Dickschnabellumme !

Het is op het vliegveld van St Petersburg dat ik, na de avonturen op Kolguev, voor het eerst weer internet toegang heb. Ik bekijk de Dutch Birding site en zie het in een oogopslag: ik heb een wel hele goede soort gemist. Kortbekzeekoet... sprakeloos staar ik naar de foto's en lees het verslag van de ontdekking en de twitch. Wat een soort... 'De eerste twitchbare sinds de befaamde vogel van 1979', bedenk ik me. Normaal gesproken maak ik me niet heel erg druk als ik een soort tijdens een vakantie of expeditie mis, maar dit is toch andere koek. Deze komt nooit, nooit meer terug...

Bijna een week later op zaterdagmiddag speelt mijn telefoon zachtjes het bekende melodietje af. Ik bekijk de DB-mail en zie tot mijn grote schrik en verbazing dat de Kortbekzeekoet bij Den Helder zit. Mijn hersenen draaien direct op volle toeren en vele scenario's flitsen door mijn hoofd. Zou de vogel daar blijven? Is het daar hoog, of laag water? Kan ik daar nog snel heen rijden of is het te druk op de weg? En dan wat te doen met die Harald? Die zou vanavond langskomen om foto's van Kolguev uit te wisselen. Dat lijkt me nog het minst grote probleem: gewoon afbellen en zeggen dat hij een dag later welkom is.

Na kort beraad besluiten we Harald af te bellen en richting Den Helder te vertrekken. Het blijft een onheimlich gevoel en of ik er ooit aan zal wennen? Vanuit het buitenland halsoverdekop vertrekken naar een vogel. Ik heb ervaring, vanuit Bremen rijden naar een Oosterse Tortel of Taigastrandloper. Of vanaf een Duits waddeneiland naar Texel varen/rijden/varen voor een Kaspische Plevier. Of vanuit Estland 2700 km rijden voor een Dunbekmeeuw... En nu in dit geval een alk die ergens bij Den Helder op zee dobbert... 'Dit gaat nooit goedkomen', denk ik, 'die vogel blijft daar nooit hangen'. Met dit soort dodelijke gedachten rij ik bijna 150 minuten richting het noord-westen. Vooral de laatste 15 km zijn eng, zal het lukken, gaat het goedkomen?

In Huisduinen parkeer ik de auto bij het restaurant en ren ik de dijk op. Geen vogelaar te zien. Ik pak mijn spullen en loop een stuk in zuidelijke richting. Twee jonge dames zitten op de dijk en vragen me waar al die mannen met verrekijkers toch naar toe gaan. Ik roep kreten als 'Kortbekzeekoet', 'zeldzaam', 'geen tijd' en ren verder. Dank aan deze dames, blijkbaar loop ik goed. Dan zie ik ineens vogelaars op een strekdam staan en met de telescoop zie ik de koet zwemmen. Mijn hartslag daalt naar normalere waarden en ik kan weer rustig ademhalen, de buit is binnen!

We lopen daarna rustig naar de vogel en kunnen die wel heel erg goed bekijken. Het is geen lifer, maar een wel heel erg harde nieuwe NL soort. Maar vooral is het de volkomen onverwachte kans de vogel toch nog te zien te krijgen wat indruk maakt... Het is al een ongelooflijk toeval dat deze vogel hier in deze tijd van het jaar te zien is, het is nog veeeeel meer toeval dat die teruggevonden is geworden! Dank, heel veel dank aan de ontdekker in Huisduinen !!

foto gemaakt door Enno Ebels