Portugal II

Dus Portugal. Twee weken naar het zuiden, niet alleen vanwege de zon maar ook omdat ik nog omkom in vakantie dagen. Ik moest dus een tijdje niet werken om van al die dagen af te komen. Er zijn ergere dingen, klopt.

We verbleven in het zuiden, de Algarve ten oosten van Faro, in een mooi huis vlak aan zee. Vogelen was daar leuk, veel overwinterende soorten zoals Zwartkoppen, Roodborsttapuiten en heel veel Tjiftjaffen en Zwarte Roodstaarten. Dan ook nog overal leuke soorten als Grauwe Gorzen, Kuifleeuweriken, Klapeksters, Rotszwaluwen en  Europese Kanaries. Daarnaast temperaturen van ergens tussen de 20 tot 25 graden. Daarom dus twee mooie weken. Het is altijd een beetje spannend uit Nederland (of Duitsland in mijn geval) weg te gaan, je weet maar nooit wat voor klapper er nog gevonden gaat worden. Maar gelukkig bleef het heel rustig.

Een paar hoogtepunten? In willekeurige volgorde de volgende:

• Grote en Kleine Trappen in Castro Verde. Dit steppengebied is indrukwekkend, vanwege het landschap en ook vanwege de vogeldichtheden. Overal Kuif en Kalanderleeuweriken. Veel (Zuidelijke) Klapeksters, Kieviten en Goudplevieren. De Grote Trappen waren belachelijk eenvoudig te vinden, een kwestie van onder olijfbomen kijken. De vogels eten in deze tijd van het jaar olijven (geen slechte smaak!) en zijn in gebieden met olijfbomen heel makkelijk te vinden. Kleine Trappen zijn algemener maar veel moeilijker te vinden. Uiteindelijk vonden we een groep van ongeveer 65 vogels.
• Zwarte Roodstaarten. Klinkt vreemd, maar bleek toch bijzonder. Overal zitten ze, duizenden moeten er daar overwinteren. Na de Tjiftjaf de meest algemene vogel.
• Grote Jagers. Boven de zee overwinteren er daar tientallen. Zet je scoop ergens neer, kijk van links naar rechts over de zee en je ziet minimaal 7-8 Jagers rondhangen. Had dit totaal niet verwacht en vond het meer dan indrukwekkend.
• De zoutpannen en het inter-getijde gebied vanaf de Spaanse grens tot Faro. Veel stelten, Flamingo’s en bijzonderheden als Dunbekmeeuwen. Makkelijk vogelen, overal paadjes waardoor je heel eenvoudig heel dicht bij de vogels kan komen (die bovendien absoluut niet schuw zijn).
• Gezamenlijk jagen van twee Slechtvalken op een pieper (Gras?) boven zee. Nog niet eerder mogen meemaken, twee Slechtvalken die zo mooi samenwerken, de pieper maakte geen schijn van kans. De enige mogelijkheid die hij zag was zich in zee te laten vallen, om daar in no-time te worden opgevreten door Kleine Mantelmeeuwen. Triest maar zeer fraai.

Het absolute hoogtepunt voor mij was Cape St. Vincent. Dit is het uiterste puntje van zuid-west Portugal (en Europa). We arriveerden hier ’s morgens voor de grote drukte (zo rond half negen) en ik wist eerst niet zo goed wat ik allemaal mocht verwachten. Nou, dat was veel bleek al snel. Nadat ik nog maar heel even had rondgelopen bleek het er te wemelen van de Zwarte Roodstaarten en Roodborsttapuiten. Op de steile kliffen verbleef een Alpenheggenmus (dit is een bekende overwinteringsplek voor deze soort) en  hingen meerdere Blauwe Rotslijsters rond. Boven de vuurtoren zweefden twee Slechtvalken. Daarnaast bleken er Jan van Genten in een constante stroom vanuit het noorden om de kaap naar het oosten te vliegen. Duizenden vlogen er op zeer korte afstand langs. Daartussen keilden heel veel Vale Pijlen met een enkele Kuhls en een fraaie Grote Pijl.Op dit alles kijk je dan vanaf ongeveer 70 m hoog neer. 

Maar dat was nog niet alles, ik zag een groepje zangvogeltjes de oceaan  op vliegen. Eerst dacht ik nog 'wat grappig, waar gaan die nu naar toe?' Maar al snel bleek dat het ene na het andere groepje Putters en Europese Kanaries vrolijk babbelend de zee opvlogen. Ik heb ze niet geteld maar het moeten er honderden zijn geweest (vogels natuurlijk, niet groepjes). Daartussen vlogen steeds kleinere en grotere groepjes Graspiepers, Veld - en Kuifleeuweriken, Vinken, Grauwe Gorzen en zelfs een eenzame Keep. Dat was misschien wel het meest indrukwekkendste; je staat op die hoge klif, aan het einde van de wereld met om je heen alleen maar Oceaan. En realiseert je dan dat al die kleine vogeltjes, zonder ook maar een moment te aarzelen, de vaste wal verlaten en de grote Atlantische Oceaan opvliegen. Vol goede moed, 'alles zal wel goed komen', dat stralen ze uit. Ik heb verschillende groepjes kunnen volgen tot ik ze in de scoop niet meer kon zien, en ze vliegen echt de zee op.  Je realiseert je dat deze dappere vogeltjes minimaal 400 km moeten vliegen voordat ze het vasteland van Marokko bereiken. Als ze dat al ooit bereiken. Met onzag en vol verbazing stond ik ernaar te kijken. En dat terwijl om me heen de toeristen foto's stonden te nemen van de vuurtoren, de kliffen en vooral elkaar. Hadden geen enkele idee (en benul) van wat er om hen heen allemaal afspeelde. 

Het moet toch een vrij normaal fenomeen zijn daar, die trek de Oceaan op. Kan me niet goed voorstellen dat ik getuige ben geweest van een eenmalig verschijnsel. 

Portugal I

Ter geruststelling en om enige mails met vragen te beantwoorden. Nee, ik ben niet gestopt met dit blog en ja, ik ga zeker door met het schrijven van dit blog. De reden dat er al enige tijd niets is verschenen is dat ik op vakantie ben in Portugal. We zitten hier in een mooi huis direct aan de kust in de Algarve. Het weer is goed (20 - 25 graden) en (belangrijker) de vogels ook. Het is natuurlijk qua vogels niet echt de top tijd en het blijft een beetje sprokkelen maar toch loop ik regelmatig tegen leuke soorten en waarnemingen aan.

Donderdag heel laat kom ik weer terug in Duitsland en dan zal ik mijn uiterste best doen zo snel als mogelijk een indruk te geven van mijn indrukken. Want die heb ik meer dan genoeg!

Schachwürger !

Het is maandag zo tegen de middag en ik vermaak me prima op mijn werk. Het is rustig en iedereen doet zijn of haar ding. Ik ben aan het worstelen met een Access query als ik rechts onder op mijn rechterbeeldscherm (heb een linker en een rechter beeldscherm) een bericht zie verschijnen met als titel Langstaartklauwier. Plotseling gaat mijn hartslag een tikje omhoog en voel ik een kriebel langs mijn rug glijden. ‘Het zal toch niet waar zijn’, denk ik. Snel open ik het bericht en het blijkt waar te zijn, een (vermoedelijke) Langstaartklauwier op de Oude Vuilnisbelt bij Den Helder. Voordat ik het bericht helemaal bekeken heb is ergens in mijn hersenen het besluit al genomen: hier moet ik heen. Volgens mij inschattingen is deze vogel de vierde of vijfde voor Europa en is dit echt een mega en harder dan hard. Dit zijn de soorten die je niet mag en moet missen. Voordat ik weg kan moet ik echter nog wel wat dingen regelen, zoals mijn – net gepromoveerde – carpool-vriend afzeggen. Die moet zelf maar kijken hoe hij thuis komt (wat overigens geen enkel probleem opleverde blijkt later). En dan liggen er nog twee pakjes in de auto die ‘unbedingt’ vandaag met de Duitse post wegmoeten. Dat is een groter probleem. Daarvoor moet ik eerst naar Duitsland rijden, en het naar de post brengen. Ik zit een tijdje te twijfelen en te dubben, maar kom tot de conclusie dat er geen andere optie is, ik zal eerst naar Kranenburg moeten. Vreemd genoeg maak ik me hierover niet echt veel zorgen, deze klauwier zal niet verdwijnen van de plek waar hij nu zit, het is net na 12 uur en het zonnig weer met geen wolkje aan de hemel. Het zal dus niet al heel vroeg donker worden en ik verwacht dan ook dat ik tijd genoeg heb via een Duits postagentschap naar de Langstaartklauwier te rijden.

Snel pak ik mijn spullen en kort daarna rij ik de verkeerde kant op. Verder weg van Den Helder en richting Duitsland. Het grote voordeel van overdag deze route te rijden is het feit dat er niet veel verkeer is. Ik ben in no-time de grens over en sta al heel snel bij het agentschap van de Duitse post… dat dicht blijkt te zijn. Daar sta ik dan met mijn twee pakjes! En dat terwijl ik eigenlijk in Den Helder wil en moet zijn. Ik besluit naar het biologisch station te rijden waar mijn lief werkt. Met Daniel – een hardcore Duitse twitcher – regel ik dat hij de pakjes aan het einde van de middag naar de post zal brengen. Hij weet hoe het voelt zo’n megasoort te willen twitchen en wil me dan ook graag helpen.

Dus zo rond half twee kan ik dan eindelijk in de goede richting vertrekken. Volgens Tomtom is het een goede tweeënhalf uur rijden en zal ik rond vier uur kunnen beginnen aan de 800 meter lange wandeling naar de Oude Vuilnisbelt. Het eerste deel tot Alkmaar verloopt voorspoedig, maar daarna begint de ellende. Ik zit achter een hele grote vrachtauto die heel langzaam rijdt. Ik wil zo graag veel sneller vooruitkomen maar dat gaat eenvoudig niet en ik zit me dan ook meer en meer op te winden. Na een voor mijn gevoel eindeloze periode kan ik dan eindelijk afslaan en met een wat hoger tempo via Grote Keeten richting de klauwier rijden. Het is iets voor vieren als ik daar aankom en mijn auto op de grote parkeerplaats kan parkeren. Ik pak mijn spullen en begin met grote stappen aan de 800 meters. Ondertussen kom ik regelmatig collega vogelaars tegen die rustig terug wandelen. ‘Komt goed’ is steevast de boodschap die ik meekrijg. Die 800 meters blijken wel hele lange meters te zijn, voor mijn gevoel is het veel verder. Half rennend leg ik de laatste 100-en meters af en dan kan ik aanschuiven bij de grote groep. Eindelijk ben ik op de plek van de vogel! Ik heb geen scoop bij me en kan gelukkig even bij iemand kijken: bingo! Het is gelukt en langzaam zakt de ergste stress weg.

De vogel is geweldig en het voelt bijzonder ‘m in de ogen te mogen kijken. Het is geen lifer voor me, ik zag deze soort al eerder in India maar het blijft en is meer dan speciaal. De vogel mag dan leuk zijn, de mensen die komen kijken zijn dat ook. Ik kom overal bekenden tegen en het is daar boven op het duin gezellig. De Schaakklauwier (= de vertaalde Duitse naam) laat zich prima bekijken en geeft een mooie show weg. Ergens na vijven besluit ik dat het mooi geweest is en loop ik samen met twee goede bekenden terug naar de parkeerplaats. Regelmatig komen we nog vogelaars tegen die half wandelend en half rennend, voor het echt donker is, de vogel nog proberen te zien te krijgen. Zo iets tegen zessen rij ik weg en kom ik na een ontspannen autoritje tegen achten weer thuis. Eerst koffie en daarna aan de wijn. Een heerlijke, wonderbaarlijke dag is bijna ten einde!