Hamburger Hallig

Zo, weer terug in het Nederlandse na een week als vogelwacht 'gewerkt' te hebben op de Hamburger Hallig in Sleeswijk-Holstein. Op de Hallig verbleven we in een klein huisje van de Duitse vogelbescherming (NABU) midden op de kwelders (zie foto). Hier is een kleine tentoonstelling en kan je informatie krijgen over de Duitse Waddenzee. Mijn lief en ik zijn hier tien dagen geweest en ik heb mijn Duits goed kunnen oefenen met het uitleggen van het hoe & waarom van eb en vloed, trekvogels en broedvogels in de Waddenzee, hoe het zit met Benthos, windmolenparken en ga zo maar door. Heel leuk om te doen maar na tien dagen had ik het toch wel een beetje gehad, vogels onderzoeken ligt me blijkbaar beter!

Vogels kijken overigens ook en daar was gelukkig nog voldoende tijd voor. Tot een jaar of twintig geleden zijn regelmatig delen van de Waddenzee ingedijkt in het kader van dijkverzwaringen. Dit heeft tot gevolg gehad dat langs de hele kust, vanaf de monding van de Elbe tot de Deense grens, binnendijkse plassen zijn ontstaan. Eigenlijk heb je een hele strook met grotere en kleinere natte gebieden die allemaal lijken op het Lauwersmeer! Een eldorado voor zeldzaamheden. Deze worden dan ook regelmatig gezien, vooral steltlopers natuurlijk. Wat te denken van Bairds, Bona's, Gestreepte Strandlopers, Kleine Geelpootruiters, Amerikaanse en Aziatische Goudplevieren, groepen (tot 35 exx.) Breedbekstrandlopers om maar even wat leuke dingetjes te noemen. En alsof dat nog niet genoeg is, er liggen voor de kust talloze kleine en grotere eilanden. Die dus in de goede tijd vol (kunnen) zitten met de meest leuke soorten.

Ok, genoeg over dromen en mogelijkheden en wat allemaal wel of niet kan. Nu de feiten, wat heb ik allemaal gezien? Op vrijdag de 17e juli zijn we naar de Hallig gereden. Na lang gewacht te hebben voor het veer over de Elbe (ongeveer 90 minuten...), bezochten we eerst Neufeld. Dit ligt aan de monding van de Elbe en is bekend omdat hier Lachsterns broeden. De vogels waren snel gevonden, ze fourageerden binnendijks in een stel plasjes en vlogen dan over de dijk naar de kolonie. Dit jaar broeden hier ongeveer 35 vogels. Je snapt niet wat hier zo bijzonder en speciaal aan het gebied is dat er Lachsterns broeden. Als het hier kan, waarom dan niet in Nederland?

Hierna verder naar het noorden gereden en de plek bezocht waar een anderhalve week eerder een zomerkleed Amerikaanse Goudplevier gezeten heeft. Terwijl de hemel roze kleurde (zie foto) enige groepen Goudplevieren afgezocht, helaas zonder enig resultaat. Het lijkt erop dat de vogel is gevlogen. Zoekacties na mijn bezoek leverde ook niets meer op.

Op zaterdagavond wilde ik graag de Beltringharder Koog bezoeken. Dit gebied, in 1987 ingedijkt, lijkt een copie van het Lauwersmeer en is schijnbaar de best plek voor steltlopers. Al geruime tijd verblijft hier een Grote Franjepoot. Ik had geen goede plekinfo kunnen krijgen voor deze soort en was ook een beetje wanhopig toen we het gebied in reden. Zo enorm groot, waar zou ik moeten beginnen met zoeken? Op goed geluk maar begonnen met steltlopers te scannen en tot mijn grote vreugde had ik de vogel in een half uur gevonden. De vogel liep redelijk ver weg maar viel direct op door de voor Grote Franjepoten zo kenmerkende manier van fourageren. Zondagochtend hebben we de vogel nog een keer kunnen bekijken, toen iets dichterbij en met beter licht. Verdere bijzondere soorten leverde dit gebied niet op. Wel heel veel Bonte Strandlopers en Zwarte Ruiters maar de Breedbekken bleven onvindbaar.

Op dinsdagavond - qua weer de de mooiste dag van de hele week - bezochten we Hauke Haien Koog. Dit gebied is in 1960 ingedijkt. Hier weer veel stelten, maar helaas weer geen Breedbekstrandlopers. Die worden daar de hele zomer door gezien maar blijven ook regelmatig buitendijks overtijen. Wel vlogen hier nog zeer veel Zwarte Sterns en Dwergmeeuwen rond met hiertussen een fraaie zomerkleed Witvleugelstern. Een mooie, onverwachte bonus!

De rest van de week is het regelmatig slecht weer. Veel regen en onweersbuiten, afgewisseld met zonnige perioden. Op zaterdag, onze laatste dag op de Hallig, staat er veel wind. De boer komt langs om de schapen van de kwelder af te halen en ze allemaal bij ons huisje (dat op een terp staat) te brengen. Ze verwachten extra hoog water, meer dan een meter hoger dan normaal. Ik besluit mijn auto ook halverwege de terp te zetten, midden tussen de schapen. Het water komt inderdaad hoog en ineens lopen er overal om ons huisje Bonte Strandlopers, Rosse Grutto's en Wulpen. Tijdens een wandeling komen we een Vos tegen. Het hoge water heeft hem verrast en hij (of is het toch een Sie?) ziet er niet al te happy uit. Met grote sprongen probeert het beest een droog plekje te zoeken, nog niet zo makkelijk op een bijna ondergelopen kwelder.

Op zondag nemen we dan afscheid van de Hallig en rijden al vogels kijkend terug richting het veer over de Elbe. Onderweg zoek ik alle groepen stelten af naar leuke soorten. Dit wil niet echt lukken, echte bijzonderheden vinden we niet. Wel enorme aantallen Zwarte Ruiters, Tureluurs en Kemphanen. Het valt me voor de zoveelste keer weer op, echte serieuze vogelaars kom ik op deze zonnige zondag niet tegen. Wat daar allemaal aan leuke en bijzondere soorten moet rondlopen... en zo weinig vogelaars die daar echt fanatiek naar zoeken. Meer dan zonde!

Bienfressers !

In het vorige bericht had ik het over Bijeneters. Elk jaar komt er een klein boekje uit met de vogelwaarnemingen uit Cuxhaven en wijde omgeving, hierin had ik gelezen dat bijna elk jaar wel ergens in een zandgroeve Bijeneters tot broeden komen. De plek is dus niet altijd dezelfde, dat verschilt van jaar tot jaar. Ik was nieuwsgierig geworden en wilde daar wel eens wat meer van weten. Na wat spelen met Google Earth kwam ik uit op een aantal potentiële plekken die in aanmerking komen voor broedende Bienfressers.

Voorzichtig polste ik een aantal vogelaars uit de omgeving van Cuxhaven en toen bleek dat ik al aardig geïntegreerd ben in het Duitse vogelwereldje. Ik werd deel van de kleine groep vogelaars die weten op welke locatie de vogels dit jaar broeden. Ze broeden dit jaar op twee verschillende plekken en ik ontving een mail met info over één van deze plekken. Tot mijn grote vreugde broeden er dit jaar dus ook Bijeneters! Ik controleer de plek die in de mail staat nog eens op Google Earth, prent de route in mijn hoofd en ga verder met alle dingen die ik zo normaal doe.

Dat was dus een deel van de plannen van het afgelopen weekend, Bijeneters bekijken en dan daarna eventueel nog kijken naar jagende Lachsterns op de heide vlak bij Oxstedt. Op vrijdag regent het bijna de hele dag en op zaterdagmorgen valt het nog steeds met bakken uit de hemel. De voorspellingen voor zondag beloven ook niet veel goeds en als het zaterdagmiddag langzaam een beetje droog begint te worden besluiten we op pad te gaan.

De groeve is snel gevonden en vol verwachting kijk ik langs de steile wanden. Heel veel is er niet te beleven, de grote groepen Bijeneters die ik had verwacht zie ik niet... wel Oeverzwaluwen. In een wand zit een kleine kolonie. Ik kan me voorstellen dat daar dan in de buurt ook die Bijeneters moeten zitten en ga op gepaste afstand in het gras zitten. De zwaluwen vliegen steeds voor me langs en om de tijd een beetje te doden probeer ik ze te fotograferen.

Als ik zo een tijdje zit hoor ik ineens een bekend geluid: Bijeneters! Ik hoor roepende vogels die blijkbaar ergens in de buurt vliegen. Ik probeer de vogels te localiseren maar dat lukt me niet. 'Maakt niet uit', denk ik, 'die komen wel terug'. Vol goede moed blijf ik zitten. Mijn lief is minder geduldig, ze begint te struinen en gaat planten determineren.

Zo zit ik een hele tijd te wachten. Er vliegt van alles voorbij maar geen Bijeneters. Langzaam begin ik een beetje wanhopig te worden. Heb ik me iets ingebeeld en heb ik het niet echt goed gehoord? Ik kan het me niet voorstellen, zo paranoia ben ik toch ook niet? Het is ondertussen al bijna 7 uur en ik besluit het op te geven. Bijeneters horen roepen en dan niet zien... leuk is dat!

Terwijl ik terug loop naar de auto zeilt er nog een man Grauwe Kiekendief langs. Alle zwaluwen alarmeren en vliegen achter de kiek aan. Nog steeds geen Bijeneters. Als die hier echt zitten dan waren die toch ook in actie gekomen bij het langsvliegen van de kiek? Ik kom tot de conclussie dat de vogels hier toch niet (meer) broeden. Anders had ik ze toch al lang gezien of nog een keer gehoord? Via een smal weggetje rijden we nog een beetje in de omgeving rond, misschien is er nog een andere groeve in de buurt en zitten de vogels daar. We vinden niets en een beetje teleurgesteld rijden we naar huis.

Het is maandagavond als ik dit bericht schrijf. Voor de grap kijk ik nog eens naar de groeve op Google Earth en doe dan een 'afschuwelijke' ontdekking. Nog geen 200 m verder is nog een groeve. We hebben blijkbaar een verkeerd weggetje genomen, anders waren we zeker bij die groeve uitgekomen. Waarschijnlijk zitten de vogels hier en heb ik ze gehoord terwijl ze wat rondvlogen. Ronduit frustrerend !

'Ach', hoor ik jullie zeggen, 'dan ga je het volgend weekend toch kijken'. Maar dat zal helaas niet gaan. Vanaf vrijdag de 17e tot en met de 26e juli ben ik vogelwacht op de Hamburger Hallig. Dit is een klein schiereilandje in de Waddenzee net ten zuiden van Denemarken, zie de rode pijl op het kaartje hieronder. Wel een mooie wereld, al langere tijd zit hier een Amerikaanse Goudplevier, regelmatig worden hier Breedbekstrandlopers gezien en hier broeden ook Lachsterns. Ik hoop in de tijd dat ik daar ben wat te kunnen schrijven en als ik terug ben horen jullie zeker weer van me.

En, misschien heb ik dan daarna tijd voor die Bijeneters... dat doet toch nog steeds een beetje zeer...

Im Garten

Het afgelopen weekend was een zeer rustige. Het was te heet om je nuttig te maken, maar na de vakantie was in de tuin veel te doen. Dus eigenlijk was het een drie-tal dagen relaxen en ondertussen zo nu en dan een beetje tuinieren.

En wat doe je daarnaast nog? Juist, zo veel mogelijk omhoog kijken en luisteren. Roofvogels, Kraanvogels en Ooievaars leverde dit niet op, wel een paar leuke nieuwe toevoegingen aan de tuinlijst. Op zaterdag vloog een Grote Gele Kwik over het huis en niet lang daarna een roepende Europese Kanarie. Op zondag kwamen dan eindelijk twee lang verwachte soorten langs in de tuin: een Vuurgoudhaan en Grauwe Vliegenvanger. Dit brengt de totale tuinlijst op 67 soorten.

Ook leuk waren de Kruisbekken die een paar keer uit de vijver probeerden te drinken. Ik heb het idee dat de aantallen de laatste tijd zijn toegenomen. Langs de Finse westkust had ik twee keer een grote groep Kruisbekken op redelijke hoogte overvliegend. Vogels die duidelijk op trek waren en van Zweden leken te komen. En in Schotland, op de Shetlands en Orkneys, zijn de laatste weken grote groepen Kruisbekken aangekomen. Er lijkt dus beweging te zijn en mischien kan dat de toegenomen aantallen in het Duitse Wald verklaren.



Volgende week, als het een beetje mee wil zitten, nieuws over broedende Bijeneters op een geheim te houden locatie ergens in de omgeving van ons huis!

Finnland !

Eindelijk weer eens een teken van leven. Ik heb redelijk wat mailtjes gekregen, iedereen vroeg zich af of ik nu helemaal van de aardbodem was verdwenen. Nu was dat wel een beetje de waarheid. Na een ongelooflijk hectische week begin juni ben ik op vakantie gegaan naar het noorden van Finland en Noorwegen. Het was de bedoeling nog een kort stukje te schrijven om iedereen van mijn afwezigheid op de hoogte te stellen en al die bezorgde mails te voorkomen (hoewel me dat natuurlijk goed doet!).

Ok, Finland en Noorwegen dus. Het was niet een echte hard-core bird vakantie maar ik heb toch de soorten gezien die ik op mijn wensenlijstje had staan. Vijf lifers kon ik nog binnenhalen en die zijn allemaal gelukt:

1. Auerhoen. Twee keer kort een fraai mannetje gezien.

2. Taigagaai. Na een moeizaam begin deze geweldige soort regelmatig gezien. Toen ik de (soms zeer zachte) geluiden van deze soort goed had leren kennen kwam ik deze gaai regelmatig tegen.

3. Kortbekzeekoet. Vele vogels op het Noordse eilandje Hornøya bij Vardø.

4. Bruinkopmees. Na twee korte waarnemingen vond ik tijdens een lange hike een nest in een boom. Toen ik de geluidjes van deze soort ook goed kende nog een paar keer gehoord.

5. Drieteenspecht. Misschien ben ik hier nog wel het meest blij mee. Zo veel bomen afgekeken en zo veel bossen afgestruind zonder enig resultaat, het was alsof er geen spechten meer bestonden. Totdat ik tijdens de voorlaatste wandeling in een prachtig oud bos met dennenbomen van wel 400 jaar oud iets hoorde piepen in een boom. De nestholte was snel gevonden en vlot daarna kwamen ook de ouders langs om te voeren!!

Natuurlijk waren de Blauwstaarten dit jaar niet te missen. Tijdens lange wandelingen in de omgeving van Kuusamo vele vogels gezien (en nog meer horen zingen). Niet alleen 2e kj mannetjes maar ook regelmatig mooie volwassen mannen. Op de foto zetten was nog niet zo eenvoudig maar een filmpje draaien door de telescoop gelukkig wel (zie hieronder).

En nu van de Finse wouden terug naar het Duitse woud. Niet voor heel erg lang, in juli ben ik nog een tijdje vogelwachter op een Duits waddeneiland en daarna in augustus voor onderzoek aan eenden drie weken naar Estland. Hieronder nog even een snelle greep uit de enorme stapel foto's...

Schlagschwirl und Ziegenmelker

Het is vrijdagavond in het heerlijk lange Pinksterweekend als we op pad gaan om te gaan kijken naar een zingende Krekelzanger. Ik heb al een eerdere melding gekregen van een vogel in de omgeving van Osterholz-Scharmbeck maar die zit in een gebied dat niet vrij toegankelijk is. En ik wil graag een vogel zien, ik ben niet tevreden met een zingende vogel die ergens ver weg in een struik zit. In de directe omgeving van Bremen is echter nog een vogel gemeld en we besluiten hier heen te gaan. (Krekelzanger en ook Noordse Nachtegaal komen hier in lage dichtheden voor, alleen door het gebrek aan vogelaars die 's nachts op pad gaan is het een probleem om van het voorkomen van deze soorten een goed beeld te krijgen)

’s Avonds staat er redelijk wat wind maar verder is het heerlijk weer. Na een kleine 20 minuten komen we aan op de plek waar de vogel zich zou moeten ophouden. Om die plek te vinden was op zich al een hele speurtocht. Ik had via de mailgroep van Bremen een mail ontvangen van deze vogel. Echter zonder een duidelijke plaatsbeschrijving en dus moest ik weer mailen en kreeg ik weer een Google-maps kaartje met daarop de plek van de vogel. Ach, ze kunnen hier nog zo veel leren…

De plek was niet moeilijk te vinden, bij een Kneipe en dan 100 m teruglopen en dan bij een windmolen. Ik had gerekend op een ouderwetse windmolen maar het blijkt om zo’n modern ding te gaan. Door de wind staat deze fanatiek zijn best te doen. Als ik dit, terwijl ik nog in de auto zit, zie voel ik al nattigheid. Dat kreng maakt natuurlijk veel lawaai en dat is nu juist wat ik niet wil hebben. Ik stap uit de auto en hoor twee dingen, een luid suizende windmolen en een luid zingende Krekelzanger. Binnen een paar seconden zie ik al dat het hier bij zal blijven, de vogel zit ongeveer 75 m ver weg in struiken te zingen, struiken die onbereikbaar zijn. Balen dus, ik had gehoopt op een vogel vlak voor mijn neus die zich dan zo nu en dan mooi zou laten bekijken… We luisteren een beetje, lopen een rondje en gaan dan terug naar huis, er moet maar een fles wijn worden opengetrokken…

Op maandagavond, de laatste avond van het heerlijk lange Pinksterweekend staat een klein uitstapje naar Nachtzwaluwen op het programma. Niet ver bij ons vandaan is een militair oefenterrein. Normaal is dit niet vrij toegankelijk maar zo in het weekend durf ik de gok wel te nemen. Ik weet dat in dit gebied Nachtzwaluwen voorkomen en na wat speurwerk met Google Earth (wat een geweldig programma is dat ook, onmisbaar!) kom ik uit op een plek die er potentieel goed uitziet.

Het lijkt ons leuk daar wat eerder te zitten en dan wijn, brood en (Hollandse) kaas mee te nemen. En zo lopen we op een maandagavond illegaal op de heide. We negeren borden met waarschuwingen en na even zoeken vinden we een mooi plekje. We zitten er nog maar heel kort of we krijgen gezelschap van meer dan een miljard gemene kleine muggen. Antimuggen-spray helpt gelukkig, maar het maakt het er niet echt romantischer op...

Het zal nog ongeveer een uur duren voordat de zwaluwen gaan baltsen en zingen maar die tijd gaat – dankzij de wijn – zeer snel voorbij. Al iets voor zonsondergang begint de eerst vogel al te zingen en daarna volgen er snel meer. Niet ver achter ons horen we dan een vogel zingen.. We proberen die op te zoeken waarna de vogel vlak voor ons uit de boom vliegt en roepend en vleugelklappend langs ons vliegt. We horen in totaal 3-4 vogels zingen maar volgens mij zijn het er meer, een duidelijk beeld van het echte aantal is moeilijk te krijgen.

In de verte vliegen nog baltsende Houtsnippen en terwijl het langzaam donker aan het worden is legen we de wijnfles met snorrende zwaluwen om ons heen. Ietwat onvast fietsen we door een donker bos naar huis. Eng is het wel, vooral als ik bijna letterlijk over drie jonge Wilde Zwijntjes fiets, die schieten een grasveld over waarna ettelijke volwassen dieren de kleine zwijntjes volgen. Luid snuivend en grommend staat de hele groep dan in de bosrand naar ons te kijken… We besluiten maar niet te lang terug te kijken en komen gelukkig zonder verdere ‘aanvaringen’ heelhuids thuis.

174

Twee dagen nadat ik de Vale Gieren over mijn tuin had (zie vorig bericht voor de details) bezoek ik 's morgens vroeg de Luneplate. Hier zat een week geleden de Terek en was gisteren kort een Morinel ter plaatse. Volgens mij is dit een uitstekende plek voor Breedbekstrandloper. Omdat er in de Top of Holland (die zijn naam weer eer aandoet de laatste week!) vele vogels gezien worden lijkt het me niet meer dan normaal dat hier ook een vogel te ontdekken moet zijn.

Nu, dat valt tegen. Het is goed te zien dat de plasjes aan het opdrogen zijn en er minder stelten zijn. Er lopen nog wel veel Bontbekken en Bosruiters maar het lukt me niet iets leuks te ontdekken. Ik besluit niet lang te blijven en mijn geluk te gaan beproeven bij een kleine plas met natte weilanden in de direct omgeving van Bremerhaven (polder Bramel). Hier zitten redelijk wat steltjes maar ook hiertussen is niks bijzonders te ontdekken. Er vliegen wel 5 Zwarte Sterns maar helaas geen Witwang- of Witvleugels. Als ik in de uitkijktoren aan de koffie zit roept er wel in het veld naast de toren een Kwartelkoning en even later hoor ik zelfs een tweede vogel roepen. Ik zie nog even in de verte een Kraanvogel en een adulte Zeearend en daar blijft het dan verder bij.

Ik besluit een beetje te gaan rondrijden in de omgeving, misschien levert dat nog wat op. Als ik over stille weggetjes rij verbaas ik me voor de zoveelste maal over de verschillen met het Nederlandse (landschap). Hier is het rustig en kom ik absoluut niemand tegen. Overal zijn Paapjes, Blauwborsten en Roodborsttapuiten te zien en de weilanden en bermen staan vol met bloemen en kruidachtigen. Bosjes zijn gewoon blijven staan en alles ziet er rommelig en niet echt netjes uit.

Dat deze omgeving erg vogelrijk is blijkt ook wel uit het feit dat een team van vier vogelaars uit deze omgeving de jaarlijkse Duitse Birdrace heeft gewonnen. Deze race is elk jaar op een dag ergens in het begin van mei. Een team moet dan zoveel mogelijk soorten zien te vinden in het district (een soort gemeente) waar het team vandaan komt. 'Binnenlandse' teams hebben natuurlijk geen kans tegen teams langs de kust en daarom zijn er ook prijzen voor de teams met de meeste roofvogels en zangvogels. Het district (Kreis heet dat hier) Cuxhaven ligt zeer gunstig aan de monding van de Weser en de Elbe en is iets kleiner dan de provincie Groningen. Dit jaar won het team Cuxhaven dus die Birdrace met maar liefst 174 soorten (waaronder 14 soorten roofvogels). Dat is maar 10 soorten minder dan het Big Day record van Nederland en dus helemaal niet slecht. Het geeft aan hoe divers en soortenrijk het landschap hier is.

Mijn bloed begint dan te kriebelen en ik kreeg direct plannen volgend jaar een Big Year op kleine schaal te doen, Kreis Osterholz-Scharmbeck (waar wij wonen) en Cuxhaven bijvoorbeeld. Als je fanatiek op pad gaat, hoeveel soorten zou je dan in een jaar kunnen zien? Ik ga er eens rustig over nadenken en wie weet, is dat een goed plan voor het volgende jaar. Je hoort nog van me!

3 Gänsegeier über Garlstedt...

Het is donderdagmorgen 21 mei als ik na het ontbijt in de tuin zit . Regelmatig kijk ik naar de hemel (wat moet je anders doen op Hemelvaartsdag…) in de hoop dat er nog iets leuks overvliegt. Mijn nieuwe camera ligt naast me, zodat als het nodig is, ik direct bewijsplaatjes kan schieten van al het moois dat ongetwijfeld gaat overvliegen.

Tot een uur of twaalf blijft het rustig, er vliegt nagenoeg niets over. Dan kijk ik weer omhoog en zie ineens 3 grote vogels vliegen, niet eens zo heel erg hoog. ‘Woow, Zeearenden’ denk ik, ‘wat gaaf!’ Snel pak ik pak mijn kijker en kijk omhoog… de adem stokt me in mijn keel en mijn hartslag versnelt gevaarlijk. Ik zie geen arenden maar gieren!! Drie Vale Gieren glijden rustig over mijn tuin… Ik ontplof en spring op uit mijn stoel. Nicole is binnen en ik ren snoeihard naar de deur en roep haar. Ze heeft door dat er iets aan de hand is en komt aanrennen. Ik geef haar de kijker en ze kan de vogels nog bekijken als die heel kalm al glijdend in de verte verdwijnen.

Als de vogels uit beeld zijn besef ik pas echt wat ik heb gezien. Drie Vale Gieren over onze tuin, alsof het de normaalste zaak van de wereld is! De vogels zijn in zuidoostelijke richting verdwenen, in de richting van Bremen. Ik wil andere vogelaars waarschuwen en bel Jörn Wildberger. Die blijkt ergens in het veld rond te hangen en feliciteert me met mijn waarneming. Omdat ik geen idee heb hoe je een waarneming moet doorgeven via het Club300 netwerk doet hij dat voor me. Even later ontvang ik een sms (ja, sinds de dag ervoor ontvang ik die… een heerlijk safe gevoel!):

NDS: OHZ: 3 Gänsegeier über Garlstedt dz. SE, lt. Peter Vries

Mijn naam is dan niet helemaal compleet maar dat mag de pret niet drukken! Mijn eerste zelf ontdekte zeldzaamheid in Duitsland, dat is toch heerlijk. Ik hoop dat de vogels nog ergens anders gezien worden maar kan het Internet de dagen daarna niet meer checken. Een hevig en zwaar onweer zorgt ervoor dat (voor de tweede keer in bijna een maand) onze telefoon- en internetbox weer kapot gaat. Ongelooflijk frustrerend, maar gelukkig ontvang ik wel de Nederlandse (en Duitse!) Rare Bird Alerts en heb dus nog wel een idee wat ik allemaal mis. Pas op maandagmorgen heb ik weer de kans het internet te checken en zie ik dat ik de volgende mail heb ontvangen:

NRW:MI:Lübbecke: 3 Gänsegeier hoch kreisend, dann vor regenfront nach süden abziehend. 22.05. 12:30uhr. Gruß KO

De gieren zijn de dag na mijn waarneming dus weer gezien! Hoog cirkelend en daarna voor een regenfront naar het zuiden weggegleden. Als ik de plaats (Lübbecke) op Google Earth check blijkt het exact 107 km zuidelijker te zijn dan waar wij de vogels hebben gezien.

Oh ja, iets waar ik nog steeds ongelooflijk stevig van baal. Door al de opwinding ben ik helemaal vergeten foto’s te maken. En dat terwijl mijn camera naast me lag en de vogels eerst helemaal niet hoog vlogen. Een unieke kans heb ik laten liggen, hoe dom kan men zijn?? Nou ja, het is niet anders… Het blijft hoe dan ook wel een geweldig goede tuinsoort. De lat lag al redelijk hoog met de Klapekster als beste soort gezien vanuit onze tuin, nu ligt die lat wel heel erg hoog. Zal me benieuwen of dit ooit nog te verbeteren valt.