Ik kan me niet goed voorstellen dat het iemand niet is opgevallen, het is koud. Hier in Zyfflich vroor het zaterdagochtend -20 graden. Nog voor het echt licht geworden was zaten de eerste Merels al bij de appels en even later kwam de Roodborst hen gezelschap houden. Het duurde toen niet lang meer voordat heel veel Ring- en Huismussen, Koolmezen en Pimpelmezen kwamen snoepen. Dat gaat de hele dag door, totdat het weer donker gaat worden. Dan zijn de Merels en de Roodborst weer de laatste vogels die nog net voor het licht uitgaat druk fourageren.
Over die Roodborsten is nog wel wat meer te schrijven. Zaterdag en zondag heb ik mijn gebruikelijke rondje gefietst. Dik ingepakt was dat heel goed te doen, in de zon was het heerlijk. Wat me direct al opviel waren de vele Roodborsten. Langs een weggetje kwam ik, op misschien 500 m, wel 6 vogels tegen. Ik had zelfs een groepje van 4 vogels. Ze fourageren in het langere gras dat langs de weg staat. In mijn ogen heel opvallend, waar die nu weer vandaan komen? En waarom dan daar fourageren? Omdat daar de zon schijnt en het beter uit te houden is? Wie een idee heeft mag het me vertellen.
Verder is het leeg en stil geworden. Ganzen zijn er nog wel maar de hele grote groepen zijn vertrokken. Een klein groepje Toendra Rietganzen kwam ik nog tegen en zo nu en dan vliegen er kleine groepjes Kollen over. Maar dat is het dan wel. Vinken, Groenlingen, Putters en Spreeuwen kom ik ook niet veel meer tegen. Of die nu echt weg zijn of meer de dorpen ingetrokken zijn. Nogmaals, wie het weet mag het me vertellen.
Wie ik wel tegenkwam was de Klapekster die nog steeds bij Zyfflich zit. Ik had de afgelopen week (heerlijk dat de dagen lengen!) al een paar keer gezocht, maar zonder resultaat. Ik maakte me al een beetje zorgen, het was de afgelopen dagen ook wel heel koud. Zou het misschien zo zijn dat...?
Terwijl ik naar de plek fietste waar ik de Klapekster regelmatig gezien heb hield ik nauwlettend het kleine stroompje, dat evenwijdig langs de weg loopt, in het oog. Een hele goede plek voor Bokjes (hoewel ik er hier nog niet een heb gezien). Dit is de enige plek met nog een beetje stromend water en nu steeds meer waterloopjes bevriezen... Je weet het maar nooit. Zo fietste ik dus een beetje onhandig door de berm, probeerde het stroompje goed af te kijken en tegelijkertijd niet om te vallen. Dit niet om vallen lukte me best goed en zo ploeterde ik rustig verder. En dan hangt er plotseling een muis in de struiken. Keurig gespiest, zoals het hoort, zoals een Klapekster dat doet! Ik kreeg ineens hoop, misschien was de vogel dan toch nog aanwezig.
Ik pakte mijn scoop en begon de omgeving systematisch af te zoeken. Niks, waar ik ook keek. Totdat ik ver weg, in een weiland iets vreemds in de sneeuw zie zitten. Geen idee wat het kon zijn, de zon scheen recht in mijn gezicht en dat hielp niet echt. Wat wel hielp was een stuk terug fietsen en toen bleek ver weg de Klapekster tot zijn (haar?) buik in de sneeuw te zitten. 'Gelukkig, die is er nog steeds', was mijn eerste gedachte. Grappig, je komt deze vogel nu al meer dan een maand regelmatig tegen en elke keer opnieuw maakt je hart een sprong als je 'm weer ziet. Gelukkig, het went nooit als je ineens een Klapekster in je telescoop of verrekijker ziet!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten