben blijkbaar ook door dat hier heel veel muizen zitten. Ik fiets om het hele gebied heen en dat bevalt goed, overal Torenvalken, Buizerds (met opvallende veel jonge vogels die klagend roepend achter de ouders aanvliegen) en grote groepen Kieviten. Ik neem overal veel tijd voor en scoop alles goed af, maar hele bijzondere dingen (lees vogels) kom ik niet tegen.

Als ik bijna klaar ben met het Kleyense rondje besluit ik nog even naar de Zilverreigers te gaan kijken. En dat blijkt een goede keuze te zijn. Midden in het weiland, helemaal open en bloot zit een supermooie adulte man Wespendief. De vogel laat zich geweldig bekijken (wat is dat oog ongelooflijk geel!) en loopt door het gras. Zo nu en dan graaft de vogel met z’n poten en vreet dan van iets (insecten zoals Wespen?). Ik geniet een hele tijd van de vogel, zo heel erg vaak heb ik nog niet zo mooi een Wespendief kunnen bekijken. Ik probeer nog foto’s te maken maar eigenlijk zit de vogel net iets te ver weg. Hieronder twee foto’s, geeft een beetje een idee hoe ik de vogel heb gezien.

Als ik weer naar huis fiets kom ik weer een (eigenlijk dezelfde groep die ik eerder al zag) grote groep Ooievaars tegen. 16 staan in een weiland met de kerk van ons dorp op de achtergrond. Daar moet ik een foto van maken, dat gaat niet anders.

Het verhaal van deze dag is geschreven maar het is nog niet helemaal af. Terwijl ik dit allemaal aan het papier toevertrouwde zag ik een groep grote vogels heel hoog aan komen vliegen. ‘Zwarte Ooievaars’ was mijn eerste gedachte. Ik grijp mijn verrekijker en het blijken 16 gewone Ooievaars te zijn die heel hoog overkomen. ‘Een beetje jammer’, denk ik. Maar ach, ik moet gewoon buiten blijven schrijven, dan komt die Zwooi vanzelf, dat weer ik zeker!

Schwalbenschwanz

Het is maandagavond en ik verzamel het eten voor vanavond. Klinkt een beetje criptisch en zal uitleggen wat er precies aan de hand is. Het voordeel van een grote tuin is dat je groente in je tuin kan verbouwen. En dat is wat we dan ook doen. Om eerlijk te zijn is het meer dankzij de inspanningen van mijn lief dan die van mij dat alles zo groeit en bloeit. In de tuin 'werken' is niet echt mijn ding, loop liever ergens anders rond met een verrekijker om mijn nek. Diepe gaten graven, gras maaien en bomen omzagen, dat is leuk en is meer mij ding.

Maar hoe dan ook, wij verzamelden dus het avondeten (koolrabi en aardappelen). Ik was al terug in de keuken toen ik mijn lief hoorde roepen: 'breng de camera, snel'. Ik weet ondertussen dan wel hoe laat het is: een vlinder, een pad, een kikker, een sprinkhaan, een libel... iets leuks is gevonden en kan (moet) op de foto gezet worden. Ik grijp de camera en ren vol spanning naar achteren. Ze wijst in het lange gras en ik zie het eerst niet... en dan zie ik het ook: een Koninginnenpage! De derde die ik in onze tuin zie en de eerste die niet binnen een seconde weer de tuin uitvliegt. De page hangt namelijk rustig aan een plant, waarschijnlijk omdat het bewolkt is geworden en het net regende.

Een paar foto's maken is dan natuurlijk een fluitje van een cent. Leuk is dat je op de bovenste foto een deel van onze tuin en ons huis op de achtergrond ziet.

Abscheuliches Wetter

Het is zondag aan het begin van de avond, zo rond een uur of half acht. Buiten regent het pijpenstelen, is het 12.8 graden Celsius terwijl binnen de open haard vrolijk brandt. Ik heb bijna de hele dag binnen gezeten, voor het grootste deel achter de laptop. Foto's uitzoeken, de Tour kijken en wat vogel- en nieuwssites bekeken.

Dit had ik zo ergens halverwege november moeten schrijven, maar toch niet op de 24e juli. Het weer van vandaag is toch wel het absolute dieptepunt van de zomer van 2011. Ik kan het bijna niet geloven en het enige voordeel van deze dag is dat we gelukkig morgen de meest waardeloze dag van deze zomer achter de rug hebben. Eerst gaf het slechte weer dat voor dit weekend voorspeld was nog wel wat goede hoop: misschien zou de Groene Bijeneter (22 juli om ongeveer 12 uur gezien op de Slikken van Flakkee; 's avonds pas doorgegeven en de volgende dag niet terug gevonden) blijven hangen en zou ik deze pijnlijke misser kunnen goedmaken. Maar misschien kan het weer ook te slecht zijn en is de Blauwangspint weer terug naar het zuiden gevlogen. Ik heb nog een heel klein beetje hoop dat de vogel ergens diep in een stel struiken zit en tevoorschijn wil komen als het weer iets beter wil worden. Maar het is een beetje hopen tegen beter weten in.

Dus een weekend met bitter weinig vogels. Leuk is de juveniele Sijs die gisteren een paar rondjes door de tuin vloog. Misschien wel afkomstig uit het Reichswald, hier een kilometer of tien vandaan. Ook leuk zijn de Ooievaars die je sinds ongeveer een week in de weilanden voor ons huis kunt zien fourageren. Het maximale aantal wat ik de afgelopen week telde waren 19. Vanuit de opkamer telde ik om een uur of zeven 12 vogels en ik besloot nog even snel een foto te maken voor het blog. Een deel van de vogels waren fanatiek aan het voedsel zoeken en hapten de ene na de andere lekkernij weg. Het andere deel stond een beetje triest in de regen. Te wachten op betere tijden, net als ik!

Mäuse

Woensdagavond is het eindelijk eens beter weer. De wind is gaan liggen en de zon schijnt zelfs een beetje. Het begint te kriebelen en ik zoek mijn spullen bij elkaar om een rondje te gaan fietsen. Ik heb namelijk een vermoeden. Het vermoeden dat niet ver van Zyfflich een ‘muizenplaag’ heerst (hoe zeg je dat eigenlijk, heerst een muizenplaag??). Het komt namelijk zo, toen ik het afgelopen weekend een rondje rond Zyfflich aan het fietsen was zag ik in een leeg deel van de Düffel een paar Torenvalken rondvliegen. Op zich weinig schokkends, ware het niet dat ik daar nog bijna nooit Torenvalken gezien heb. Torenvalken houden van muizen en waar veel Torenvalken zijn moeten veel muizen te vinden zijn, dus…

Ik zal eerst even proberen uit te leggen hoe dit gebied eruit ziet. Heb een paar foto’s gemaakt, maar of ik vraag me af of dat veel duidelijk maakt. Het is dus een gebied net ten oosten van Zyfflich en het is ongeveer 1.5 x 2 km groot. Het staat onder natuurbescherming en heeft een kleinschalig karakter. De boeren mogen niet voor half juli maaien, en nu zijn grote delen nog niet gemaaid. Het is een belangrijk gebied voor Grutto’s (15 paar dit jaar) en in de winter kan je er duizenden Kolganzen vinden. Boerderijen zijn er niet en er lopen maar twee (onverharde) paden door het gebied. Er komen maar heel weinig mensen en er is dus heel erg weinig verstoring. Dit gebied was me al eerder opgevallen en het is een perfecte plek voor Hop, Scharrelaar of nog erger. Op het kaartje kan je het gebied vinden in de rode cirkel, Zyfflich ligt links van dit gebied en de grens met Nederland is de gele lijn bovenin. Oh ja, heeft het gebied een naam? Volgens mij heeft het geen officiële naam, maar ik zal het maar Kleyen gaan noemen, zo heet de straat die aan de zuidkant ligt.

En zo ging ik dus woensdagavond op de fiets vanuit Zyfflich naar Kleyen. Een klein stukje fietsen, ongeveer een kwartiertje. Het is windstil en de zon schijnt nog steeds hoewel in het westen, richting Nijmegen het wel heel erg donker aan het worden is. Ik fiets door de weilanden en geniet van de rust en stilte. Overal vliegen Groenlingen en Kneuen en natuurlijk kom ik ook diverse Roodborsttapuiten tegen. Geelgorzen zingen uit volle borst en ik zie verschillende jonge Geelgorzen. Als ik bij de Kleyen aankom zie ik direct al de eerste Torenvalken vliegen en op het weiland direct voor me lopen twee Blauwe Reigers. Ik instaleer me en begin te scopen. Op het gedeelte wat ik goed kan overzien tel ik al snel negen Torenvalken en een stuk of vijf Buizerds. Voor de rest zie ik weinig bijzonders. Ik besluit de reigers eens in de gaten te houden en in het kwartiertje dat ik die volg vangen ze meerdere muizen. Hier moeten dus veel muizen zitten, dat kan niet anders.

Ik geniet nog een tijd van de stilte totdat de hemel wel heel erg donker begint te worden. Het zal niet lang meer duren en dan gaat het regenen. Ik besluit naar huis te gaan en hier snel weer terug te komen. Dan wil ik die twee onverharde paden eens aflopen, ben heel erg nieuwsgierig wat ik daar allemaal zal tegenkomen. Je zal dus zeker meer over de Kleyen gaan horen, wie weet wat voor knaller ik daar nog kan ontdekken!

Hier nog twee plaatjes, gemaakt tijdens het terugfietsen. Op de bovenste zie je in de verte de Duivelsberg en op de onderste zie je, net links van het midden, de kerktoren van Zyfflich.

Regenbrachvogel

Na enige tijd eindelijk weer eens een nieuwe tuinsoort. Vrijdagavond vloog een roepende Regenwulp over. De vogel zelf kon ik niet ontdekken, vloog misschien wel te hoog voor mij. Maar maakt niet zo veel uit: horen is ook scoren en daarom staat de teller nu op 108 soorten.

Buschspotter

Estland dus, en dat ongeveer 10 dagen. Ik ben ondertussen al vele malen in dit ongelooflijk mooie land geweest. Het blijft altijd een feest daar te zijn. Het land is ongeveer zo groot als Nederland en België bij elkaar en er wonen maar 1.3 miljoen mensen. En daarvan woont de helft in drie grote steden, dus de rest van het land is niet zo dicht bevolkt. En dat merk je, overal heerst rust en stikt het van de vogels. Het overgrote deel van het land bestaat uit natuur, vooral heel veel hoogveen en bossen. Naast veel vogels komen er ook nog grote zoogdieren voor. Beren, Wolven, Elanden en Lynxen komen overal in het land nog in redelijke aantallen voor.

Wij waren daar om Estse en Nederlandse vrienden te bezoeken en om te wandelen. Het bezoeken van die vrienden was goed, het was fijn elkaar na toch een jaar of drie weer eens te zien. De lieve Estse heeft het goed voor elkaar en ook de Nederlanders doen het niet slecht. Die hebben een geweldig huis met 26 ha grond op een wereldplek, direct aan de Matsalu-baai. En die hebben dus ook wel wat leuke soorten in de tuin: broedende Struikrietzangers, Draaihals, Noordse Nachtegaal om maar wat te noemen. 's Nachts hoor je vanuit je bed de Porseleinhoentjes luid roepen en 's morgens wordt je wakker van de roep van overvliegende Kraanvogels.

Het was dus niet een echte trip om zoveel mogelijk vogels te kijken. Maar stiekem had ik wel twee soorten die ik heel graag eens wilde zien (en horen): Struikrietzanger en Kleine Spotvogel. De eerste soort wilde ik graag eens horen zingen, puur om de zang goed te leren kennen. En die Spotvogel wilde ik graag eens in de broedgebieden zien. Ik heb ondertussen al meerdere in Nederland gezien maar een zingende vogel in de broedgebieden is toch wel wat anders. Na wat contacten met Estse vogelaars was me al snel duidelijk dat het vinden van beide soorten niet al te moeilijk zou worden. Struikrietzanger komt op veel plaatsen voor en van de Kleine Spotvogel zijn er dit jaar ongeveer 8 territoria bekend. Via een soort Estse Waarneming.nl had ik bijzonder goede plekinfo. Voor de rest had ik qua vogels niet echt een lijstje met wensen. Uilen kan je in deze tijd van het jaar vergeten en de leukere spechten heb ik al meerdere malen goed kunnen zien (sorry, klinkt blasé ik weet het...). En leuke zangvogels te zien krijgen lukt altijd wel, maar ook daar had ik (afgezien van de twee genoemde soorten) geen speciale wensen.

Ik zal me dus in dit verhaal beperken tot die twee soorten en zal de Kleine Vliegen, Draaihalzen, Kwartelkoningen, Noordse Nachtegalen, Hazelhoen en Krekelzangers die we ook nog gezien hebben maar vergeten.

Struikrietzanger: was eigenlijk heel makkelijk. De zang is onmiskenbaar en ik hoorde op de eerste dag direct al een luid zingend exemplaar. Het toonladdertje en de in de zang verweven roep is wel heel erg duidelijk. Veel heb ik ze niet gehoord, daarvoor was het toch te laat in de tijd. Maar af en toe kwam ik toch een luid zingende vogel tegen. Horen ging prima, zien daarentegen was lastiger. Met geduld en tactiek is het gelukt maar om nu te zeggen dat ik de soort briljant gezien heb.

Kleine Spotvogel: deze soort komt elk jaar wel in Estland voor, maar nooit in grote aantallen. Meestal zijn er maar een paar territoria. Van tevoren had ik de zang een flink aantal keren goed beluisterd en op 28 juni maakte ik vanuit Tartu de trip naar de broedgebieden van deze soort. Die liggen allemaal vlak tegen de Russische grens aan, in het uiterste zuid-oosten. Hier is het leeg en stil, bijna alle grotere wegen lopen dood aan de grens en voor de rest zijn er een paar kleine dorpjes en wat verspreide boerderijen. Er is daar wat akkerbouw maar voor een groot deel zijn de velden niet in gebruik. De boeren krijgen een premie om ze 1 keer per jaar te maaien en voor de rest doen ze helemaal niets met deze velden. Op vele velden staat dus lang gras. Niet zo saai als in Nederland maar gemengd met duizenden bloemen. Hier een paar voorbeelden, heb je een idee waar Kleine Spotvogels voorkomen.


Het was voor mijn gevoel al veel te laat (11:00 uur) toen ik aankwam in het gebied waar deze Spotvogels moeten zitten. Net ten oosten van Obenitsa liggen een stuk of 4 territoria niet ver uit elkaar. Hier zou het allemaal moeten gebeuren! Op de eerste plek die ik probeerde dacht ik een Kleine Spot te horen zingen. Aan de achterkant van een groot ruig veld met veel kruiden en wat struiken hoorde ik iets zingen. Dus ik direct die kant opgelopen en afgewacht totdat de vogel weer zou beginnen te zingen. Dit duurde niet al te lang en daarna begon het twijfelen. Was dit er nu echt eentje of wilde ik het te graag. Ook klopte het volgens mij niet dat de vogel vanuit een paar dichte struiken aan het zingen was. De vogel zou toch in het veld moeten zitten en dan zichzelf mooi moeten laten bekijken? Ik stond daar dus enige tijd te twijfelen maar raakte meer en meer overtuigd dat het niet klopte. Snel hier weg en een andere plek gaan proberen!

Die andere plek was niet zo heel erg ver weg, maar een paar kilometer. Hier lag een groot braakliggend veld langs een gravelroad. Over deze weg bleken met enige regelmaat grote vrachtauto's met stenen langs te rijden. Deze vrachtauto's deden twee dingen: heel hard rijden en enorme stofwolken opwerpen. Ik stond dus op deze weg naast een groot veld en dacht 'mijn god, waar moet ik beginnen?'. Hoewel in Estland 'everyman's right' geldt had ik niet zo veel zin het veld in te lopen. Ik besloot dus maar langs de weg te lopen en te kijken of ik iets zou horen of een verdachte vogel te zien zou krijgen. Ik was nog maar ongeveer 150 m van de auto toen ik aan de rechterkant van de weg bij twee grote stenen een zangertje in een paar dode takken zag zitten. Ik keek en dacht direct 'hebbes!'. Het was in 1 oogopslag duidelijk: Kleine Spotvogel! De vogel zag eruit als een Acro en had een duidelijke 'thee-met-melk' kleur. Hoewel ik eigenlijk overtuigd ben van de determinatie wil ik de vogel graag nog even horen zingen. En dat gebeurt na enige tijd en is alle twijfel weg. 'Dat ging toch eigenlijk wel heel erg makkelijk' denk ik. Ik kan me niet goed voorstellen dat er dit jaar maar acht territoria in deze omgeving te vinden zijn. Als ik zo rond me kijk is overal geschikt biotoop voor Kleine Spotvogels aanwezig. Er kunnen er hier wel tientallen zitten.

Ik loop terug naar de auto en zet die dan precies aan de ander kant van de weg, waar de Spotvogel zit, neer. Ik wil nog proberen vanuit de auto wat foto's te maken. Ondertussen trekt de vogel zich niets aan van de langsrijdende vrachtauto's. Hij duikt even naar beneden en zodra de stof weer een beetje verdwenen is (wat snel gaat vanwege de stevige wind) zit de vogel weer in de kale takken. Aan de kant waar de vogel steeds in de kale takken zit is een akker met graan, maar zo nu en dan vliegt de vogel ook de weg over en zit dan in het ruige, braakliggende veld te zingen.

Op het moment dat ik een paar zeer fraaie foto's wil maken blijkt dat er precies op de plek van de twee stenen een grote 4x4 auto stopt. Achterin de auto zit een grote hond en voorin zitten twee grote mannen. Ze stappen uit en blijken grenspolitie te zijn. Niet vreemd, de grens met Rusland is hier maar een paar kilometer vandaan. Ik kijk op vanachter mijn fototoestel en de twee mannen kijken me aan. De ene maakt een gebaar alsof hij door een verrekijker kijkt en ik knik, ik kijk vogels, klopt. Blijkbaar vinden ze dit helemaal niet vreemd en komen hier wel vaker vogelaars. Ik vraag of ik hier mag vogels kijken en dat blijkt geen enkel probleem te zijn. Nadat ze onze paspoorten hebben bekeken verlaten ze ons en kan ik me weer bezig houden met belangrijke zaken: het fotograferen van de Kleine Spotvogel!

Estland

Even een kort bericht om duidelijk te maken dat ik nog besta. Ik was op vakantie in Estland, om vrienden bezoeken, veel te wandelen en vogels te kijken. Ik had vogeltechnisch gezien twee doelsoorten: Kleine Spotvogel en Struikrietzanger. Of het gelukt is met deze twee aansprekende soorten lees je ergens in de loop van de komende 2-3 dagen.