Het is zondagochtend 13 mei als ik - nog nagenietend van een uiterst geslaagde en gezellige ToH dag - de tuin inloop. Als ik op het terras sta valt me nog niets op, maar als ik verder loop blijf ik plotseling staan. Heel zachtjes hoor ik helemaal links achterin een vogel zingen. Rustig wandel ik de tuin verder in. 'Spotvogel', denk ik direct, maar ik twijfel, iets klopt er niet. De vogel zingt heel zachtjes en is bijna niet te horen door het 'kabaal' van alle andere vogels. Ik weet het even niet, hier zingt toch een Kleine Karekiet? In een rietveld zou je hier achteloos aan voorbij lopen, maar hier in de tuin is dat een ander verhaal. Hier staat geen riet, de vogel zit midden in een stel meidoorns te zingen. Vreemd is dat, en ik besluit rustig in het gras te gaan zitten en te wachten tot de vogel zich laat zien. Ondertussen flitsen er andere, spectaculaire soorten door mijn hoofd: Kleine Spotvogel, Oostelijke Vale Spotvogel, Struikrietzanger... Maar al deze soorten vallen al snel af, hier zingt toch echt een Kleine Kar.
Na enige tijd laat de vogel zich heel kort zien en dan is alle twijfel verdwenen. Wel bijzonder, zo'n bewoner van het riet in de tuin en ook belangrijk, dit is natuurlijk een nieuwe tuinsoort (# 116). De Kar laat zich de hele dag regelmatig horen, maar wel steeds heel zacht. Duidelijk een trekker die hier toevallig is terecht gekomen. Maandagochtend vroeg ga ik direct luisteren, zit ie er nog? Maar de Karekiet blijkt slim te zijn en is verdwenen, die zal nu ergens in het riet zitten te 'karren'.
 |
| In mijn zondagse shirt wachtend op de Karekiet |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten