Kolguev II

Het is woensdagmorgen 11 juli, redelijk vroeg als wij (Nicole, Harald - een fanatieke Duitse ganzen teller - en ik) vertrekken naar het eiland Kolguev. De reis, die loopt via Dusseldorf - St. Petersburg - Naryan-Mar zal ik je verder besparen. Op donderdagmiddag 12 juli komen wij aan in Naryan-Mar, een klein dorp in de Pechora Delta. Naar dit dorp leiden geen wegen, in de zomer kan je alleen met de boot of met het vliegtuig. In de winter zijn er ijswegen en moet je wel met de auto naar Naryan-Mar kunnen rijden. Het zal vast mogelijk zijn, maar of dat echt heel makkelijk is, geen idee. Kan me niet voorstellen dat het eenvoudig is. Naryan-Mar ligt hoog in het noorden, boven de poolcircel en is vooral lelijk. Er wonen ongeveer 15.000 mensen.

Hieronder een kaart met in het rode vierkantje Kolguev. Naryan-Mar ligt dan ongeveer ergens bij de rechteronderhoek van het vierkantje. Vanuit Naryan-Mar is het ongeveer twee uur met een helicopter vliegen naar het basiskamp. In dit kamp zullen wij ongeveer 4 weken blijven en ons hoofddoel is het vangen van Brand- en Kolganzen. Aan de kust is nog een kamp (het Delta-camp). Hier verblijven een Duitse PhD student met haar student en een Russische PhD studente. De Duitsers doen hier onderzoek aan vooral Zilverplevieren, de Russin onderzoekt ganzen.

Kolguev zelf is bijna helemaal rond en is ongeveer 100 x 100 km groot. Helemaal in het zuiden is een klein dorpje, waar ongeveer 150 Nenets wonen. Deze leven vooral van Rendieren, in de herfst slachten ze een deel van de dieren en verkopen het vlees.

We hebben twee dagen in Naryan-Mar. De eerste dag regelen we verschillende belangrijke dingen (registratie, toestemming om in de kustzone te mogen verblijven, helicoptervlucht regelen en doen we inkopen). Daarna is er gelukkig tijd om vogels te kijken. Groot is onze verbazing als we direct aan de rand van het stadje een Zwarte Wouw zien vliegen. Later blijkt dit een enorme zeldzaamheid te zijn. Verder komen we veel Barmsijzen en Gele Kwikken tegen. In een bosachtig gebied vinden we dan nog o.a. een Bosgors en een Bruinkopmees. Op de rivier en in de haven zien we nog Middelste Jagers, twee Terek Ruiters, Temmincks Strandlopers en vele honderden Dwergmeeuwen. Ook zien we de eerste Heuglins Meeuwen. Het weer is verbazingwekkend goed, het is windstil, de zon schijnt en het is boven de 20 graden.

Op de derde dag is het dan zover, we gaan met de helicopter naar Kolguev! De oordoppen gaan in en met een grote helicopter vliegen we richting Kolguev. Eerst vliegen we over de Pechora Delta. Veel vogels zijn er niet te herkennen, maar zo nu en dan zie ik witte stippen die toch echt Kleine Zwanen blijken te zijn. Verder alleen maar leegte en uitgestrektheid.

Na ongeveer twee uur vliegen komen we aan bij het kamp. We maken dit jaar gebruik van een aantal barakken (Balok in het Russisch) die in de herfst gebruikt worden door Nenets. Hieronder een foto van het kamp, met links de hoofd balok. Die gebruiken we als keuken, als opslagruimte en hier zitten we 's avonds te eten. Als de helicopter eenmaal weg is gevlogen valt als eerste de enorme stilte en wijdheids op. Hier is niemand in een omtrek van 50 km. Op 50 km afstand is het Delta-kamp en nog verder weg zijn de nederzettingen van de Nenets.

Wij zijn in het kamp met z'n vijven; Nicole, Harald en ik en dan nog Alexander Kondratjev (de leider van het kamp en onderzoeker in St Petersburg en Magadan) en een Russische PhD studente, Julia (die onderzoek doet aan Pool- en Rode Vossen). Alexander en Julia zijn hier al vanaf begin juni, en wij zijn het derde team dat hen komt helpen (voor ons zijn al twee eerdere teams 2-4 weken in het kamp geweest).

In het begin is er nog niet heel veel te doen. Het is wachten op de ganzen, die moeten gaan ruien en grote groepen gaan vormen. Tijdens het ruien kunnen de ganzen niet vliegen en kan je ze - met enig tactisch inzicht en heel hard rennen - vangen. Het is dus rustig en we gebruiken deze tijd voor een paar uitstapjes. Een hele grote wens van mij is een meerdaagse toch naar de kust, de Barentzzee. Ik ben reuze nieuwsgierig wat voor vogels ik daar kan tegenkomen en daarnaast wil ik heel erg graag in mijn blootje in zee zwemmen.

We pakken dus onze rugzakken in en wandelen de 23 km naar de kust. Het is weer is onvoorstelbaar mooi, heel veel zon en weinig wind. Het worden mede daardoor een aantal onvergeetelijke dagen. Camperen aan de Barentzzee, de zon die 's nachts de horizon raakt maar niet onder gaat. Het 'strand' dat vol ligt met boomstammen en andere rommel. Het idee dat er helemaal niemand is in een omtrek van vele, vele kilometers... dat maakt het allemaal nog veel mooier. Zwemmen is helaas niet echt een optie, de stroming is te sterk en ik durf het simpelweg niet aan om het water in te gaan. Het blijft dus bij pootjebaden.

En dan is het tijd om ganzen te gaan vangen. Op een winderige dag vertrekken Nicole, Harald, Alexander en ik om ongeveer 8 km verder de netten te gaan plaatsen voor een meerdaagse vangactie. Het plan is om een dag later tenten mee te nemen en dan een aantal dagen bij de vangplek te camperen. Op die manier kunnen wij ons volledig op het vangen storten en hoeven we niet elke dag de 8 km heen en weer te lopen. We pakken onze rugzakken vol met netten, stokken en andere catching-devices, lopen 8 km en richten in de loop van de middag en avond de vangplek in.

Als we dan 's avonds tegen een uur of negen teruglopen blijkt het noodlot te hebben toegeslagen. Bij het vullen van de kachel met diesel is het misgegaan en is onze hoofd-balok compleet afgebrand! Gelukkig is er met Julia niets aan de hand, afgezien van het feit dat ze ontroostbaar is. Met gevaar voor eigen leven heeft ze onze sateliettelefoon en nog 17 blikjes vlees en 22 blikjes groente weten te redden. Naast de gezondheid van Julia is het allerbelangrijkste, de telefoon, er nog. Helaas is de oplader verbrand maar gelukkig is de accu vol. In theorie kunnen we dus ongeveer 6 uur bellen en hebben we de mogelijkheid contact op te nemen met de rest van de wereld. Het andere geluk is dat er nog eten is. Het is niet veel, maar er is in ieder geval iets. Als er geen eten meer was geweest dan hadden we de 50 km naar het Delta kamp moeten lopen, een andere oplossing was er dan niet...

Na een onrustige nacht moeten we de volgende dag eerst de vangspullen gaan ophalen. Langer op Kolguev blijven is geen optie meer. 's Morgens zitten we dan heel stil met 5 man om een blikje vlees en een blikje doperwten. Dat is alles wat er is aan eten, we moeten zuinig zijn en kunnen ons niet meer eten veroorloven. De 8 km lopen naar de vangplek is niet echt een pretje, de maag is leeg en het moraal is laag. De 8 km terug zijn helemaal niet meer leuk, de maag is nog leger en de rugzak die ik draag is ongeveer 25 kg zwaar. Uitgeput komen we aan in het kamp, om weer met vijf man een blikje vlees en groente te moeten delen.

Gelukkig werkt onze telefoon nog en we kunnen een helicopter bestellen. Dit is natuurlijk Rusland en een bestelde helicopter komt niet direct. We moeten vijf dagen wachten voordat we worden opgehaald. Mede dankzij de vindingrijkheid van Alexander is het niet helemaal kommer en kwel. We verzamelen paddestoelen en eten paddestoelen-soep. 's Avonds drinken we thee (in een andere balok vonden we nog en hele grote zak met zwarte thee) met daarin een paar drupjes 96% alcohol (al onze wodka was natuurlijk ook verbrand...). Na een aantal dagen met veel wind en nog meer regen klaart het op en maken we nog een paar tripjes in de directe omgeving van het kamp.

Dus niet allemaal ellende, maar het is dan toch wel heel erg fijn als op we op de vijfde dag te horen krijgt dat de helicopter echt is vertrokken en onze kant opkomt. We eten dan nog een feestmaal (van de overgeblevn blikjes vlees en groente!) en wachten daarna op de helicopter. Met de helicopter pikken we nog het Delta-team op en daarna beleven we met z'n achten nog een paar mooie en gezellige dagen in Naryan-Mar. Veel eten, bier drinken en (voor sommigen te) veel wodka...

Hieronder nog een paar plaatjes van de verbrande balok en het verbrande en het niet-verbrande eten.

Natuurlijk kan ik niet om de vogels heen. Hieronder een selectie van foto's een aantal leuke soorten. Veel verschillende soorten kom je op Kolguev niet tegen. Naast Kol-, Brand en Rietganzen natuurlijk Kleine Zwanen (maar toch ook niet heel erg veel). Koningseiders, IJseenden en Toppers kom je heel veel tegen, en dan nog af en toe een Grote Zeeeend, Wintertaling en Pijlstaart. Daarnaast steltlopers als Bontjes, Kleine Strandlopers, Temmincks, Zilver- en Goudplevieren en Grauwe Franjepoten.

In en rond het kamp verbleven zangvogels als IJsgors, Tapuit, Witte Kwik en Graspieper (veel) en Fitis, Blauwborst, Roodkeelpieper, Sneeuwgors en Grote Barmsijs (schaars). Aan roofvogels heb ik Ruigpootbuizerden en Slechtvalken gezien. Helaas heb ik Giervalk gemist. Aan meeuwen kom je Heuglins Meeuwen (vrij regelmatig) en Grote Burrie (veel, o.a. broedvogel in het kamp) tegen. Roodkeelduikers zie je vooral langs de kust (broeden op meertjes langs de kust en fourageren op zee) en Parelduikers kom je overal in het binnenland tegen.

Middelste Jagers komen wel eens voor, maar heb ik niet gezien. Wel veel Kleine Jagers (met 1 donkere morph) en een mooie hoogtepunt vormde de Jan van Gent boven de Barentzzee. Zou hier zeldzaam zijn. Boven zee verder niet veel bijzonders, helaas geen alkachtigen. Op het strand nog wel Paarse Strandloper en hier werden ook nog Krombekstrandloper en Kemphanen gezien. Ook zagen we hier meerdere Bruinvissen, maar ondanks vele uren turen, zagen we geen Baluga's...

En zo kom ik dus op 1 augustus weer terug in Duitsland. Twee weken te vroeg, maar vol met onvergetelijke ervaringen en stoere verhalen!

Kolguev I

Vijf weken stilte op dit blog want ik ga vijf weken naar Kolguev. Een eiland in de Barentszzee waar heel veel ganzen broeden. En die ganzen willen we vangen en van halsbanden voorzien. Natuurlijk zit er daar meer dan ganzen (gelukkig wel!), dus over een week of vijf doe ik hier verslag van alle avonturen en bijzondere soorten die ik daar hoop tegen te komen.

Oh ja:  http://en.wikipedia.org/wiki/Kolguyev_Island, voor als je iets meer wilt weten over dit eiland.

Zyfflicher Nachrichten

Even een update met het belangrijkste vogelnieuws uit de directe omgeving van Zyfflich. Veel en heel bijzonder is het niet, maar het is misschien ook wel te leuk om er niets mee te doen.

1. Kwartelkoningen. In de directe omgeving van Zyfflich zitten nog steeds 2 (misschien zelfs 3) vogels. Deze zitten hier nu al vanaf eind mei en roepen toch nog vrij regelmatig. De NABU in Kranenburg heeft voor mij weten te regelen dat de percelen waar deze vogel zitten (nog) niet gemaaid gaan worden! Dus het broeden en grootbrengen van jonge Kwako's moet goed gaan!

2. Heel toevallig vond ik een maisakker met daarin een heel groot deel dat nog helemaal nat is, het staat nog steeds vol met plassen (overgebleven van de supernatte maand juni). In deze plasjes liepen twee alarmeerende Kleine Plevieren. Misschien een broedpaar? Het lukte me niet jonge vogels te zien te krijgen, dus of ze echt broeden? In deze plasjes liep ook een Witgat en een jonge Grote Gele Kwikstaart. Vooral die laatste is best bijzonder, die kom ik hier bijna nooit tegen. In een ander nat weiland kom ik nu regelmatig Witgatjes tegen, tot maximaal drie vogels bij elkaar. Ik weet het, iedereen lacht hierom... Maar ik blijf het leuk vinden, stelten bij Zyfflich!

3. Gisteravond hard aan het werk in de tuin. Plotseling hoor ik een Wulp roepen... vliegen er plotseling ongeveer 90 Wulpen over. Negentig Wulpen over Zyfflich, stel je voor!! Ongekend, extreem en super leuk!

4. Meeuwen. Ook die kom je hier niet heel veel tegen. Maar dat is toch langzaam aan het veranderen. Kleine Mantelmeeuwen (onvolwassen vogels) zie ik in de zomermaanden regelmatig en ondertussen begin ik ook steeds meer Kokmeeuwen te zien. Maar woensdagmorgen spande de kroon. Op een vers gemaaid weiland liepen zo'n 250 Kokmeeuwen (inclusief van de bruine jonge vogels) en bijna 100 Kleine Mantelmeeuwen. Ik zag de vogels 's morgens om half zeven op weg naar mijn werk. Ik zag de vogels, wreef mijn ogen uit en stopte direct om ze te bekijken. Dit lukte voor ongeveer een minuut waarna de hele meute opvloog en ik verder moest. Vanmorgen zaten hier weer een grote groep meeuwen (wel minder dan de dag ervoor). Dus dit weekend moet ik de wekker toch maar weer vroeg zetten en dan (nu met scoop) toch maar eens gaan kijken.

Je leest het, zelfs in de slappe zomermaanden is er in en rond Zyfflich nog heel veel te beleven! Voor een week of vijf - tot half augustus) zal het even rustig worden op dit blog. Weer voor langere tijd naar Siberie, maar daarover later meer!

Den ganzen Tag Regen...

Opnieuw een zondag met voor het overgrote deel regen en veel wind. Zo langzamerhand begint het wel een beetje irritant te worden, de hele tijd dit weer. Van mij hoeft het niet snikheet te worden, maar dit is ook niet het weertype waar ik op zit te wachten. Dus maar weer eens een groot deel van deze dag binnen gezeten. Een goed moment foto's uit te zoeken. Hieronder heb ik er een aantal voor je. Niet de allerbeste en scherpste ooit gemaakt, maar - in mijn ogen - toch leuk genoeg om met iedereen te delen.

moeder en kleintje Ree

een grijze Haas die ik regelmatig tegen kom (maar die zich lastig laat fotograferen)

Vos, midden op de dag. Keek me stomverbaasd aan toen ik zijn naam (Reintje) riep...

Zwarte Wouw, Emmericher Waard

Konig und Wachtels

Vorig jaar was het in de omgeving van Zyfflich al bijzonder goed voor Kwartels. Ik had gedacht dat dit een eenmalige uitschieter zou zijn, maar dat valt reuze mee. Ook dit jaar zitten bijna overal Kwartels. Als ik mijn vaste rondje fiets kom ik ze op wel heel veel plekken tegen. Niet dat ik er ooit eentje zie, ik hoor ze alleen maar.

Wat ik ook alleen maar hoor zijn Kwartelkoningen. De eerste vogel ontdekte ik door puur toeval, de vogel zat overdat te roepen, niet ver van Zyfflich. 's Avonds ben ik toen terug gegaan, en toen riep de vogel continue. Omdat de vogel vlakbij ons huis zat ben ik heel snel naar huis terug gefietst en heb daar in uiterste concentratie op de oprit gestaan. Handen achter de oren en dan luisteren. Helaas kon ik of de vogel niet horen roepen, of de vogel riep niet meer. Op de tuinlijst staat de Kwartelkoning dan ook nog niet.

Een paar dagen later kwam ik 's avonds zo rond negen uur op een ander veld in de omgeving van Zyfflich weer een Kwartelkoning tegen. Er zitten er dus in ieder geval twee! En dan zitten er nog vogels in de Emmericher Waard en eentje tussen Kranenburg en Zyfflich.

Bij eerdere avond/nacht bezoeken zijn deze vogels niet gehoord. Het lijkt er dus op dat mannetjes zich opnieuw ergens vestigen en daar vrouwtjes proberen te lokken. Een aantal van de vogels riepen ook overdag, en dat is een duidelijk teken dat de vogels gepaard zijn.

Al met al dus een goed jaar voor zowel Kwartel als Kwartelkoningen. Waarom zoveel Kwartelkoningen vraag je jezelf dan af. Omdat het zo nat is overal? Of was vorig jaar een heel goed broedjaar of waren de omstandigheden in de overwinteringsgebieden beter of anders dan andere jaren? En dan al die Klein - en Kleinst Waterhoenders die overal gehoord worden. Die moeten toch ook hier kunnen, er zijn wel een paar gebiedjes die in theorie geschikt kunnen zijn. Dit weekend toch nog maar eens op pad, klangetrappe mee en oortjes open!

Bonapartemöwe !

Nadat op vrijdagnacht de wekker al om half vier afliep, is het zaterdagnacht weer raak. Om kwart voor drie (2:45!) loopt de wekker af. Ik ben een ochtendmens, maar nu moet ik toch zelfs even diep zuchten, dit is wel heel erg vroeg. Temeer omdat ik er vrijdagavond niet heel erg vroeg in lag, meer dan 4 uurtjes slaap heb ik niet gehad. Vrijdagavond heb ik de spullen die ik nodig heb al klaargezet, nu is het alleen nog een kwestie van echt wakker worden en koffie zetten. Om precies kwart over drie rij ik de garage uit, de Duitse nacht in. Die Duitse nacht verwissel ik al snel voor de Nederlandse en over stille wegen rij ik richting Zwolle. Tom Waits en daarna Anna Calvi strelen mijn oren met hun heerlijke stemmen en pure muziek en zo ben ik in iets meer dan een uur in Zwolle. Hier sta ik op een lege P te wachten terwijl de dag heel langzaam begint op te starten.

Het is bijna half vijf als eerste Mark Zekhuis en daarna Hans Pohlmann komen aanrijden. Met deze twee mannen vorm ik voor vandaag een illuster trio. We waren één keer eerder gezamenlijk op stap, toen ging de reis naar Vlieland, voor de Waterlijster. Dit keer gaat de reis naar een ander Waddeneiland, Texel. Maar deze keer is het ook een Amerikaan die we dolgraag op onze lijsten willen bijschrijven; de Kleine Kokmeeuw. De stemming zit er direct goed in, vele flauwe grappen worden gemaakt. Net voor de Afsluitdijk zien we een bekende rijden, Bart Jan Prak die met een brede glimlach ook naar Texel onderweg is. We zwaaien, lachen een beetje schaapachtig naar elkaar en vervolgen onze weg.

Het is kwart over zes als we aankomen bij het veer. Hier staan al een aantal auto’s met vogelaars te wachten. Het is gezellig en bovenal bijzonder goed zo veel bekenden weer eens te zien. Al snel kunnen we de veerboot oprijden en dan maakt een bekend vogelaar een briljante grap: hij stapt door de spanning en algehele opwinding in de verkeerde auto en wil daarmee wegrijden… Stomverbaasd kijken de vogelaars in deze auto naar de vreemde man die bij hen in de auto stapt… Gelukkig komt deze persoon snel achter zijn ‘foutje’ en stapt daarna snel in zijn eigen auto. Op de boot drinken we koffie en eten gevulde koeken. Er heerst een beetje spanning, maar eigenlijk heeft iedereen een goed gevoel bij de Kleine Kokmeeuw. Gisteren werd de vogel een paar keer op zijn favoriete akker gezien, er is geen enkele reden te bedenken waarom dit patroon vandaag niet herhaald zou kunnen (moeten!) worden.

Op Texel rijden we in een lange kolonne naar de befaamde akker. Hans parkeert de auto niet aan de rand van de weg maar zet ‘m tactisch neer. Zodanig dat we via twee routes naar de Robbenjager (is de vogel ook onregelmatig gezien) kunnen rijden, is het altijd mogelijk de snelste te kiezen. Dan begint het wachten. Op de akker komen steeds meeuwen aan, die zitten daar dan even en vliegen weer weg. De vele grappen die we maken worden steeds meliger en tegelijkertijd ook beter. ‘Wachten is goed voor de creativiteit’ bedenk ik me. We mogen ondertussen een keer de auto uit, de dijk op en de regen in. De meeuw is blijkbaar langsvliegend gezien, maar ondanks verwoede pogingen niet meer terug te vinden. Al snel kruipt iedereen weer in zijn auto, het is koud, het regent pijpenstelen en de wind is snoeihard. Niet echt het weer om gezellig op een dijk te gaan zitten.

Het wachten gaat verder en de meeuwen blijven zo nu en dan komen en weer gaan. Ondertussen zorgt eerst een bus en het coördineren en verplaatsen van auto’s zodat de volgende bus er langs kan voor de nodige vertier. Daarna zorgt een lege accu en het gedoe daar omheen voor een aangename en een langs rennende trimster voor een nog aangenamere onderbreking. Je hoeft je langs deze akker geen seconde te vervelen! Dan is er ineens beroering, een auto claxonneert – Hans start direct de auto - en rijdt daarna weg. Onze chauffeur wacht geen seconde en we spurten achter de auto aan. Zoals ik schreef, we staan tactisch geparkeerd en kunnen dus voor de snelle weg kiezen. We rijden langs de trimster (die echt heel leuk is constateren we nog in een split second) en hebben ondertussen geen idee wat er aan de hand is. Bij het reddingsboothuisje staan een paar auto’s en turen vogelaars over zee. Ik spring uit de auto en Edwin de Weerd weet me te vertellen dat de Kokmeeuw kort geleden langs gevlogen is richting de Robbenjager. Soepel spring ik weer in de auto en Hans scheurt met een noodvaart naar het veld dat ligt tussen de Robbenjager en de vuurtoren. Daar komen we als eersten aan en we scopen snel het natte weiland af. Dan krijg ik een kleine meeuw met lichte kop in beeld. Mark ziet de vogel op exact hetzelfde moment en de buit is binnen: Kleine Kokmeeuw!!

racen naar het veld waar de meeuw mogelijk zit

Heel snel stromen dan van bijna alle kanten de vogelaars toe en is het feest. De meeuw laat zich ondertussen fraai bekijken. Tijdens dat bekijken realiseer ik me ineens dat dit mijn tweede Kleine Kokmeeuw in de WP is dit jaar, in april zag ik al een vogel op de Azoren! De vogel is druk aan het fourageren (door te trappelen met zijn pootjes) en pikt insecten en vliegenlarven van het wateroppervlak. Opvallend vaak wordt de Kleine Kokmeeuw daarbij door Kokmeeuwen weggepest. Na een klein half uur is de show voorbij en verdwijnt de vogel weer naar het wad.

feest!

Wij kletsen nog wat na en verdwijnen dan ook. We ondernemen nog een poging een Roodmus te horen te krijgen. Helaas heeft de Roodmus er geen zin in en daarna proberen we nog de Zwarte Zeekoet in het NIOZ-haventje. Ook deze vogel geeft niet thuis en we geven de pijp aan Maarten. We nemen de boot van elf uur en na een voorspoedige reis ben ik om twee uur weer terug in het Duitse land. Moe maar zeer voldaan kruip ik op de bank, om daar even later Nederland te zien verliezen en de Duitsers zien winnen. Met gemengde gevoelens; ietwat ontdaan en toch ook zeer tevreden kruip ik daarna in bed. We hebben dan wel geen drie punten, ik heb er gelukkig wel één punt bij!

Unerwartet!

Het is vrijdagmiddag als ik met een kop koffie in de tuin zit. ’s Morgens stond ik om ongeveer half vier naast mijn bed om te gaan inventariseren. En dat inventariseren was best heftig, het (Duitse) kartier-gebied is voor een groot deel bijna onbegaanbaar door grote brandnetelvelden van bijna twee meter hoog. Dat is zeer inspannend en maakt het inventariseren zo nu en dan niet echt ontspannend en leuk. Ik was tegen vijf uur begonnen en pas tegen 11 uur klaar met de volledige ronde. Daarna snel naar huis gereden. Dan zit de lounge set toch wel heel erg lekker en smaakt de koffie beter dan ooit tevoren.

Zo zit ik dus te genieten en na te denken over de juiste ‘Kleine Kokmeeuwen tactiek’ als ik plotseling een grotere witte vogel zie vliegen. Snel de kijker gepakt, en het blijkt een heerlijke nieuwe tuinsoort te zijn: Lepelaar!! De vogel vliegt recht over Zyfflich in noord-westelijke richting. Een geweldige nieuwe tuinsoort (nr 119) en wederom een volkomen onverwachte!