Op de een of andere manier blijven Ruigpootuilen me bezig houden. De nestkasten die ik een paar weken geleden heb opgehangen heb ik vrijdag de 27e februari bezocht. Heel kort heb ik bij de kasten gekeken en aan de boom gekrabd. Helaas leverde dit niets op, geen uil keek naar buiten. Over een paar weken maar weer een keer proberen, we blijven moed houden.
Al geruime tijd geleden had ik vernomen dat er ooit een Ruigpootuil is waargenomen in de Schmidts Kiefern (53˚ 15' 17 - 8˚ 41' 26). Dit is een groot bosgebied met deels dennen van meer dan 150 jaar oud. Een deel van deze bossen maakt deel uit van een groot militiair oefenterrein en is (helaas) niet vrij toegankelijk. Ondanks navragen is het me nog steeds niet duidelijk waneer of hoe de vogel is gezien/gehoord. Was het vorig jaar of een paar jaar daarvoor? Niemand die het precies weet of kan het me vertellen. Wel krijg ik een kaartje met daarop de exacte plek waar de vogel heeft gezeten. Precies op de rand van het oefenterrein en het deel van het bos dat vrij toegankelijk is.
Die vrijdag de 27e leek het goed weer om een poging te wagen. In de "Methodenstandards zur Erfassung der Brutvögel Deutschlands" (een uitgave van de Duitse vogelbescherming met een handleiding voor het inventariseren van Duitse broedvogels) staat beschreven hoe je Ruigpootuilen kan inventariseren. Warme, liefst droge nachten zijn belangrijk. De belangrijkste periode is van zonsondergang tot 3 uren daarna en je kunt – mits voorzichtig – tape gebruiken.
Die vrijdag leek het goed weer schreef ik, maar aan het begin van de middag begint het langzaam te miezeren. De hele middag heb ik goede moed dat het toch nog zal opklaren. Helaas doet het dat niet. Maar goed, ik heb kriebels in mijn buik en onder het motto ‘niet geschoten is altijd mis’ besluiten we toch op pad te gaan. Als we dan zo rond een uur of vijf op pad gaan regent het zachtjes. Gelukkig staat er geen wind en is het niet heel erg koud. Maar of de omstandigheden nu echt ideaal zijn, ik vraag het me af.
Zonsondergang is deze dag om ongeveer zes uur en tegen die tijd lopen wij naar de plek die op de kaart staat aangegeven. Het is nog niet helemaal donker. In het bos is het stil en afgezien van een paar alarmerende Merels is er niets te horen. In de schemer ziet het er fraai, spookachtig en spannend uit. Bijzonder hoge dennen afgewisseld met open plekken, zo nu en dan een paar loofbomen en in het bos verdwijnende kleine, smalle paadjes. Hier kan je nog kabouters en trollen tegenkomen! We lopen verder en ik besluit een keertje de tape (eigenlijk cd) te proberen. Het geluid dat uit de speler komt valt me enorm tegen, dit kan een uil die 100 m verder zit toch nooit horen. Of dit goed gaat komen? Overbodig om te zeggen dat we geen respons krijgen. We lopen verder het bos in en komen uit op een enorm brede betonnen weg die dwars door het bos loopt. Dit is de grens van het oefengebied. Dit is ook duidelijk te zien aan de borden die hier staan, je wilt niet verder het bos in, wie weet wat die gasten daar allemaal aan het doen zijn. We lopen over de betonnen weg en komen aan op de ‘Ruigpootuilen-plek’.
Het is nu echt donker geworden en ik speel nog een keer het geluid af, niets reageert. Het blijft stil en het regent langzaam door. We lopen nog een gedeelte van het betonnen pad af en spelen zo nu en dan de Ruigpoot-roep af. Het gewenste resultaat blijft uit, een oorverdovende stilte is alles wat we horen. We geloven het verder wel en lopen terug naar de auto. We gaan het zeker nog een keer proberen, dan met een andere cd-speler en op een warme en droge avond.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten