Natural gamma-radioactivity, spatial patterns und Taiga!

En toen werd het vrijdag de 23e, de dag van de promotie van een goede vriendin van Nicole. Dus ’s middags zat ik in het Academie gebouw in Groningen bij de – zeer goede – verdediging van het proefschrift over Salt-marsh sediment: Natural gamma-radioactivity and spatial patterns. Nadien was er een leuke receptie waar ik nog een aantal bekenden tegen kwam. Omdat het feestje ’s avond pas om 8 uur zou beginnen hadden we nog tijd de stad in te gaan, om te gaan winkelen en nog ergens iets te eten.

Terwijl Nicole rondkijkt in een hippe winkel zet ik mijn telefoon weer aan en krijg direct twee sms-jes binnen. En die hebben alleen die irritante beginregels: Taigastrandloper Calidris subminuta Locatie: Atlasblok 21-54-24 Amersfoort: 198.307 – 503. Meer staat er niet, dus je hebt geen idee wat er aan de hand is. Is dit een vage claim, is de vogel 100% zeker en op dit moment in beeld? Je hebt geen enkel benul en dat is frustrerend (even ter geruststelling, als het goed gaat komt over een week mijn nieuwe, hypermoderne telefoon en behoren deze frustraties spoedig tot het verleden). Goed, ik stond daar dus en de wanhoop sloeg alweer toe. Zou het dan toch zo zijn, zo lang is het rustig en dan ineens twee mega’s binnen een week? Zou dat echt mogelijk zijn? Ik besloot Bart Jan Prak te bellen en die wist me niet echt gerust te stellen. Alle voortekenen duiden erop dat er iets heel vreugdevols in die uiterwaard zat. Maar ja, ik zat in down town Groningen en kon niet echt weg. Het stelde me gerust dat de vogel daar blijkbaar op donderdag, een dag eerder, er ook al had gezeten en er nu nog zat. Waarom dan morgen ook niet?

Het winkelen was verder goed, het eten iets minder goed (de bediening nog minder goed) en het feest was top. Leuke mensen en goede dansmuziek. ’s Nachts zijn we terug gereden naar huis dus ik lag die nacht zo tegen een uur of twee in bed. Echt slapen lukte me niet, die Taiga bleef maar door mijn hoofd spoken. De volgende ochtend was ik al weer vroeg op, dit tot wanhoop van mijn lief die nog behoorlijk moe was. Al snel kwam de piep dat de vogel nog aanwezig was en toen was ik niet meer te houden. Het internet moest geraadpleegd worden en de plannen moesten omgegooid worden. Het was namelijk zo, in Cuxhaven was het afgelopen weekend een seminar over het hoe te tellen van wadvogels en het verwerken van die telgegevens. Nicole wilde daar graag heen en ik was dan van plan een deel van de tijd daar door te brengen en een deel van de tijd goede soorten te gaan zoeken in de directe omgeving. Nou was het programma niet direct wereldschokkend en dus besloot Nicole niet naar Cuxhaven te gaan. Dus geen praatjes over Wattenmeer-vogels aanhoren maar mee te gaan richting Nederland en in levende lijve steltlopers te gaan bekijken.

De rest was gesneden koek, eenvoudig heenrijden, de dijk oplopen en de vogel bekijken. Poeh, was was die mooi en vooral leerzaam! En niet te vergeten, leuk al die bekenden weer te zien! Hulde aan Martijn voor de ontdekking en hulde aan de Zwolle-boys voor de uiteindelijke determinatie. Geweldig dat soms alles op de juiste plek valt en alles werkt zoals het eigenlijk moet werken.

Zondag niets zinnigs meer gedaan. Een seminar in Zweden, een lang weekend Juist, Kaspische Plevier twitchen, een week hard werken en die Taiga eisten hun tol. Het was heerlijk een dag helemaal niets te hoeven doen – of zou ik oud worden…

Juist, Texel en de Kaspische Plevier

Goed, hier het verhaal - dat veel langer geworden is dan ik had verwacht - over mijn Kaspische Plevier twitch. Vanaf een Duits waddeneiland naar een Nederlands waddeneiland, hoe bedenk je het... Met foto's en onderaan nog twee in de auto opgenomen video's (en als je dan toch aan het lezen bent, vergeet dan niet het verhaal van de Kuhls die ik langs Cuxhaven had, weer onder dit verhaal...).

Juist, ik zat dus voor een lang weekend op het Duitse Waddeneiland Juist (spreek uit als Juuuust en niet als juist). Hoe dit zo gekomen is, wij (mijn lief en ik) waren uitgenodigd door het Wattenmeerhaus op dat eiland een tweetal verhaaltjes te komen vertellen over onze expedities naar Siberie (Kolguyev en de Taimyr). Dit in het kader van de Vogelzugtagen. Elk najaar in oktober zijn er dan tal van excursies en lezingen, dit alles met betrekking tot vogeltrek.

Dus, zo kwam ik op Juist terecht. Ik had hooggespannen verwachtingen, wat is er mooier dan op een Waddeneiland te zitten halverwege oktober. The sky is the limit, alles kan en is mogelijk… Van tevoren had ik op Google Earth gekeken, het eiland zag er super spannend uit, ongeveer 17 km lang en bijna nergens breder dan 500 - 700 m. Een smal streepje land dus waar ik zou gaan toeslaan! Van Duitse vogelaars had ik al gegrepen dat er niet veel vogelaars naar Juist gaan of daar wonen, eigenlijk komen er nooit leuke waarnemingen vandaan. Een extra motivatie voor mij, Juist eens op de kaart te gaan zetten!

Op de avond van donderdag 15 oktober kwamen we aan op het eiland. Het was donker en er was niet veel te zien. Wat wel opvallend was waren al de fietskarretjes en paard en wagens. Op Juist zijn namelijk auto’s niet toegestaan, ook niet voor de bewoners van het eiland. Alleen de politie, brandweer en de dokter hebben een auto. Al de rest van het vervoer gaat met paard en wagen… er zijn bijvoorbeeld ook geen bussen,je moet wachten tot het paard en wagen langskomt om je mee te nemen. Een verademing, totale rust en stilte…

De vrijdag stond er een storm, veel wind en dat deed me besluiten over zee te gaan kijken. Dit leverde niet veel op, een enkele Jan van Gent en daar hield het mee op. Ik had toen nog het idee dat het te hard waaide en ik simpelweg soorten miste die tussen de golven doorvlogen maar zaterdag –toen er niet zo heel veel wind meer stond – wat het beeld niet anders, er vloog bijna niets, geen enkele Jager, geen Pijlen, niets. Geen idee waar het aan ligt, misschien is Juist gewoon niet goed voor zeetrek of zat de wind toch te veel in de noordelijke hoek.

In de loop van de zaterdag ging de wind steeds meer liggen en besloten we een wandeling in de omgeving te maken. Overal zaten Kramsvogels en Koperwieken terwijl regelmatig Veldleeuweriken, Vinken en Kepen overvlogen. Een beetje tegen het einde van de wandeling zag ik plotseling een Phyllo in de struiken zitten. De vogel was erg grijs en ik dacht eerst dat ik naar een Kleine Spotvogel stond te kijken. Langzaam kwam de vogel de struiken uit en toen bleek het een grijze Tjiftjaf te zijn. De vogel bleek een opvallende wenkbrauwstreep, een klein vleugelstreepje en gitzwarte snavel en poten te hebben: Siberische Tjif! Helaas liet de vogel niets horen, vloog het pad over en verdween in de dichte begroeiing om nooit meer iets van zich te laten zien. Dit was direct het hoogtepunt van de dag, Blako’s lieten zich niet zien of horen, om maar te zwijgen over andere zeldzaamheden.

’s Avonds ontmoet ik dan de twee plaatselijke vogeltellers. Ik vertel hun van mijn Sib Tjif en vraag naar hun ervaringen met Blako’s en andere zeldzaamheden. Ze kijken me met grote ogen aan, Bladkoningen hebben ze hier nog nooit gezien, van Siberische Tjiffen hebben ze nog nooit gehoord en over zee kijken… dat is zo onhandig omdat dan je telescoop zo wiebelt. Ik zucht, dit is onvoorstelbaar. Woon je op zo’n wereldplek en heb je geen idee wat er allemaal te ontdekken valt en te zien valt… Moedeloos kan ik hier van worden… het goud ligt hier voor het oprapen, alleen ze zien het niet. Opvallend is ook nog dat ik het hele weekend op het eiland niemand (maar dan ook echt niemand) met een verrekijker heb gezien. Dit geeft een enorm gevoel van onmacht, zo’n geweldige plek en niemand die ook maar een beetje interesse in vogels heeft. Het geeft je het gevoel alsof je het allemaal alleen moet doen (wat ook zo is) en dat je geen idee hebt waar te beginnen en waar te eindigen… een luxe probleem waar ik maar moeilijk mee om kan gaan.

Op die zaterdagavond heb ik ook eindelijk tijd mijn mail en Dutch Bird Alerts te checken. Ik ontvang van de extreme zeldzaamheden of de soorten die ontbreken op mijn Nederlandse lijst noodgedwongen (heb nog niet zo’n moderne telefoon) alleen maar de eerste regels van het bericht . Maar totdat de zaterdagavond heb ik nog niets ontvangen, ik weet dat ik veel mis maar weet ook dat er geen mega-soorten zijn gezien. Dat is snel anders, tot mijn grote verbazing zie ik dat er een Kaspische Plevier op Texel is gezien. Ik grijp naar mijn telefoon maar die blijkt achtergebleven te zijn in het huis waar we overnachten. Mijn hersens draaien ineens op volle toeren en duizend-en-een scenario’s flitsen door mijn hoofd. Maar, veel tijd om na te denken heb ik niet, binnen een kwartier begint mijn presentatie.

Nadien vertel ik mijn lief van de plevier en doe ik voorzichtig voorstellen het schema om te gooien. Oorspronkelijk zouden we dinsdag het eiland afgaan, die dag zou ik dan Kleine Zwanen gaan tellen in het Lauwersmeer. Maar, als we nu eens een dag eerder van het eiland afgaan, maandag dus. Dan gaan we die dag door naar Texel, twitchen de plevier, slapen bij mijn pa in Heerenveen en tellen de dag daarna (de dinsdag dus) de Kleintjes in het Lauwersmeer. Ik heb begrepen dat de vogel de hele dag niet aanwezig was op de akkers die goed zijn afgekeken in verband met de Amerikaanse Goudplevier. Die Kaspische Plevier is dus vers aangekomen en zal waarschijnlijk eerst moeten aansterken. Goede kans dat die een paar dagen daar blijft hangen en op maandag er nog zit.

Na wat overleg besluiten we dat te gaan doen. Een dag eerder het eiland af en direct doorrijden naar Texel. De gasten waar we verblijven (een vriendin van mijn lief en haar vriend) begrijpen ons eerst niet zo goed maar krijgen op een gegeven moment door dat het me echt ernst is, ik wil dolgraag naar Texel! We gaan daarna naar de plaatselijke disco waar ik tot 3 uur ’s nachts mijn frustraties en gedachten probeer weg te dansen.

Zondagmorgen is het waanzinnig mooi weer, het is windstil en het eiland is bezwangerd met beloften. Ik sta vroeg op en ben met het eerste licht buiten. Overal roepen Vinken en Koperwieken en zitten Goudhanen. Ik struin rond en klop bosjes, terwijl een IJsgors overvliegt. Mijn gedachten dwalen regelmatig af naar Texel, hoe zou het daar nu zijn? Zo rond een uur of negen krijg ik een sms, Kaspische Plevier Texel. Ik heb geen idee of de vogel nog aanwezig is en sms wat mensen. Al snel krijg ik bericht, de vogel is nog steeds op het eiland aanwezig. Hierna kan ik niet meer geconcentreerd de bosjes afzoeken en geloof ik het verder wel. Texel is alles wat telt!

Het toeval wil dat op Juist een vliegveld aanwezig is, je kan ervoor kiezen niet met de boot naar en van het eiland te reizen maar met het vliegtuig. De bootreis duurt ongeveer anderhalf uur, het vliegtuig 5 minuten en hoef je niet perse van tevoren te boeken… (stel je voor hoe snel je dan voor een goede soort op een eiland kan komen…). Helaas mag je niet meer dan 10 kg bagage meenemen, wij hebben veel meer bij ons dus dit is niet echt een optie. Wel informeer ik nog naar de mogelijkheden van Juist naar Texel te vliegen, dat duurt maar een half uurtje. De kosten vallen ook reuze mee, voor 120 Euro en een belasting van 28 Euro om op Texel te mogen landen kan ik zo heen en weer naar Texel. Ik besluit echter dit niet te doen, ik heb er alle vertrouwen in dat de vogel maandag gewoon nog op zijn akker zit. ’s Avonds bel ik nog met Mark Zekhuis. Hij is al geweest en verteld me de meest mooie verhalen. 50 auto’s met vogelaars die te wachten staan voor de eerste boot en dat nog wel op een zondag! Ik spreek met hem af dat hij me extra info zal sms-en.

De volgende ochtend ontvang ik al vroeg een sms, de vogel zit er nog steeds! Opgelucht haal ik adem, dat moet goedkomen. Mijn Nicole heeft ondertussen met een andere – ook Duitse - Nicole gebeld, namelijk de vriendin van Hans Verdaat. Die twee wonen op Texel en willen ons wel bij de boot afhalen. De Nicole van Hans en het eiland Texel stelt me gerust, de vogel zit de hele tijd op dezelfde akker, het moet lukken! Om half elf vertrekt de boot en begin ik aan de lange reis naar Texel. Tergend langzaam vaart de boot over de Waddenzee en ik voel me een beetje verloren tussen al die toeristen. Ze moesten eens weten wat de hele tijd door mijn hoofd giert… Na een ongewoon lange anderhalf uur komen we zo rond een uur of twaalf aan in de haven van Norden. Het aanmeren duurt ongewoon lang, en er blijkt een wel heel erg smal loopplankje naar de wal te zijn. Iedereen is verbaast en kijkt nog vreemder op als blijkt dat alle bagage nog in karretjes op het hoogste dek staat. De haven is helemaal vol en daarom ligt de boot niet op de normale plaats. Terwijl er nog steeds mensen van boord komen worstelen de eersten zich al weer een weg aan boord. Hectische toestanden zijn het gevolg. Ik sluit me in de rij van mensen die weer aan boord willen aan en worstel me de boot op. Met behulp van wat voordringen (ik heb daar toch een legitieme reden voor!) kom ik op het hoogste dek aan. Daar snel onze rugzakken gepakt en daarna sta ik weer in een eindeloze rij die voor de enige trap naar beneden staat. Hopeloos, echt hopeloos. Vertwijfeld kijk ik om me heen, hoe moet dit nu ooit allemaal goed komen? Ik sta hier op een Duitse boot, te wachten terwijl ik dit helemaal niet wil. Ik wil naar Texel! Dan roept iemand dat er nog een trap is en zonder af te wachten ren ik daar heen. Snel naar beneden en dan snel naar de uitgang. Ik dring onbeleefd voor, maar dat maakt me niet uit, ik moet zo snel mogelijk naar Texel…

Zo rijden we rond een uur of 1 Norden uit, de navigator geeft aan dat we zo rond een uur of 5 op Texel moeten zijn, het moet allemaal te doen zijn. De rit naar Texel is ontspannen, niet al te veel verkeer. Ook in Den Helder is het rustig maar toch missen we de boot van 16:00 uur net. Gelukkig vaart de boot van 16:30 normaal en zo komen we dan om 5 uur aan op ons tweede eiland van de dag, ditmaal een Nederlandse!

Ik ren de boot af en zoek naar Hans en Nicole. Die laten gelukkig niet al te lang op zich wachten en we rijden dan snel naar de plek van de plevier. Daar staan een paar vogelaars te kletsen, de vogel is op dat moment niet in beeld. Maar, veel belangrijker, nog wel aanwezig! Ik scan de akker af en kan eerst niets vinden. Wel zie ik een Goudplevier die best Amerikaans zou kunnen zijn maar ik besteed aan die vogel geen aandacht, ik zoek een andere plevier. En dan loopt de vogel ineens in beeld. Alle spanning is in een milliseconde verdwenen, het is gelukt! Ik geniet van de vogel, een echte lifer. Ik zocht naar deze soort in Kazakstan maar heb ‘m daar niet gevonden en dan lukt het zomaar op Texel. De vogel laat zich prima bekijken, laat zich ook vliegend mooi bekijken en verhuist dan naar een andere akker. Hier zit de vogel tussen de korte vegetatie en laat zich nog mooier bekijken. Opgelucht haal ik adem, een Duits Waddeneiland, een Nederlands Waddeneiland en een Kaspische Plevier op één dag, dat voelt toch heerlijk!!

Ik in grote spanning voor de boot naar Texel

Gelukt !!!

Sepiasturmtaucher!

Veel, heel veel heb ik te vertellen. Ik hoop hopeloos achter met mijn blog en zal dat nu in een keer goed proberen te maken.

Eerst even over mijn allereerste zeetrek-ervaringen in het Duitse. In het weekend van 4 oktober zat de wind eindelijk in de goede hoek en had ik eindelijk tijd richting Cuxhaven af te reizen. Het was al veel te lang geleden dat ik over zee had gekeken en het kriebelde dan ook behoorlijk, ik zou en moest eindelijk weer eens naar zee. Cuxhaven dus, waarom daar? Nou, het is een van de betere plekken langs de Duitse kust voor zeetrek. Als je het plaatje hieronder bekijkt snap je direct waarom, vogels worden bij goede wind letterlijk in de hoek waar Cuxhaven ligt geblazen. Het schijnt zelf zo te zijn dat regelmatig leuke soorten twee keer worden gezien, vogels vliegen de rivier de Elbe op, komen erachter dat ze een rivier opvliegen en keren dan om.

Met hoog gespannen verwachtingen vetrok ik dus op zondag 4 oktober uit het bos richting de zee. Gelukkig is dat niet al te ver en kwam ik een klein uurtje later aan in Cuxhaven. Ik had ongeveer een idee waar ik moest zijn en met wat geluk kwam ik uit op een parkeerplaats vlakbij de dijk. Als ik mijn auto uitstap vraag ik in mijn best Duits of ik een parkeerkaartje nodig heb. De jongen die ik aanspreek kijkt me verheugd aan, hij heeft ook een verrekijker om zijn nek hangen en gaat blijkbaar ook Hochsee-fugels kijken. Ik stel mezelf voor en die jongen blijkt Henning Kunze uit Bremen te zijn, een mij onbekende vogelaar. Samen lopen we naar de dijk, gelukkig weet hij precies waar we moeten zijn.

Dit blijkt naast een strandtent te zijn, hier kan je prefect uit de wind staan en staan een man of 10 al over zee te kijken. We voegen ons bij ze en dan kan het spektakel beginnen. Ik ben natuurlijk West-Kapelle en Ameland gewend en dit is wel even iets anders. Er is geen branding, wel hoge golven. Dit maakt het allemaal erg overzichtelijk, vogels kunnen hier niet zo eenvoudig tussen de golven verdwijnen. Het lijkt daarom wel een beetje op Lauwersoog. Wat moeilijker is dan ik had verwacht is het doorgeven van leuke vogels, mijn Duits is ondertussen best goed maar om snel en bondig uit te leggen waar een Jager precies vliegt blijft moeilijk. Gelukkig heeft mijn nieuwe vriend Henning veel geduld met me. Hij helpt me ook uit te leggen waar anderen goede soorten zien, ze gebruiken woorden die ik toch niet goed ken, Duitse zeeruk-termen zal ik het maar noemen. In het begin is het stil, er vliegt niet veel, een paar jagers en een enkele Jan van Gent maar dat is dan ook alles. Maar dan komt het rond een uur of 10 echt los, ineens vliegt er een Noordse Pijl op korte afstand langs. Ik geniet met volle teugen maar Henning en een mij onbekende Duitser zijn nog blijer, dit is een heuse indiensoort! Onvoorstelbaar, maar echt waar!!

Het blijft leuk met Vaaltjes, meerdere Jagers en Noordse Stormvogels. En, dan gebeurt het waar je altijd op hoopt en wat het kijken over zee zo waanzinnig gaaf maakt. Om ongeveer kwart voor 1 zie ik een pijl vliegen. Ik vertel Henning en die onbekende Duitser dat ik een Sturmtaucher zie en probeer in mijn beste Duits uit te leggen waar ik die zie. Dit is niet eenvoudig, het is moeilijk snel en verstaanbaar en duidelijk Duits te spreken als je zo opgefokt ben. Want ik al snel zie dat het geen Grauwe - of Noordse Pijl is. Dan valt ineens het kwartje en roept op hetzelfde moment de onbekende Duitser “Sepiasturmtaucher” (Kuhls Pijlstormvogel). De vogel laat zich kort maar goed bekijken en vliegt dan de Elbe op, uit beeld. Het blijkt dat er maar drie mensen de vogel hebben gezien, de rest heeft niet eens gemerkt dat we iets zeer bijzonders zagen langsvliegen… We feliciteren elkaar en ik besef dat dit mijn tweede Kuhls is in de Noordzee, ik zag al eens een vogel langs Ameland (waar anders?) vliegen. De waarneming gaat via het Duitse Club 300 systeem en even later krijg ik een sms met de waarneming (en zie tot mijn ergernis dat weer mijn naam verkeerd is geschreven: Peter Bries… hoe moeilijk kan het zijn…).

Om ongeveer half twee vertrek ik weer naar het bos, mijn allereerste ervaring met de Duitse zeetrek bevalt toch eigenlijk best goed (hoewel niets tegen Ameland op kan natuurlijk!!).

Oh ja, ’s avonds gaat er nog een mail over het Duitse vogelnet:
Zusammenfassung Seawatch Kugelbake 08:30 - 14:45 h
Atlantiksturmtaucher 1 dz. E (ca. 10:15 h, HK, TL, P. de Vries, TS u.a.)
Sepiasturmtaucher 1 dz. E (12:43 h, P. de Vries, TL, HK)
Wellenläufer 6 dz. W, 1 dz. E (v. a. ca. 10 - 11:30 h)
Schmaro 5 (+ 3 unbestimmte, davon 1 vermutl. Falkenrbm)
Skua 2 dz. E, 3 dz. W
Eissturmvogel 4 dz. W, 2 dz. E
Basstölpel 12 dz. W, 8 dz. E
Dreizehenmöwe 12
Merlin 2
Wanderfalke 3
TS, TL, AT, HK, Peter de Vries, Jan Sievers u. v. a.

Endlich !

Hier is dan eindelijk weer een bericht van me. Niet dat ik geen zin heb om te schrijven, heb gewoon zo weinig tijd. Het is onvoorstelbaar hoe snel die gaat en hoe de dagen en weken voorbij vliegen.

Wat heb ik allemaal gezien en meegemaakt? Het afgelopen weekend (5 en 6 september) niet veel, er moesten verjaardagen worden gevierd, huishoudens worden bijgehouden en het was ook nog eens slecht weer. Zaterdag regende het de hele tijd en zondag was het noodgedwongen binnenzitten. Een weekend om maar niet al te lang bij stil te blijven staan.

Het weekend daarvoor was extra lang en bijzonder. We hebben een paar dagen doorgebracht in het oosten van Duitsland, in de voormalige DDR (dat noemen ze hier de 'Neue Bundesländer'). We verbleven in de omgeving van Waren, Mecklenburg-Vorpommern. Dit ligt vlak bij het het nationale park Müritz. Dit is een groot gebied met veel meren en bossen. Hier komen veel Kraanvogels, Zeearenden en Visarenden voor, die we dus ook veelvuldig hebben gezien. Leuker zijn de wat meer oostelijke soorten die je hier tegen kan komen, zoals Kleine Vliegenvanger en Sperwergrasmus. Waarschijnlijk kom je die in mei en juni eenvoudig tegen maar eind augustus is dat wel een ander verhaal. De bossen lijken leeg en zijn doodstil.

Zangvogels kom je niet zo veel meer tegen en de twee genoemde specialiteiten al helemaal niet. Het was dus sprokkelen. Het leukste waren nog wel de vele grotere meeuwen die je tegenkwam langs het meer, met daartussen opvallend veel Pontische Meeuwen. En ja, ik heb op kleurringen gelet maar heb die niet gezien, helaas...

Leuk weekendje

In het weekend van 16 augustus keerde ik terug uit Estland. Maandag de 17e had ik een vrije dag om mijn was te wassen en op die dag werd er een adulte man Steppekiekendief ontdekt op ongeveer 20 km van ons huis. Het doorgeven van zeldzame soorten werkt hier nog niet zo voortvarend als in Nederland dus ik hoorde pas de volgende dag van deze waarneming. Dus toen ik al weer op mijn werk was... In het begin van de week liet de vogel zich fraai bekijken maar later in de week werd het steeds lastiger de vogel te zien te krijgen. Ongeduldig telde ik de dagen af en toen was het vrijdag, eindelijk had ik de gelegenheid een poging te ondernemen de vogel te zien te krijgen!

Vrijdagmorgen om negen uur was ik dus in de omgeving van Worpswede. Hier is een uitgestrekt weidegebied, niet saai en eentonig zoals in Nederland maar kleinschalig met kleine akkertjes en weilanden en zo nu en dan stukjes moeras en kleine plasjes. Twee riviertjes kronkelen door deze wereld en langs een van deze riviertjes bevond de vogel zich. De plek waar de kiek het beste te zien was nog steeds niet echt duidelijk maar blijkbaar had je op een oude brug die te bereiken was via een stoffige zandweg de beste kansen.

Het was goed te zien waarom de Steppekiek hier nu al bijna een week verbleef: overal zaten roofvogels. Zo'n 30 - 40 Buizerden, minstens zoveel Torenvalken en verder veel Bruine-, Blauwe en Grauwe Kieken. Daarnaast nog Ooievaars en veel Blauwe Reigers. En al die vogels maakten jacht op muizen. Blijkbaar was het daar vergeven van de muizen. De vogels hielden zich vooral op een paar vers gemaaide velden op, hier lagen grote strobalen en op elke baal zat een vogel.

In Nederland zou het bij een adulte man Steppenkiek zeer druk zijn, maar in Duitsland is dat anders. Toen we aankwamen stonden er twee vogelaars op de brug en verder helemaal niemand. De twee hadden de kiek nog niet gezien maar stonden daar ook nog niet zo heel erg lang te zoeken. Ik pakte mijn scoop en begon de velden af te zoeken. Daar was ik nog niet zo heel lang mee bezig toen ik ineens in de verte een opvallende vogel in geen golvende vlucht zag vliegen. De vogel vloog vanuit de bosrand de velden over en viel in bij een stel kleine bosjes. Brede ronde vleugels met zwart en een smallere witte rand: onmiskenbaar een Hop! Ik probeerde nog een tijdje de vogel te vinden maar dat lukte niet. Helaas was ik de enige die de vogel zag vliegen, de anderen keken net in de verkeerde richting. Zoals een ieder weet zijn Hoppen soms zeer moeilijk te vinden, de vogels fourageren onopvallend en kunnen onzichtbaar verdwijnen. Het gebied waar de Hop was neergestreken nodigde niet echt uit om te gaan zoeken: kleine graslandjes en akkertjes, wat struiken, boompjes en oude boomgaarden. Het zoeken zou wel eens heel erg lastig kunnen zijn en daarom besloot ik dat niet te gaan doen, de kiekendief was belangrijker.

De twee vogelaars geloofden het na een tijdje wel en vetrokken. Ik bleef - samen met mijn lief - achter. En toen gebeurde het, tijdens het scopen zie ik ineens de Steppenkiekendief vliegen, niet eens zo heel erg ver. Ik kijk opzij om Nicole te waarschuwen en kijk weer door mijn scoop: niets, helemaal niets... vertwijfeld scoop ik links en rechts maar ik zie geen kiek vliegen. Blijbaar is de vogel snel ingevallen en zit weer onzichtbaar in het lange gras. We blijven nog een uurtje zoeken en zoeken maar zonder enig resultaat. Wel vliegen er nog twee Kraanvogels over die een eind verderop in de weilanden neerstrijken. Omdat we zaterdag een uitje met de famillie van Nicole hebben zal ik tot zondag moeten wachten voor nog een poging. Deze kiek heb ik nog veel en veel te kort gezien.

Het uitje met de famillie is leuk; het gezelschap is de moeite waard en een korte wandeling over de heide in de omgeving van Walsrode levert twee leuke soorten op: een doortrekkende Visarend en Zwarte Ooievaar!

En toen was het zondag de 23e augustus. Ik doe het 's morgens rustig aan, belangrijkere zaken dan een Steppenkiek vragen eerst om de nodige aandacht. De vogel is om ongeveer negen uur nog gezien en dat geeft hoop. Ook op zondag lopen de Duitse vogelaars niet warm voor een Steppekiek, er staat maar 1 vogelaar staat op de brug als ik daar om ongeveer half 12 arriveer. Het wordt een herhaling van afgelopen vrijdag: scopen, scopen en nog eens scopen. De velden zitten nog steeds vol met roofvogels en daar blijkt nu ineens een Zwarte Wouw bij gekomen te zijn. De vogel zit op een paal en laat zich fraai bekijken. Zo nu en dan vliegt de vogel een stukje en schuift dan een paal naar links of rechts op. De kiek laat zich echter niet zien en na een uurtje geef ik het op, het is warm en ik heb er geen goed gevoel meer bij, ik geloof er eigenlijk niet meer in.

Dat gevoel is aan het einde van de middag weer heel anders, de vogel is zo rond een uur of vijf tien minuten lang gezien. Het kriebelt en een uurtje later staan we weer op de brug. Voor de allerlaatste keer maak ik mezelf wijs. De Wouw is er nog steeds maar verder is er niet veel te beleven. Een verre mogelijke Grauwe Kiek man zorgt nog voor een beetje opwinding. Ik kan de vogel niet goed en lang genoeg bekijken om Steppekiekendief helemaal te kunnen uitsluiten. De vogel gaat dus met een vraagteken de boeken in.

Net voordat ik weg wil gaan zie ik plotseling een valkje vliegen, ik bekijk de vogel en denk: 'Roodpootvalk!'. De vogel is echter achter een hoop zand uit het oog verdwenen. Snel loop ik die kant op en dan vliegt er ineens een juveniele Roodpootvalk met een muis in de poten over me heen. Twee Torenvalken vinden het maar niets en vliegen er fanatiek achteraan. De drie vogels draaien om elkaar heen en geven een mooie show weg. De Torenvalken zijn bloedfanatiek en laten de Roodpoot geen moment met rust. Die laat dan zijn muis vallen, waarna een van de Torenvalken direct zich naar beneden stort en op de muis duikt. De Roodpootvalk vliegt een klein stukje verder en gaat in een boomtopje zitten waar die door de telescoop zeer fraai te bekijken is. Helaas is dit niet genoeg voor de overgebleven Torenvalk, hij blijft de Roodpoot lastig vallen en die verdwijnt kort daarna...

Nog even een korte samenvatting; wat voor leuke soorten zag ik nu allemaal dit weekend? Vier soorten Kieken, Hop, Zwarte Wouw, Kraanvogel, Visarend, Zwarte Ooievaar en een Roodpootvalk... een bijzonder leuk weekendje !!

Peter in Estland 3

Eigenlijk ben ik ondertussen al weer een goede week terug in Duitsland/Nederland en heb ik nu pas tijd om het laatste stuk over Eesti te schrijven. Onvoorstelbaar, maar het is niet anders.

Dus even een korte samenvatting van wat we nog allemaal gezien hebben. Om direct maar met de deur in huis te vallen, geen Kleine Vlieg of Sperwergrasmus. We hadden niet genoeg tijd voor een ochtendbezoek aan het - wonderschone - bos in de omgeving. Een oud, vochtig bos met veel ondergroei en berken. Het ideale biotoop voor Kleine Vlieg. Sperwergrasmus zou eigenlijk in de tuin van het Instituut waar we verbleven moeten zitten, maar helaas... deze was blijkbaar al vertrokken.

Wat we dan nog wel gezien hebben? Veel leuke soorten die voorbij kwamen tijdens het werk in het water: Grote Karekiet, Buidelmees, regelmatig Citroenkwikstaart, Temmincks Strandloper, Visarend en - zoals te verwachten - veel Zeearenden en Reuzensterns.


Verdere highlights waren o.a. een Witrugspecht in een eenzaam dood boompje langs de kust. Het dichtsbijzijnde bos was daar ongeveer 3 km vandaan. Blijkbaar een doortrekkende vogel, geen idee of dat daar voorkomt. Het was in ieder geval bijzonder deze soort daar te zien. De Witrugspecht van het Instituut (zie vorige berichten) liet zich elke dag zien in de dode boom aan de linkerkant als je het terrein opkomt.

Een paar wandelingen in de omgeving leverde veel Wespendieven op en een fraaie Steenarend. Een vogel-verslag van dit tripje zal binnenkort op de site van Rommert (http://www.lauwersmeer.com/) verschijnen. Zodra dit het geval is dan laat ik dat even weten.

Peter in Estland 2

Hier weer een bericht uit Estland. Het is hier nog steeds zeer de moeite waard. Het werk loopt voorspoedig maar daar ga ik hier verder niet op in. Nee, belangrijker zijn de vogels die we hier te zien krijgen ;-)

Wat hebben we allemaal gezien sinds mijn laatste bericht? Best veel leuke soorten, natuurlijk al het 'gewone' spul. Dus veel soorten die in Nederland niet zo heel erg algemeen zijn of het moeilijk hebben. Overal zitten hier Grauwe Klauwieren, Bonte - en Grauwe Vliegenvangers, Ooievaars en ga zo maar door. Het blijft een geweldig mooi land met overal overhoekjes en ruige stukjes. Akkers met brede randen vol met kruiden en struiken, weilanden met vol met bloemen en bomen die niet zijn weg gehaald maar zijn blijven staan. Sloten die niet zijn uitgemaaid maar waar nog overal planten en riet in staat. Het blijft heerlijk om hier te werken en te genieten van de absolute rust en silte.



Het blijft speciaal om in het water te staan, te werken aan de vangkooi voor de eenden en dan vlak naast je een fouragerende Grauwe Franjepoot te zien. Op het slik een stukje verder lopen Bontjes, Kleintjes en een Temmincks. Reuzensterns en Zeearenden vliegen ondertussen regelmatig over. Bij de ingang van het gebied waar we eenden ontdekte Erik een man Roodmus, helaas was ik net te laat om deze vogel nog te kunnen bewonderen. En, terwijl ik met mijn hoofd bijna in de vangkooi sta, hoor ik een pieper roepen. De roep klinkt me bekend in de oren en terwijl ik met bindbandjes bezig ben denk ik na wat voor soort het zou kunnen zijn. Als ik kort daarna tegen Erik over het roepje begin blijkt dat hij het ook heeft gehoord. Hij heeft zelfs de vogel gezien, een kwikstaart met twee brede vleugelstrepen. Citroenkwikstaart is onze conclusie en als we 's avonds het geluid nog even controleren blijkt dat te kloppen. Volgens ons een behoorlijk zeldzame soort en we nemen via de mail contact op met Uke Paal. Hem ken ik nog van eerdere bezoeken aan Estland en hij is lid van de Estse CDNA. We krijgen de volgende dag het - ontnuchterende - antwoord. Citroenkwik is sinds een paar jaar geen beoordeelsoort meer en een schaarse broedvogel geworden, langs de westkust broeden er tegenwoordig alleen al 30-40 paar. Toch blijft het een geweldig leuke waarneming. De dag na onze eerste waarneming zien we nog een paar keer een exemplaar. Omdat we dan steeds met de voeten in het water staan lukt het niet de vogel op de foto te zetten. Maar ik blijf hoop houden dat dit nog een keer gaat lukken!

Gisteren, donderdag had was ik aan het einde van de dag aan het pannenkoek bakken. Terwijl de stapel pannekoeken langszaam aan het groeien is komt Erik binnenrennen: 'Witrugspecht in de tuin' roept hij, voor mij reden genoeg het gas direct dicht te draaien en naar buiten te rennen. In een oude boom niet ver van ons huis zit de vogel boven in een boom. Iedereen kan haar (het is een vrouwje) goed bekijken en daarna vliegt de vogel verder. Een lifer voor Erik en 's avonds drinken we daar een goed glas Ests bier op.

We blijven hier nog minimaal een week en ik zal over enige dagen weer een bericht posten. Er zijn nog zo veel leuke soorten te zien hier, wat te denken van Sperwergrasmus en Kleine Vlieg. Die moeten hier in de tuin zitten... en die willen we zo onvoorstelbaar graag zien en op de foto zetten...

Peter in Estland 1

Op het moment dat ik dit schrijf bevind ik me in een onderzoeksinstituut in het zuid-westen van Estland. Eindelijk weer in het land dat in mijn ogen misschien wel het allermooiste van de wereld is. Ik ben hier nu voor ongeveer de 12e keer... en dit keer om eenden te vangen in verband met het onderzoek van een PhD student naar de verspreiding van avian influenza bij eenden. Ik ga jullie niet vermoeien met het vangen van die eenden maar wil wat vertellen over Estland en de vogels die ik hier ga zien.

Het eenden vangen doen we dus langs de Oostzee, in de buurt van Häädemeeste. We zijn hier op zondagavond aangekomen en de eerste leuke soort die we op de weg hiernaar toe zagen was een Notenkraker. Niet iedereen ziet de vogel, Erik (de vrijwilliger die met ons mee is) was de enige die de vogel langs zag vliegen. Helaas miste ik de vogel, maar de soort staat in ieder geval wel op de triplijst!

Op maandag- en dinsdagmorgen zijn we een tocht gaan maken langs de kust. De bedoeling was om te kijken waar grotere concentraties aan eenden te vinden waren. Naast de nodige eenden leverde dit ook leuke soorten op. Veel Reuzensterns en Zeearenden natuurlijk. Maar ook Grauwe Klauwier, Dwergstern, Grauwe Franjepoot en roepende Kwartelkoningen. Daarnaast nog heel veel Bosruiters, Grote Zaagbekken en Toppers.

De omgeving en de tuin van het Instituut zijn ook zeer de moeite waard, te beginnen met de velel Kraanvogels. Deze fourageren op de velden in de omgeving en vliegen 's avonds over om te gaan slapen in de moerassen in de buurt. Gierzwaluwen broeden hier niet onder de dakpannen maar in nestkasten. Nog nooit eerder meegemaakt!

En dan de eerste avond hier. We zaten buiten in de schemer nog een biertje te drinken toen er opeens iets vlak langs ons vloog. Een vleermuis dachten we, maar dat bleek dit keer niet het geval te zijn. Al snel werd duidelijk dat een paar Nachtzwaluwen om ons heen vlogen. De vogel lieten zich fraai bekijken als ze zo nu en dan even op kale takken in de bomen gingen zitten. Wat is er mooier dan een heerlijke, warme avond in Estland, een biertje, de stilte om je heen en dat allemaal met vliegende Nachtzwaluwen. Weinig!

Vandaag was ook weer een sublieme dag. Toen we 's morgens vroeg naar onze vangkooien vertrokken vlogen er twee mannetjes Korhoen langs de auto. Gewoon boven een paar weilanden en daarom viel het kwartje een beetje langzaam. Ik dacht eerst Meerkoeten te zien... maar toen herinnerde ik me van eerdere bezoeken dat je hier Korhoenders niet perse in heidegebieden hoeft tegen te komen.

's Middags kwam het mooiste vogel moment tot nu toe. Vanuit de auto zagen we een roofvogel vliegen. Al snel werd duidelijk dat dit een Schreeuwarend was die recht op ons afvloog. Iedereen rolde letterlijk de auto uit. De vogel vloog mooi over en kort daarna volgde een tweede vogel. Verderop bleek nog een vogel rond te vliegen. Drie Schreeuwarenden en dat tijdens een ritje naar ons vangkooien! Ach, het leven hier in Estland is zo slecht nog niet.

Ik ga het hier nu eerst bij laten. We blijven hier nog 2-3 weken en ik ga mijn best doen over een paar dagen weer wat te schrijven.

ps. de foto van het Estse landschap en de Gierzwaluw zijn van Erik Kleyheeg.

Hamburger Hallig

Zo, weer terug in het Nederlandse na een week als vogelwacht 'gewerkt' te hebben op de Hamburger Hallig in Sleeswijk-Holstein. Op de Hallig verbleven we in een klein huisje van de Duitse vogelbescherming (NABU) midden op de kwelders (zie foto). Hier is een kleine tentoonstelling en kan je informatie krijgen over de Duitse Waddenzee. Mijn lief en ik zijn hier tien dagen geweest en ik heb mijn Duits goed kunnen oefenen met het uitleggen van het hoe & waarom van eb en vloed, trekvogels en broedvogels in de Waddenzee, hoe het zit met Benthos, windmolenparken en ga zo maar door. Heel leuk om te doen maar na tien dagen had ik het toch wel een beetje gehad, vogels onderzoeken ligt me blijkbaar beter!

Vogels kijken overigens ook en daar was gelukkig nog voldoende tijd voor. Tot een jaar of twintig geleden zijn regelmatig delen van de Waddenzee ingedijkt in het kader van dijkverzwaringen. Dit heeft tot gevolg gehad dat langs de hele kust, vanaf de monding van de Elbe tot de Deense grens, binnendijkse plassen zijn ontstaan. Eigenlijk heb je een hele strook met grotere en kleinere natte gebieden die allemaal lijken op het Lauwersmeer! Een eldorado voor zeldzaamheden. Deze worden dan ook regelmatig gezien, vooral steltlopers natuurlijk. Wat te denken van Bairds, Bona's, Gestreepte Strandlopers, Kleine Geelpootruiters, Amerikaanse en Aziatische Goudplevieren, groepen (tot 35 exx.) Breedbekstrandlopers om maar even wat leuke dingetjes te noemen. En alsof dat nog niet genoeg is, er liggen voor de kust talloze kleine en grotere eilanden. Die dus in de goede tijd vol (kunnen) zitten met de meest leuke soorten.

Ok, genoeg over dromen en mogelijkheden en wat allemaal wel of niet kan. Nu de feiten, wat heb ik allemaal gezien? Op vrijdag de 17e juli zijn we naar de Hallig gereden. Na lang gewacht te hebben voor het veer over de Elbe (ongeveer 90 minuten...), bezochten we eerst Neufeld. Dit ligt aan de monding van de Elbe en is bekend omdat hier Lachsterns broeden. De vogels waren snel gevonden, ze fourageerden binnendijks in een stel plasjes en vlogen dan over de dijk naar de kolonie. Dit jaar broeden hier ongeveer 35 vogels. Je snapt niet wat hier zo bijzonder en speciaal aan het gebied is dat er Lachsterns broeden. Als het hier kan, waarom dan niet in Nederland?

Hierna verder naar het noorden gereden en de plek bezocht waar een anderhalve week eerder een zomerkleed Amerikaanse Goudplevier gezeten heeft. Terwijl de hemel roze kleurde (zie foto) enige groepen Goudplevieren afgezocht, helaas zonder enig resultaat. Het lijkt erop dat de vogel is gevlogen. Zoekacties na mijn bezoek leverde ook niets meer op.

Op zaterdagavond wilde ik graag de Beltringharder Koog bezoeken. Dit gebied, in 1987 ingedijkt, lijkt een copie van het Lauwersmeer en is schijnbaar de best plek voor steltlopers. Al geruime tijd verblijft hier een Grote Franjepoot. Ik had geen goede plekinfo kunnen krijgen voor deze soort en was ook een beetje wanhopig toen we het gebied in reden. Zo enorm groot, waar zou ik moeten beginnen met zoeken? Op goed geluk maar begonnen met steltlopers te scannen en tot mijn grote vreugde had ik de vogel in een half uur gevonden. De vogel liep redelijk ver weg maar viel direct op door de voor Grote Franjepoten zo kenmerkende manier van fourageren. Zondagochtend hebben we de vogel nog een keer kunnen bekijken, toen iets dichterbij en met beter licht. Verdere bijzondere soorten leverde dit gebied niet op. Wel heel veel Bonte Strandlopers en Zwarte Ruiters maar de Breedbekken bleven onvindbaar.

Op dinsdagavond - qua weer de de mooiste dag van de hele week - bezochten we Hauke Haien Koog. Dit gebied is in 1960 ingedijkt. Hier weer veel stelten, maar helaas weer geen Breedbekstrandlopers. Die worden daar de hele zomer door gezien maar blijven ook regelmatig buitendijks overtijen. Wel vlogen hier nog zeer veel Zwarte Sterns en Dwergmeeuwen rond met hiertussen een fraaie zomerkleed Witvleugelstern. Een mooie, onverwachte bonus!

De rest van de week is het regelmatig slecht weer. Veel regen en onweersbuiten, afgewisseld met zonnige perioden. Op zaterdag, onze laatste dag op de Hallig, staat er veel wind. De boer komt langs om de schapen van de kwelder af te halen en ze allemaal bij ons huisje (dat op een terp staat) te brengen. Ze verwachten extra hoog water, meer dan een meter hoger dan normaal. Ik besluit mijn auto ook halverwege de terp te zetten, midden tussen de schapen. Het water komt inderdaad hoog en ineens lopen er overal om ons huisje Bonte Strandlopers, Rosse Grutto's en Wulpen. Tijdens een wandeling komen we een Vos tegen. Het hoge water heeft hem verrast en hij (of is het toch een Sie?) ziet er niet al te happy uit. Met grote sprongen probeert het beest een droog plekje te zoeken, nog niet zo makkelijk op een bijna ondergelopen kwelder.

Op zondag nemen we dan afscheid van de Hallig en rijden al vogels kijkend terug richting het veer over de Elbe. Onderweg zoek ik alle groepen stelten af naar leuke soorten. Dit wil niet echt lukken, echte bijzonderheden vinden we niet. Wel enorme aantallen Zwarte Ruiters, Tureluurs en Kemphanen. Het valt me voor de zoveelste keer weer op, echte serieuze vogelaars kom ik op deze zonnige zondag niet tegen. Wat daar allemaal aan leuke en bijzondere soorten moet rondlopen... en zo weinig vogelaars die daar echt fanatiek naar zoeken. Meer dan zonde!

Bienfressers !

In het vorige bericht had ik het over Bijeneters. Elk jaar komt er een klein boekje uit met de vogelwaarnemingen uit Cuxhaven en wijde omgeving, hierin had ik gelezen dat bijna elk jaar wel ergens in een zandgroeve Bijeneters tot broeden komen. De plek is dus niet altijd dezelfde, dat verschilt van jaar tot jaar. Ik was nieuwsgierig geworden en wilde daar wel eens wat meer van weten. Na wat spelen met Google Earth kwam ik uit op een aantal potentiële plekken die in aanmerking komen voor broedende Bienfressers.

Voorzichtig polste ik een aantal vogelaars uit de omgeving van Cuxhaven en toen bleek dat ik al aardig geïntegreerd ben in het Duitse vogelwereldje. Ik werd deel van de kleine groep vogelaars die weten op welke locatie de vogels dit jaar broeden. Ze broeden dit jaar op twee verschillende plekken en ik ontving een mail met info over één van deze plekken. Tot mijn grote vreugde broeden er dit jaar dus ook Bijeneters! Ik controleer de plek die in de mail staat nog eens op Google Earth, prent de route in mijn hoofd en ga verder met alle dingen die ik zo normaal doe.

Dat was dus een deel van de plannen van het afgelopen weekend, Bijeneters bekijken en dan daarna eventueel nog kijken naar jagende Lachsterns op de heide vlak bij Oxstedt. Op vrijdag regent het bijna de hele dag en op zaterdagmorgen valt het nog steeds met bakken uit de hemel. De voorspellingen voor zondag beloven ook niet veel goeds en als het zaterdagmiddag langzaam een beetje droog begint te worden besluiten we op pad te gaan.

De groeve is snel gevonden en vol verwachting kijk ik langs de steile wanden. Heel veel is er niet te beleven, de grote groepen Bijeneters die ik had verwacht zie ik niet... wel Oeverzwaluwen. In een wand zit een kleine kolonie. Ik kan me voorstellen dat daar dan in de buurt ook die Bijeneters moeten zitten en ga op gepaste afstand in het gras zitten. De zwaluwen vliegen steeds voor me langs en om de tijd een beetje te doden probeer ik ze te fotograferen.

Als ik zo een tijdje zit hoor ik ineens een bekend geluid: Bijeneters! Ik hoor roepende vogels die blijkbaar ergens in de buurt vliegen. Ik probeer de vogels te localiseren maar dat lukt me niet. 'Maakt niet uit', denk ik, 'die komen wel terug'. Vol goede moed blijf ik zitten. Mijn lief is minder geduldig, ze begint te struinen en gaat planten determineren.

Zo zit ik een hele tijd te wachten. Er vliegt van alles voorbij maar geen Bijeneters. Langzaam begin ik een beetje wanhopig te worden. Heb ik me iets ingebeeld en heb ik het niet echt goed gehoord? Ik kan het me niet voorstellen, zo paranoia ben ik toch ook niet? Het is ondertussen al bijna 7 uur en ik besluit het op te geven. Bijeneters horen roepen en dan niet zien... leuk is dat!

Terwijl ik terug loop naar de auto zeilt er nog een man Grauwe Kiekendief langs. Alle zwaluwen alarmeren en vliegen achter de kiek aan. Nog steeds geen Bijeneters. Als die hier echt zitten dan waren die toch ook in actie gekomen bij het langsvliegen van de kiek? Ik kom tot de conclussie dat de vogels hier toch niet (meer) broeden. Anders had ik ze toch al lang gezien of nog een keer gehoord? Via een smal weggetje rijden we nog een beetje in de omgeving rond, misschien is er nog een andere groeve in de buurt en zitten de vogels daar. We vinden niets en een beetje teleurgesteld rijden we naar huis.

Het is maandagavond als ik dit bericht schrijf. Voor de grap kijk ik nog eens naar de groeve op Google Earth en doe dan een 'afschuwelijke' ontdekking. Nog geen 200 m verder is nog een groeve. We hebben blijkbaar een verkeerd weggetje genomen, anders waren we zeker bij die groeve uitgekomen. Waarschijnlijk zitten de vogels hier en heb ik ze gehoord terwijl ze wat rondvlogen. Ronduit frustrerend !

'Ach', hoor ik jullie zeggen, 'dan ga je het volgend weekend toch kijken'. Maar dat zal helaas niet gaan. Vanaf vrijdag de 17e tot en met de 26e juli ben ik vogelwacht op de Hamburger Hallig. Dit is een klein schiereilandje in de Waddenzee net ten zuiden van Denemarken, zie de rode pijl op het kaartje hieronder. Wel een mooie wereld, al langere tijd zit hier een Amerikaanse Goudplevier, regelmatig worden hier Breedbekstrandlopers gezien en hier broeden ook Lachsterns. Ik hoop in de tijd dat ik daar ben wat te kunnen schrijven en als ik terug ben horen jullie zeker weer van me.

En, misschien heb ik dan daarna tijd voor die Bijeneters... dat doet toch nog steeds een beetje zeer...

Im Garten

Het afgelopen weekend was een zeer rustige. Het was te heet om je nuttig te maken, maar na de vakantie was in de tuin veel te doen. Dus eigenlijk was het een drie-tal dagen relaxen en ondertussen zo nu en dan een beetje tuinieren.

En wat doe je daarnaast nog? Juist, zo veel mogelijk omhoog kijken en luisteren. Roofvogels, Kraanvogels en Ooievaars leverde dit niet op, wel een paar leuke nieuwe toevoegingen aan de tuinlijst. Op zaterdag vloog een Grote Gele Kwik over het huis en niet lang daarna een roepende Europese Kanarie. Op zondag kwamen dan eindelijk twee lang verwachte soorten langs in de tuin: een Vuurgoudhaan en Grauwe Vliegenvanger. Dit brengt de totale tuinlijst op 67 soorten.

Ook leuk waren de Kruisbekken die een paar keer uit de vijver probeerden te drinken. Ik heb het idee dat de aantallen de laatste tijd zijn toegenomen. Langs de Finse westkust had ik twee keer een grote groep Kruisbekken op redelijke hoogte overvliegend. Vogels die duidelijk op trek waren en van Zweden leken te komen. En in Schotland, op de Shetlands en Orkneys, zijn de laatste weken grote groepen Kruisbekken aangekomen. Er lijkt dus beweging te zijn en mischien kan dat de toegenomen aantallen in het Duitse Wald verklaren.



Volgende week, als het een beetje mee wil zitten, nieuws over broedende Bijeneters op een geheim te houden locatie ergens in de omgeving van ons huis!

Finnland !

Eindelijk weer eens een teken van leven. Ik heb redelijk wat mailtjes gekregen, iedereen vroeg zich af of ik nu helemaal van de aardbodem was verdwenen. Nu was dat wel een beetje de waarheid. Na een ongelooflijk hectische week begin juni ben ik op vakantie gegaan naar het noorden van Finland en Noorwegen. Het was de bedoeling nog een kort stukje te schrijven om iedereen van mijn afwezigheid op de hoogte te stellen en al die bezorgde mails te voorkomen (hoewel me dat natuurlijk goed doet!).

Ok, Finland en Noorwegen dus. Het was niet een echte hard-core bird vakantie maar ik heb toch de soorten gezien die ik op mijn wensenlijstje had staan. Vijf lifers kon ik nog binnenhalen en die zijn allemaal gelukt:

1. Auerhoen. Twee keer kort een fraai mannetje gezien.

2. Taigagaai. Na een moeizaam begin deze geweldige soort regelmatig gezien. Toen ik de (soms zeer zachte) geluiden van deze soort goed had leren kennen kwam ik deze gaai regelmatig tegen.

3. Kortbekzeekoet. Vele vogels op het Noordse eilandje Hornøya bij Vardø.

4. Bruinkopmees. Na twee korte waarnemingen vond ik tijdens een lange hike een nest in een boom. Toen ik de geluidjes van deze soort ook goed kende nog een paar keer gehoord.

5. Drieteenspecht. Misschien ben ik hier nog wel het meest blij mee. Zo veel bomen afgekeken en zo veel bossen afgestruind zonder enig resultaat, het was alsof er geen spechten meer bestonden. Totdat ik tijdens de voorlaatste wandeling in een prachtig oud bos met dennenbomen van wel 400 jaar oud iets hoorde piepen in een boom. De nestholte was snel gevonden en vlot daarna kwamen ook de ouders langs om te voeren!!

Natuurlijk waren de Blauwstaarten dit jaar niet te missen. Tijdens lange wandelingen in de omgeving van Kuusamo vele vogels gezien (en nog meer horen zingen). Niet alleen 2e kj mannetjes maar ook regelmatig mooie volwassen mannen. Op de foto zetten was nog niet zo eenvoudig maar een filmpje draaien door de telescoop gelukkig wel (zie hieronder).

En nu van de Finse wouden terug naar het Duitse woud. Niet voor heel erg lang, in juli ben ik nog een tijdje vogelwachter op een Duits waddeneiland en daarna in augustus voor onderzoek aan eenden drie weken naar Estland. Hieronder nog even een snelle greep uit de enorme stapel foto's...

Schlagschwirl und Ziegenmelker

Het is vrijdagavond in het heerlijk lange Pinksterweekend als we op pad gaan om te gaan kijken naar een zingende Krekelzanger. Ik heb al een eerdere melding gekregen van een vogel in de omgeving van Osterholz-Scharmbeck maar die zit in een gebied dat niet vrij toegankelijk is. En ik wil graag een vogel zien, ik ben niet tevreden met een zingende vogel die ergens ver weg in een struik zit. In de directe omgeving van Bremen is echter nog een vogel gemeld en we besluiten hier heen te gaan. (Krekelzanger en ook Noordse Nachtegaal komen hier in lage dichtheden voor, alleen door het gebrek aan vogelaars die 's nachts op pad gaan is het een probleem om van het voorkomen van deze soorten een goed beeld te krijgen)

’s Avonds staat er redelijk wat wind maar verder is het heerlijk weer. Na een kleine 20 minuten komen we aan op de plek waar de vogel zich zou moeten ophouden. Om die plek te vinden was op zich al een hele speurtocht. Ik had via de mailgroep van Bremen een mail ontvangen van deze vogel. Echter zonder een duidelijke plaatsbeschrijving en dus moest ik weer mailen en kreeg ik weer een Google-maps kaartje met daarop de plek van de vogel. Ach, ze kunnen hier nog zo veel leren…

De plek was niet moeilijk te vinden, bij een Kneipe en dan 100 m teruglopen en dan bij een windmolen. Ik had gerekend op een ouderwetse windmolen maar het blijkt om zo’n modern ding te gaan. Door de wind staat deze fanatiek zijn best te doen. Als ik dit, terwijl ik nog in de auto zit, zie voel ik al nattigheid. Dat kreng maakt natuurlijk veel lawaai en dat is nu juist wat ik niet wil hebben. Ik stap uit de auto en hoor twee dingen, een luid suizende windmolen en een luid zingende Krekelzanger. Binnen een paar seconden zie ik al dat het hier bij zal blijven, de vogel zit ongeveer 75 m ver weg in struiken te zingen, struiken die onbereikbaar zijn. Balen dus, ik had gehoopt op een vogel vlak voor mijn neus die zich dan zo nu en dan mooi zou laten bekijken… We luisteren een beetje, lopen een rondje en gaan dan terug naar huis, er moet maar een fles wijn worden opengetrokken…

Op maandagavond, de laatste avond van het heerlijk lange Pinksterweekend staat een klein uitstapje naar Nachtzwaluwen op het programma. Niet ver bij ons vandaan is een militair oefenterrein. Normaal is dit niet vrij toegankelijk maar zo in het weekend durf ik de gok wel te nemen. Ik weet dat in dit gebied Nachtzwaluwen voorkomen en na wat speurwerk met Google Earth (wat een geweldig programma is dat ook, onmisbaar!) kom ik uit op een plek die er potentieel goed uitziet.

Het lijkt ons leuk daar wat eerder te zitten en dan wijn, brood en (Hollandse) kaas mee te nemen. En zo lopen we op een maandagavond illegaal op de heide. We negeren borden met waarschuwingen en na even zoeken vinden we een mooi plekje. We zitten er nog maar heel kort of we krijgen gezelschap van meer dan een miljard gemene kleine muggen. Antimuggen-spray helpt gelukkig, maar het maakt het er niet echt romantischer op...

Het zal nog ongeveer een uur duren voordat de zwaluwen gaan baltsen en zingen maar die tijd gaat – dankzij de wijn – zeer snel voorbij. Al iets voor zonsondergang begint de eerst vogel al te zingen en daarna volgen er snel meer. Niet ver achter ons horen we dan een vogel zingen.. We proberen die op te zoeken waarna de vogel vlak voor ons uit de boom vliegt en roepend en vleugelklappend langs ons vliegt. We horen in totaal 3-4 vogels zingen maar volgens mij zijn het er meer, een duidelijk beeld van het echte aantal is moeilijk te krijgen.

In de verte vliegen nog baltsende Houtsnippen en terwijl het langzaam donker aan het worden is legen we de wijnfles met snorrende zwaluwen om ons heen. Ietwat onvast fietsen we door een donker bos naar huis. Eng is het wel, vooral als ik bijna letterlijk over drie jonge Wilde Zwijntjes fiets, die schieten een grasveld over waarna ettelijke volwassen dieren de kleine zwijntjes volgen. Luid snuivend en grommend staat de hele groep dan in de bosrand naar ons te kijken… We besluiten maar niet te lang terug te kijken en komen gelukkig zonder verdere ‘aanvaringen’ heelhuids thuis.

174

Twee dagen nadat ik de Vale Gieren over mijn tuin had (zie vorig bericht voor de details) bezoek ik 's morgens vroeg de Luneplate. Hier zat een week geleden de Terek en was gisteren kort een Morinel ter plaatse. Volgens mij is dit een uitstekende plek voor Breedbekstrandloper. Omdat er in de Top of Holland (die zijn naam weer eer aandoet de laatste week!) vele vogels gezien worden lijkt het me niet meer dan normaal dat hier ook een vogel te ontdekken moet zijn.

Nu, dat valt tegen. Het is goed te zien dat de plasjes aan het opdrogen zijn en er minder stelten zijn. Er lopen nog wel veel Bontbekken en Bosruiters maar het lukt me niet iets leuks te ontdekken. Ik besluit niet lang te blijven en mijn geluk te gaan beproeven bij een kleine plas met natte weilanden in de direct omgeving van Bremerhaven (polder Bramel). Hier zitten redelijk wat steltjes maar ook hiertussen is niks bijzonders te ontdekken. Er vliegen wel 5 Zwarte Sterns maar helaas geen Witwang- of Witvleugels. Als ik in de uitkijktoren aan de koffie zit roept er wel in het veld naast de toren een Kwartelkoning en even later hoor ik zelfs een tweede vogel roepen. Ik zie nog even in de verte een Kraanvogel en een adulte Zeearend en daar blijft het dan verder bij.

Ik besluit een beetje te gaan rondrijden in de omgeving, misschien levert dat nog wat op. Als ik over stille weggetjes rij verbaas ik me voor de zoveelste maal over de verschillen met het Nederlandse (landschap). Hier is het rustig en kom ik absoluut niemand tegen. Overal zijn Paapjes, Blauwborsten en Roodborsttapuiten te zien en de weilanden en bermen staan vol met bloemen en kruidachtigen. Bosjes zijn gewoon blijven staan en alles ziet er rommelig en niet echt netjes uit.

Dat deze omgeving erg vogelrijk is blijkt ook wel uit het feit dat een team van vier vogelaars uit deze omgeving de jaarlijkse Duitse Birdrace heeft gewonnen. Deze race is elk jaar op een dag ergens in het begin van mei. Een team moet dan zoveel mogelijk soorten zien te vinden in het district (een soort gemeente) waar het team vandaan komt. 'Binnenlandse' teams hebben natuurlijk geen kans tegen teams langs de kust en daarom zijn er ook prijzen voor de teams met de meeste roofvogels en zangvogels. Het district (Kreis heet dat hier) Cuxhaven ligt zeer gunstig aan de monding van de Weser en de Elbe en is iets kleiner dan de provincie Groningen. Dit jaar won het team Cuxhaven dus die Birdrace met maar liefst 174 soorten (waaronder 14 soorten roofvogels). Dat is maar 10 soorten minder dan het Big Day record van Nederland en dus helemaal niet slecht. Het geeft aan hoe divers en soortenrijk het landschap hier is.

Mijn bloed begint dan te kriebelen en ik kreeg direct plannen volgend jaar een Big Year op kleine schaal te doen, Kreis Osterholz-Scharmbeck (waar wij wonen) en Cuxhaven bijvoorbeeld. Als je fanatiek op pad gaat, hoeveel soorten zou je dan in een jaar kunnen zien? Ik ga er eens rustig over nadenken en wie weet, is dat een goed plan voor het volgende jaar. Je hoort nog van me!

3 Gänsegeier über Garlstedt...

Het is donderdagmorgen 21 mei als ik na het ontbijt in de tuin zit . Regelmatig kijk ik naar de hemel (wat moet je anders doen op Hemelvaartsdag…) in de hoop dat er nog iets leuks overvliegt. Mijn nieuwe camera ligt naast me, zodat als het nodig is, ik direct bewijsplaatjes kan schieten van al het moois dat ongetwijfeld gaat overvliegen.

Tot een uur of twaalf blijft het rustig, er vliegt nagenoeg niets over. Dan kijk ik weer omhoog en zie ineens 3 grote vogels vliegen, niet eens zo heel erg hoog. ‘Woow, Zeearenden’ denk ik, ‘wat gaaf!’ Snel pak ik pak mijn kijker en kijk omhoog… de adem stokt me in mijn keel en mijn hartslag versnelt gevaarlijk. Ik zie geen arenden maar gieren!! Drie Vale Gieren glijden rustig over mijn tuin… Ik ontplof en spring op uit mijn stoel. Nicole is binnen en ik ren snoeihard naar de deur en roep haar. Ze heeft door dat er iets aan de hand is en komt aanrennen. Ik geef haar de kijker en ze kan de vogels nog bekijken als die heel kalm al glijdend in de verte verdwijnen.

Als de vogels uit beeld zijn besef ik pas echt wat ik heb gezien. Drie Vale Gieren over onze tuin, alsof het de normaalste zaak van de wereld is! De vogels zijn in zuidoostelijke richting verdwenen, in de richting van Bremen. Ik wil andere vogelaars waarschuwen en bel Jörn Wildberger. Die blijkt ergens in het veld rond te hangen en feliciteert me met mijn waarneming. Omdat ik geen idee heb hoe je een waarneming moet doorgeven via het Club300 netwerk doet hij dat voor me. Even later ontvang ik een sms (ja, sinds de dag ervoor ontvang ik die… een heerlijk safe gevoel!):

NDS: OHZ: 3 Gänsegeier über Garlstedt dz. SE, lt. Peter Vries

Mijn naam is dan niet helemaal compleet maar dat mag de pret niet drukken! Mijn eerste zelf ontdekte zeldzaamheid in Duitsland, dat is toch heerlijk. Ik hoop dat de vogels nog ergens anders gezien worden maar kan het Internet de dagen daarna niet meer checken. Een hevig en zwaar onweer zorgt ervoor dat (voor de tweede keer in bijna een maand) onze telefoon- en internetbox weer kapot gaat. Ongelooflijk frustrerend, maar gelukkig ontvang ik wel de Nederlandse (en Duitse!) Rare Bird Alerts en heb dus nog wel een idee wat ik allemaal mis. Pas op maandagmorgen heb ik weer de kans het internet te checken en zie ik dat ik de volgende mail heb ontvangen:

NRW:MI:Lübbecke: 3 Gänsegeier hoch kreisend, dann vor regenfront nach süden abziehend. 22.05. 12:30uhr. Gruß KO

De gieren zijn de dag na mijn waarneming dus weer gezien! Hoog cirkelend en daarna voor een regenfront naar het zuiden weggegleden. Als ik de plaats (Lübbecke) op Google Earth check blijkt het exact 107 km zuidelijker te zijn dan waar wij de vogels hebben gezien.

Oh ja, iets waar ik nog steeds ongelooflijk stevig van baal. Door al de opwinding ben ik helemaal vergeten foto’s te maken. En dat terwijl mijn camera naast me lag en de vogels eerst helemaal niet hoog vlogen. Een unieke kans heb ik laten liggen, hoe dom kan men zijn?? Nou ja, het is niet anders… Het blijft hoe dan ook wel een geweldig goede tuinsoort. De lat lag al redelijk hoog met de Klapekster als beste soort gezien vanuit onze tuin, nu ligt die lat wel heel erg hoog. Zal me benieuwen of dit ooit nog te verbeteren valt.

Terek !

Zondagmiddag check ik mijn mail. Er zijn naast diverse Rare Bird Alerts mailtjes (maar niets om me echt alert over te gaan voelen) ook een paar mails van de Duitse Club300. Het Bird Alerts systeem in Duitsland loopt duidelijk achter bij het Nederlandse. In Duitsland ontvang je bij de melding van een zeldzaamheid een mail en als je hier voor kiest een sms op je telefoon. Sms-jes ontvang ik (nog) niet en ik moet dus alert zijn op mails. Die mails zijn voor een deel onbegrijpelijk. Wat moet je nu hier van denken:

NI: Leine noerdl. Schliekum Schreiadler abz. west 11:45, GR

Een Schreeuwarend afzeilend naar west om 11:45 uur, dat snap ik nog. Maar waar is die vogel gezien en hoe is de vogel precies gezien? Geen idee en dat het is niet eenvoudig daar duidelijkheid over te krijgen. GR is de afkorting van de afzender van het bericht en Leine noerdl. is het gebied waar de vogel is gezien. Een topografische atlas kennen ze hier niet, dus je moet op het internet proberen uit te zoeken waar deze arend precies gezien is. Bijna onbegonnen werk. Wel kan je op de site van Club300 kaartjes plaatsen met de plek waar de zeldzaamheid zit (of gezeten heeft). Het werkt niet echt supersnel heb ik het idee, maar misschien ben ik bevooroordeeld omdat ik uit Nederland kom. Hier werkt het doorgeven van zeldzaamheden al vele jaren soepel en erg goed.

Maar, zoals ik schreef, ik checkte dus mijn mail en zag het volgende staan:

HB: BHV: Terek Große Luneplate, JW

Gelukkig is de boodschap voor mij deze keer geen geheimtaal. JW staat voor Jörn Wildberger, een fanatieke vogelaar uit Cuxhaven. De Große Luneplate ken ik ook, dat is het compensatiegebied bij Bremerhaven (BHV) en Terek snap ik ook nog wel. Die Lunaplate ligt hemelsbreed op nog geen 27 km van ons huis. Die vogel wil en moet ik gaan twitchen! Mijn bloed begint sneller te stromen en ik voel die bekende spanning... zit de vogel er nog, waar zit de vogel precies en nog meer van dit soort vragen flitsen door mijn hoofd. Ik bel met Jörn, gelukkig is de vogel nog steeds aanwezig en heeft ondertussen gezelschap gekregen van 4 WFSS (Weissflügelseeschwalbe - Witvleugelstern). Snel eten we onze asperges en daarna vertrekken we naar het noorden.

Een klein half uurtje later rijden we langs de dijk naar de Luneplate. Ik verwacht veel vogelaars tegen te komen maar dat valt tegen. Er lopen er twee langs de dijk en ik vraag ze of ze de Terek gevonden hebben. Ze lopen al een tijdje te zoeken maar hebben de vogel nog niet gevonden. De WFSS hebben ze ook niet gezien, die zijn eerder weggevlogen. Ik ga halverwege de dijk zitten en scoop de plasjes af. Hier lopen veel stelten: Groenpoten, Bosruiters, Kemphanen, Bontjes etc. Maar geen Terek. Ik blijf scopen en mijn gedachten gaan terug naar mijn vorige Terek (21 juli bij Paessens-Modergat in het Grote Jaar). Dit lijkt er een beetje op, scopen, scopen en nog meer scopen, maar de vogel laat zich niet snel vinden. Had ik twee jaar geleden geen hulp nodig de vogel terug te vinden, dit keer heb ik dat blijkbaar wel nodig. Nicole wil het wel eens proberen en neemt de telescoop van me over. Al na een minuut zegt ze dat ze de vogel waarschijnlijk in beeld heeft. Ik neem de scoop over en dan loopt daar de Terek in beeld. ‘Ach, zat waarschijnlijk net achter wat vegetatie…’ probeer ik nog, maar Nicole lacht en weet wel beter…

De vogel laat zich redelijk bekijken maar zit veel te ver weg voor een foto. We proberen het nog vanaf een andere plek. Hier klim ik op een bultje zand en probeer de ruiter terug te vinden, zonder enig resultaat. Hierna rijden we naar huis, er moeten hoognodig aardappels de grond in!

Oste

Afgelopen woensdag vierde mijn lief haar verjaardag. Omdat ik haar vorig jaar ontvoerde naar een waddeneiland (Alpenheggenmus twitch) had ik besloten deze verjaardag tot iets speciaals te maken. De details van de gehele dag zal ik jullie besparen maar een belangrijk onderdeel was een kanovaart over de Oste. Dit riviertje is al vaker te sprake gekomen en behoort ondertussen tot mijn favoriete plekken hier.


We hebben ongeveer 20 km gekanood, van Heeslingen naar Eitze. Dit was werkelijk prachtig. Het riviertje is niet zo breed en volledig natuurlijk. Nergens bebouwing of iets onnatuurlijks. En rustig, op het gehele traject zijn we maar een keer een andere kano tegengekomen. Veel vogels kwamen we niet tegen, een paartje IJsvogel (bijzonder weinig, die hebben een goede klap gekregen de afgelopen winter) en een overvliegende Wespendief. Wel hebben we heel erg veel (ik denk zo tussen de 40 - 50 vogels) Grote Gele Kwikken gezien. Regelmatig ouders met 4-5 jonge vogels. Ik wilde ze maar wat graag fotograveren maar vanuit een kano is dat nog niet zo eenvoudig. Verder dat het beeld hieronder ben ik niet gekomen.

Überall Steinschmätzer !

De dag voor de Bird Race hielp ik Nicole met het kartieren (= het Duitse inventariseren) van weidevogels in de omgeving van Bremerhaven. 's Morgens waren we onvoorstelbaar vroeg opgestaan en toen de zon net begon op te komen waren we al in het veld.

In tegenstelling tot eerdere inventarisaties waren hier geen Watersnippen te vinden, wel Gruto's, Tureluurs, Kieviten en Wulpen. Lage dichtheden, dat wel, maar ze zijn er in ieder geval nog. Tapuiten, die waren er ook. Overal kwam ik ze tegen, ik denk dat ik in totaal wel 30-40 vogels heb gezien. Ook kwamen we nog een groepje van 8 Regenwulpen tegen, die schijnen hier ook bijzonder te zijn, iedereen doet er in ieder geval de hele tijd heel opgewonden over.

Na afloop zijn we toen nog naar Luneplate gegaan. De haven van Bremerhaven is aan het uitbreiden en in de Luneplate is men bezig met het inrichten van een groot natuurgebied ter compensatie van hetgeen verloren is gegaan. Dit gebied ligt tegen de haven aan, net ten zuiden van Bremerhaven. Via de mailclub van Bremen had ik al veel over dit gebied gehoort en ik was dan ook nieuwsgierig. Ik was hier nog nooit geweest en wist niet goed hoe ik in het gebied moest komen.

Na wat rondrijden en wat geluk kwamen we precies op de goede plek uit. Om hier te komen had ik menig inrijverbod genegeerd. De plek was subliem, natte weilanden met plasjes waar veel stelten rondliepen. Vanaf een dijk kom je dit allemaal bijzonder goed bekijken. Het deed me een beetje denken aan de Scherpenissepolder in het Zeeuwse.

Ik bevond me dus op een plek waar ik eigenlijk dus helemaal niet mocht zijn (in ieder geval niet met de auto, lopend of fietsend is geen probleem). Nederlandse nummerplaten helpen dan altijd heel goed in dit soort situaties. Men denkt dat je een toerist bent die verkeerd is gereden en helpt je altijd uitermate vriendelijk. Zo ook deze keer. We stonden nog maar kort al die vogels te bekijken toen er een grote four-wheel drive aan kwam. Zeer vriendelijk probeerde de opzichter me uit te leggen dat ik goed fout zat. Ik deed vriendelijk terug, sprak een beetje half Duits/Nederlands met als resultaat dat we daar mochten blijven en rustig verder konden gaan met vogels kijken.

Dit leverde leuke dingen op zoals veel Groenpoten, Zwarte Ruiters, Kemphanen, Bontbekken en ga zo maar door. Ineens kwam er een Lepelaar aanvliegen die in de plassen ging fourageren. Een vrouw Blauwe Kiek zeilde voorbij en in de verte hing een Zwarte Wouw met een onbestembare prooi rond. Een spannende plek en ik zal zeker mijn best doen daar deze maand nog eens heen te gaan.

An der Elbe

Van 1 tot de 4e mei zijn we een paar dagen naar de Elbe geweest. Ik was hier nog nooit geweest en het heeft mijn verwachtingen meer dan overtroffen. We verbleven in een oude boerderij in het gehucht Strachau, dit ligt ongeveer 100 km ten zuid-oosten van Hamburg. Het is hier indrukwekkend, een compleet landschap met een grote rivier. Op de hogere zandgronden kom je dennenbossen tegen en in de lagere delen rivierbos. Bevers komen hier nog veel voor en in de waanzinnig grote uiterwaarden heb je nog rivierduinen.

Het klimaat van de Elbe is bijzonder. De zomers zijn hier warmer en droger en de winters kouder dan in de rest van Duitsland en west-Europa. Hierdoor komen soorten als Sperwergrasmus, Kleine Vliegenvanger, Krekelzanger en Ortolaan hier nog veel voor. Ook Rode- en Zwarte Wouw broeden hier. Helaas was alleen de Ortolaan terug uit zijn overwinteringsgebieden, de andere drie soorten konden we niet vinden en waren blijkbaar nog niet terug. Wel kom je heel veel Zeearenden, Wouwen en Ooievaars tegen.

ps. zaterdag a.s. de Top of Holland Birding Race. Vergeet niet je op te geven en mee te doen (m.bot at noorderpoort.nl). Als je niet mee doet krijg je echt spijt, geloof me !!!!

Hammeniederung

Afgelopen maandag ben ik mee geweest met een weidevogelinventarisatie. Nicole (mijn lief) werkt mee aan een inventarisatie van een groot gebied in de omgeving van Osterholz-Scharmbeck. Hemelsbreed ligt dit een kilometer of 10 van ons huis vandaan.

Het is hier wel heel anders dan in Nederland. Kieviten kom je bijna niet tegen, in totaal zitten hier maar een 5 paartjes. Met Grutto's is het niet anders, 2-3 paartjes en Tureluurs heb je hier niet. Wat je wel hebt zijn Watersnippen, die vliegen je letterlijk om de oren. Verder Roodborsttapuiten, Paapjes, Kwartels en heel veel Gele Kwikken.


Het was fijn hier rond te lopen, deze tijd van het jaar is zo spannend, elk moment kan er iets leuks opduiken. Nou, dat gebeurde dan ook. Ik pikte al van ver een spannende roofvogel op, die even later een Rode Wouw bleek te zijn. De vogel kwam steeds dichterbij en werd toen plotseling lastig gevallen door een vrouw Blauwe Kiek. De twee maakten een beetje ruzie en verdwenen toen in oostelijke richting.


Nog even over de tuinlijst, dat gaat goed. Gisteren, 30 april, soorten mogen bijschrijven als Spreeuw (echt!) en Huiszwaluw... de stand is nu 52 soorten. En, geloof het of niet... terwijl ik zit te wachten tot de foto's geupload zijn vliegt er een Ekster voor mijn raam langs: # 53 !!