In Zyfflich kan je - in de winter - niet om ganzen heen. Er zitten er letterlijk duizenden op een steenworp afstand van mijn huis. Vanuit de voorkamer zie ik ze op nog geen 300 meter afstand in het weiland zitten. Met de telescoop kan ik ze allemaal afkijken. Ook vliegen er de hele dag groepjes over ons huis, dus als je achter het huis in de tuin bezig bent, de hele tijd krijg je ganzen-prikkels... En dan ga je vanzelf kijken en zoeken naar de leukere soorten. Vooral als je dan ook nog die soorten graag op je tuin/huis-lijst wil hebben.
**********
Hierdoorheen fietst natuurlijk een beetje mijn werk. Waar ik werk doen we o.a. fundamenteel onderzoek aan ganzen en daardoor ben ik ze wel veel en veel interessanter gaan vinden. Je gaat je zelf vragen stellen en ziet gedragingen in het veld die je anders misschien niet waren opgevallen. Dit zal er zeker ook aan hebben bijgedragen dat ik nu meer dan voorheen naar ganzen kijk.
**********
Maar belangrijk is dus dat er heel veel ganzen zijn als ik naar buiten ga. En dan ga je die vanzelf afkijken (bij gebrek aan iets anders misschien? Als er veel meeuwen zouden zitten of bijvoorbeeld piepers en leeuweriken, dan ging ik die waarschijnlijk fanatiek bekijken).
Dus op zondag 6 januari fiets ik speciaal een rondje op zoek naar ganzen. Het liefst grote groepen, want in die pap zitten de krenten. Na een - verder redelijk saai - rondje kom ik iets ten noorden van Kranenburg een enorme groep Kolganzen tegen. De groep zit verspreid over verschillende weilanden, die letterlijk zwart zien van de vogels. Ik schat dat het er ongeveer 4000 moeten zijn. Ik zet mijn telescoop neer en geduldig ga ik ze allemaal een voor een bekijken. Of, dat probeer ik. Na enige tijd kom ik een Roodhalsgans tegen. Altijd leuk, en mijn eerste voor dit jaar. Door de telescoop maak ik een bewijsplaatje.
Maar er moet meer mogelijk zijn in deze enorme groep, en dus zoek ik geconcentreerd verder. Ik kom een aantal Kolganzen met halsbanden tegen, totdat ik ineens een vogel met roze op de snavel zie: Kleine Rietgans! Heel erg leuk. De winter 2011/12 kwam ik deze soort hier geen enkele keer tegen, maar nu het 2013 is ineens wel. De vogel is opvallend onopvallend en zo nu en dan raak ik 'm compleet kwijt tussen de vele Kollen. Met enig gedoe lukt het me een bewijsplaatje te maken. Zelfs op deze foto valt de vogel niet heel erg op.
Tevreden fiets ik daarna naar huis. Ik kijk nog wat groepjes ganzen af, maar echt veel motivatie heb ik niet meer. De buit is binnen, althans zo voelt het een beetje. 'Kan het nog beter? ' vraag ik mezelf af...Dat het altijd nog beter kan bewijst Manuel Fiebrich op donderdag 10 januari. Hij werkt bij de NABU in Kranenburg en doet elke woensdag een 'Rastvögelzahlung'. Dus het tellen van alle pleisterende vogels in de wijde omgeving van Kranenburg. Tijdens deze telling ontdekt Manu, net ten noorden van Kranenburg, een Dwerggans en hij waarschuwt direct zijn collega's. Die laten meteen alles vallen, springen in de auto en ijlen zich naar de plek waar de Dwerggans zit. Helaas vliegt, net voordat ze ter plekke zijn, een deel van de groep op en lukt het niet de vogel terug te vinden. Ik krijg aan het begin van de middag een sms en bel daarna met 'birder' Daniel Doer. Een beetje treurig verteld hij me dat het niet gelukt is de vogel terug te vinden, hoewel de Dwerggans maar tussen zo'n 800 Kollen zou moeten zitten. Na een half uur moesten ze terug naar het werk.
Ik spreek af dat ik aan het einde van de middag nog ga zoeken, in het laatse uurtje licht van de dag. Wie weet kan ik de vogel vinden. En zo sta ik dan om een uur of vier naar een enorme groep ganzen te kijken. Het zijn er ondertussen veel meer dan 800 geworden, ik schat wel zo'n 2000. Ik begin dus maar weer geduldig de ganzen te bekijken. Een voor een kijk ik, zo goed als mogelijk is, de vogels af. En dan, na 10 minuten is het al raak: ik heb een fraaie Dwerggans in mijn telescoopbeeld! Het is vreemd hoe normaal dit er dan uitziet, alsof deze vogel hier altijd heeft gezeten, alsof het niet anders kan.
Ik bel direct Daniel. Die blijkt in een vergadering te zitten en kan niet meteen in de auto springen. Ik druk hem op het hart zo snel als mogelijk te komen. De vogel kan zomaar opvliegen, en dan kan ik 'm zo makkelijk weer kwijtraken. Om de vogel niet te verstoren hou ik ruime afstand en maak ik wat foto's en filmpjes met mijn camera. Deze foto's stellen niet veel voor, maar ik heb nu in ieder geval wat bewijsplaatjes.
Het duurt lang en nog langer en dan klinkt ergens een harde knal. Een deel van de groep vliegt op, en tot mijn grote schrik zit de Dwerggans bij deze groep. Ik zie ze redelijk ver achterin het weiland weer invallen. De vogel is in ieder geval niet weggevlogen, maar of ik 'm nu terug kan vinden? Om de groep nog beter te kunnen bekijken verplaats ik me een paar honderd meter. Daar sta ik nog maar net te zoeken als - bijna - de hele NABU ineens om me heen staat. Een paar fanatieke 'birders' kijken me wanhopig aan. Helaas moet ik ze teleurstellen, ik ben de vogel kwijt...
Veel tijd om te zoeken is er dan niet meer, en het lukt ons niet de vogel nog te vinden voor het donker. Jammer maar helaas, hadden ze maar allerter moeten reageren denk ik heel stiekem... maar desondanks baal ik toch, ik had het ze van harte gegund. Ik kan ondertussen toch wel een beetje merken dat de Duitse vogelaars er een beetje de pee inhebben dat ze een Nederlandse vogelaar 'nodig' hebben om deze vogel weer te vinden... Hopelijk blijft deze vogel langer dan 1 dag en krijgen ze 'm nog te zien. Ik ga dit weekend weer hard zoeken, wie weet wat voor krent ik dan kan vinden...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten