Goed, hier het verhaal - dat veel langer geworden is dan ik had verwacht - over mijn Kaspische Plevier twitch. Vanaf een Duits waddeneiland naar een Nederlands waddeneiland, hoe bedenk je het... Met foto's en onderaan nog twee in de auto opgenomen video's (en als je dan toch aan het lezen bent, vergeet dan niet het verhaal van de Kuhls die ik langs Cuxhaven had, weer onder dit verhaal...).
Juist, ik zat dus voor een lang weekend op het Duitse Waddeneiland Juist (spreek uit als Juuuust en niet als juist). Hoe dit zo gekomen is, wij (mijn lief en ik) waren uitgenodigd door het Wattenmeerhaus op dat eiland een tweetal verhaaltjes te komen vertellen over onze expedities naar Siberie (Kolguyev en de Taimyr). Dit in het kader van de Vogelzugtagen. Elk najaar in oktober zijn er dan tal van excursies en lezingen, dit alles met betrekking tot vogeltrek.
Dus, zo kwam ik op Juist terecht. Ik had hooggespannen verwachtingen, wat is er mooier dan op een Waddeneiland te zitten halverwege oktober. The sky is the limit, alles kan en is mogelijk… Van tevoren had ik op Google Earth gekeken, het eiland zag er super spannend uit, ongeveer 17 km lang en bijna nergens breder dan 500 - 700 m. Een smal streepje land dus waar ik zou gaan toeslaan! Van Duitse vogelaars had ik al gegrepen dat er niet veel vogelaars naar Juist gaan of daar wonen, eigenlijk komen er nooit leuke waarnemingen vandaan. Een extra motivatie voor mij, Juist eens op de kaart te gaan zetten!
Op de avond van donderdag 15 oktober kwamen we aan op het eiland. Het was donker en er was niet veel te zien. Wat wel opvallend was waren al de fietskarretjes en paard en wagens. Op Juist zijn namelijk auto’s niet toegestaan, ook niet voor de bewoners van het eiland. Alleen de politie, brandweer en de dokter hebben een auto. Al de rest van het vervoer gaat met paard en wagen… er zijn bijvoorbeeld ook geen bussen,je moet wachten tot het paard en wagen langskomt om je mee te nemen. Een verademing, totale rust en stilte…
De vrijdag stond er een storm, veel wind en dat deed me besluiten over zee te gaan kijken. Dit leverde niet veel op, een enkele Jan van Gent en daar hield het mee op. Ik had toen nog het idee dat het te hard waaide en ik simpelweg soorten miste die tussen de golven doorvlogen maar zaterdag –toen er niet zo heel veel wind meer stond – wat het beeld niet anders, er vloog bijna niets, geen enkele Jager, geen Pijlen, niets. Geen idee waar het aan ligt, misschien is Juist gewoon niet goed voor zeetrek of zat de wind toch te veel in de noordelijke hoek.
In de loop van de zaterdag ging de wind steeds meer liggen en besloten we een wandeling in de omgeving te maken. Overal zaten Kramsvogels en Koperwieken terwijl regelmatig Veldleeuweriken, Vinken en Kepen overvlogen. Een beetje tegen het einde van de wandeling zag ik plotseling een Phyllo in de struiken zitten. De vogel was erg grijs en ik dacht eerst dat ik naar een Kleine Spotvogel stond te kijken. Langzaam kwam de vogel de struiken uit en toen bleek het een grijze Tjiftjaf te zijn. De vogel bleek een opvallende wenkbrauwstreep, een klein vleugelstreepje en gitzwarte snavel en poten te hebben: Siberische Tjif! Helaas liet de vogel niets horen, vloog het pad over en verdween in de dichte begroeiing om nooit meer iets van zich te laten zien. Dit was direct het hoogtepunt van de dag, Blako’s lieten zich niet zien of horen, om maar te zwijgen over andere zeldzaamheden.
’s Avonds ontmoet ik dan de twee plaatselijke vogeltellers. Ik vertel hun van mijn Sib Tjif en vraag naar hun ervaringen met Blako’s en andere zeldzaamheden. Ze kijken me met grote ogen aan, Bladkoningen hebben ze hier nog nooit gezien, van Siberische Tjiffen hebben ze nog nooit gehoord en over zee kijken… dat is zo onhandig omdat dan je telescoop zo wiebelt. Ik zucht, dit is onvoorstelbaar. Woon je op zo’n wereldplek en heb je geen idee wat er allemaal te ontdekken valt en te zien valt… Moedeloos kan ik hier van worden… het goud ligt hier voor het oprapen, alleen ze zien het niet. Opvallend is ook nog dat ik het hele weekend op het eiland niemand (maar dan ook echt niemand) met een verrekijker heb gezien. Dit geeft een enorm gevoel van onmacht, zo’n geweldige plek en niemand die ook maar een beetje interesse in vogels heeft. Het geeft je het gevoel alsof je het allemaal alleen moet doen (wat ook zo is) en dat je geen idee hebt waar te beginnen en waar te eindigen… een luxe probleem waar ik maar moeilijk mee om kan gaan.
Op die zaterdagavond heb ik ook eindelijk tijd mijn mail en Dutch Bird Alerts te checken. Ik ontvang van de extreme zeldzaamheden of de soorten die ontbreken op mijn Nederlandse lijst noodgedwongen (heb nog niet zo’n moderne telefoon) alleen maar de eerste regels van het bericht . Maar totdat de zaterdagavond heb ik nog niets ontvangen, ik weet dat ik veel mis maar weet ook dat er geen mega-soorten zijn gezien. Dat is snel anders, tot mijn grote verbazing zie ik dat er een Kaspische Plevier op Texel is gezien. Ik grijp naar mijn telefoon maar die blijkt achtergebleven te zijn in het huis waar we overnachten. Mijn hersens draaien ineens op volle toeren en duizend-en-een scenario’s flitsen door mijn hoofd. Maar, veel tijd om na te denken heb ik niet, binnen een kwartier begint mijn presentatie.
Nadien vertel ik mijn lief van de plevier en doe ik voorzichtig voorstellen het schema om te gooien. Oorspronkelijk zouden we dinsdag het eiland afgaan, die dag zou ik dan Kleine Zwanen gaan tellen in het Lauwersmeer. Maar, als we nu eens een dag eerder van het eiland afgaan, maandag dus. Dan gaan we die dag door naar Texel, twitchen de plevier, slapen bij mijn pa in Heerenveen en tellen de dag daarna (de dinsdag dus) de Kleintjes in het Lauwersmeer. Ik heb begrepen dat de vogel de hele dag niet aanwezig was op de akkers die goed zijn afgekeken in verband met de Amerikaanse Goudplevier. Die Kaspische Plevier is dus vers aangekomen en zal waarschijnlijk eerst moeten aansterken. Goede kans dat die een paar dagen daar blijft hangen en op maandag er nog zit.
Na wat overleg besluiten we dat te gaan doen. Een dag eerder het eiland af en direct doorrijden naar Texel. De gasten waar we verblijven (een vriendin van mijn lief en haar vriend) begrijpen ons eerst niet zo goed maar krijgen op een gegeven moment door dat het me echt ernst is, ik wil dolgraag naar Texel! We gaan daarna naar de plaatselijke disco waar ik tot 3 uur ’s nachts mijn frustraties en gedachten probeer weg te dansen.
Zondagmorgen is het waanzinnig mooi weer, het is windstil en het eiland is bezwangerd met beloften. Ik sta vroeg op en ben met het eerste licht buiten. Overal roepen Vinken en Koperwieken en zitten Goudhanen. Ik struin rond en klop bosjes, terwijl een IJsgors overvliegt. Mijn gedachten dwalen regelmatig af naar Texel, hoe zou het daar nu zijn? Zo rond een uur of negen krijg ik een sms, Kaspische Plevier Texel. Ik heb geen idee of de vogel nog aanwezig is en sms wat mensen. Al snel krijg ik bericht, de vogel is nog steeds op het eiland aanwezig. Hierna kan ik niet meer geconcentreerd de bosjes afzoeken en geloof ik het verder wel. Texel is alles wat telt!
Het toeval wil dat op Juist een vliegveld aanwezig is, je kan ervoor kiezen niet met de boot naar en van het eiland te reizen maar met het vliegtuig. De bootreis duurt ongeveer anderhalf uur, het vliegtuig 5 minuten en hoef je niet perse van tevoren te boeken… (stel je voor hoe snel je dan voor een goede soort op een eiland kan komen…). Helaas mag je niet meer dan 10 kg bagage meenemen, wij hebben veel meer bij ons dus dit is niet echt een optie. Wel informeer ik nog naar de mogelijkheden van Juist naar Texel te vliegen, dat duurt maar een half uurtje. De kosten vallen ook reuze mee, voor 120 Euro en een belasting van 28 Euro om op Texel te mogen landen kan ik zo heen en weer naar Texel. Ik besluit echter dit niet te doen, ik heb er alle vertrouwen in dat de vogel maandag gewoon nog op zijn akker zit. ’s Avonds bel ik nog met Mark Zekhuis. Hij is al geweest en verteld me de meest mooie verhalen. 50 auto’s met vogelaars die te wachten staan voor de eerste boot en dat nog wel op een zondag! Ik spreek met hem af dat hij me extra info zal sms-en.
Juist, ik zat dus voor een lang weekend op het Duitse Waddeneiland Juist (spreek uit als Juuuust en niet als juist). Hoe dit zo gekomen is, wij (mijn lief en ik) waren uitgenodigd door het Wattenmeerhaus op dat eiland een tweetal verhaaltjes te komen vertellen over onze expedities naar Siberie (Kolguyev en de Taimyr). Dit in het kader van de Vogelzugtagen. Elk najaar in oktober zijn er dan tal van excursies en lezingen, dit alles met betrekking tot vogeltrek.
Dus, zo kwam ik op Juist terecht. Ik had hooggespannen verwachtingen, wat is er mooier dan op een Waddeneiland te zitten halverwege oktober. The sky is the limit, alles kan en is mogelijk… Van tevoren had ik op Google Earth gekeken, het eiland zag er super spannend uit, ongeveer 17 km lang en bijna nergens breder dan 500 - 700 m. Een smal streepje land dus waar ik zou gaan toeslaan! Van Duitse vogelaars had ik al gegrepen dat er niet veel vogelaars naar Juist gaan of daar wonen, eigenlijk komen er nooit leuke waarnemingen vandaan. Een extra motivatie voor mij, Juist eens op de kaart te gaan zetten!
Op de avond van donderdag 15 oktober kwamen we aan op het eiland. Het was donker en er was niet veel te zien. Wat wel opvallend was waren al de fietskarretjes en paard en wagens. Op Juist zijn namelijk auto’s niet toegestaan, ook niet voor de bewoners van het eiland. Alleen de politie, brandweer en de dokter hebben een auto. Al de rest van het vervoer gaat met paard en wagen… er zijn bijvoorbeeld ook geen bussen,je moet wachten tot het paard en wagen langskomt om je mee te nemen. Een verademing, totale rust en stilte…
De vrijdag stond er een storm, veel wind en dat deed me besluiten over zee te gaan kijken. Dit leverde niet veel op, een enkele Jan van Gent en daar hield het mee op. Ik had toen nog het idee dat het te hard waaide en ik simpelweg soorten miste die tussen de golven doorvlogen maar zaterdag –toen er niet zo heel veel wind meer stond – wat het beeld niet anders, er vloog bijna niets, geen enkele Jager, geen Pijlen, niets. Geen idee waar het aan ligt, misschien is Juist gewoon niet goed voor zeetrek of zat de wind toch te veel in de noordelijke hoek.
In de loop van de zaterdag ging de wind steeds meer liggen en besloten we een wandeling in de omgeving te maken. Overal zaten Kramsvogels en Koperwieken terwijl regelmatig Veldleeuweriken, Vinken en Kepen overvlogen. Een beetje tegen het einde van de wandeling zag ik plotseling een Phyllo in de struiken zitten. De vogel was erg grijs en ik dacht eerst dat ik naar een Kleine Spotvogel stond te kijken. Langzaam kwam de vogel de struiken uit en toen bleek het een grijze Tjiftjaf te zijn. De vogel bleek een opvallende wenkbrauwstreep, een klein vleugelstreepje en gitzwarte snavel en poten te hebben: Siberische Tjif! Helaas liet de vogel niets horen, vloog het pad over en verdween in de dichte begroeiing om nooit meer iets van zich te laten zien. Dit was direct het hoogtepunt van de dag, Blako’s lieten zich niet zien of horen, om maar te zwijgen over andere zeldzaamheden.
’s Avonds ontmoet ik dan de twee plaatselijke vogeltellers. Ik vertel hun van mijn Sib Tjif en vraag naar hun ervaringen met Blako’s en andere zeldzaamheden. Ze kijken me met grote ogen aan, Bladkoningen hebben ze hier nog nooit gezien, van Siberische Tjiffen hebben ze nog nooit gehoord en over zee kijken… dat is zo onhandig omdat dan je telescoop zo wiebelt. Ik zucht, dit is onvoorstelbaar. Woon je op zo’n wereldplek en heb je geen idee wat er allemaal te ontdekken valt en te zien valt… Moedeloos kan ik hier van worden… het goud ligt hier voor het oprapen, alleen ze zien het niet. Opvallend is ook nog dat ik het hele weekend op het eiland niemand (maar dan ook echt niemand) met een verrekijker heb gezien. Dit geeft een enorm gevoel van onmacht, zo’n geweldige plek en niemand die ook maar een beetje interesse in vogels heeft. Het geeft je het gevoel alsof je het allemaal alleen moet doen (wat ook zo is) en dat je geen idee hebt waar te beginnen en waar te eindigen… een luxe probleem waar ik maar moeilijk mee om kan gaan.
Op die zaterdagavond heb ik ook eindelijk tijd mijn mail en Dutch Bird Alerts te checken. Ik ontvang van de extreme zeldzaamheden of de soorten die ontbreken op mijn Nederlandse lijst noodgedwongen (heb nog niet zo’n moderne telefoon) alleen maar de eerste regels van het bericht . Maar totdat de zaterdagavond heb ik nog niets ontvangen, ik weet dat ik veel mis maar weet ook dat er geen mega-soorten zijn gezien. Dat is snel anders, tot mijn grote verbazing zie ik dat er een Kaspische Plevier op Texel is gezien. Ik grijp naar mijn telefoon maar die blijkt achtergebleven te zijn in het huis waar we overnachten. Mijn hersens draaien ineens op volle toeren en duizend-en-een scenario’s flitsen door mijn hoofd. Maar, veel tijd om na te denken heb ik niet, binnen een kwartier begint mijn presentatie.
Nadien vertel ik mijn lief van de plevier en doe ik voorzichtig voorstellen het schema om te gooien. Oorspronkelijk zouden we dinsdag het eiland afgaan, die dag zou ik dan Kleine Zwanen gaan tellen in het Lauwersmeer. Maar, als we nu eens een dag eerder van het eiland afgaan, maandag dus. Dan gaan we die dag door naar Texel, twitchen de plevier, slapen bij mijn pa in Heerenveen en tellen de dag daarna (de dinsdag dus) de Kleintjes in het Lauwersmeer. Ik heb begrepen dat de vogel de hele dag niet aanwezig was op de akkers die goed zijn afgekeken in verband met de Amerikaanse Goudplevier. Die Kaspische Plevier is dus vers aangekomen en zal waarschijnlijk eerst moeten aansterken. Goede kans dat die een paar dagen daar blijft hangen en op maandag er nog zit.
Na wat overleg besluiten we dat te gaan doen. Een dag eerder het eiland af en direct doorrijden naar Texel. De gasten waar we verblijven (een vriendin van mijn lief en haar vriend) begrijpen ons eerst niet zo goed maar krijgen op een gegeven moment door dat het me echt ernst is, ik wil dolgraag naar Texel! We gaan daarna naar de plaatselijke disco waar ik tot 3 uur ’s nachts mijn frustraties en gedachten probeer weg te dansen.
Zondagmorgen is het waanzinnig mooi weer, het is windstil en het eiland is bezwangerd met beloften. Ik sta vroeg op en ben met het eerste licht buiten. Overal roepen Vinken en Koperwieken en zitten Goudhanen. Ik struin rond en klop bosjes, terwijl een IJsgors overvliegt. Mijn gedachten dwalen regelmatig af naar Texel, hoe zou het daar nu zijn? Zo rond een uur of negen krijg ik een sms, Kaspische Plevier Texel. Ik heb geen idee of de vogel nog aanwezig is en sms wat mensen. Al snel krijg ik bericht, de vogel is nog steeds op het eiland aanwezig. Hierna kan ik niet meer geconcentreerd de bosjes afzoeken en geloof ik het verder wel. Texel is alles wat telt!
Het toeval wil dat op Juist een vliegveld aanwezig is, je kan ervoor kiezen niet met de boot naar en van het eiland te reizen maar met het vliegtuig. De bootreis duurt ongeveer anderhalf uur, het vliegtuig 5 minuten en hoef je niet perse van tevoren te boeken… (stel je voor hoe snel je dan voor een goede soort op een eiland kan komen…). Helaas mag je niet meer dan 10 kg bagage meenemen, wij hebben veel meer bij ons dus dit is niet echt een optie. Wel informeer ik nog naar de mogelijkheden van Juist naar Texel te vliegen, dat duurt maar een half uurtje. De kosten vallen ook reuze mee, voor 120 Euro en een belasting van 28 Euro om op Texel te mogen landen kan ik zo heen en weer naar Texel. Ik besluit echter dit niet te doen, ik heb er alle vertrouwen in dat de vogel maandag gewoon nog op zijn akker zit. ’s Avonds bel ik nog met Mark Zekhuis. Hij is al geweest en verteld me de meest mooie verhalen. 50 auto’s met vogelaars die te wachten staan voor de eerste boot en dat nog wel op een zondag! Ik spreek met hem af dat hij me extra info zal sms-en.
De volgende ochtend ontvang ik al vroeg een sms, de vogel zit er nog steeds! Opgelucht haal ik adem, dat moet goedkomen. Mijn Nicole heeft ondertussen met een andere – ook Duitse - Nicole gebeld, namelijk de vriendin van Hans Verdaat. Die twee wonen op Texel en willen ons wel bij de boot afhalen. De Nicole van Hans en het eiland Texel stelt me gerust, de vogel zit de hele tijd op dezelfde akker, het moet lukken! Om half elf vertrekt de boot en begin ik aan de lange reis naar Texel. Tergend langzaam vaart de boot over de Waddenzee en ik voel me een beetje verloren tussen al die toeristen. Ze moesten eens weten wat de hele tijd door mijn hoofd giert… Na een ongewoon lange anderhalf uur komen we zo rond een uur of twaalf aan in de haven van Norden. Het aanmeren duurt ongewoon lang, en er blijkt een wel heel erg smal loopplankje naar de wal te zijn. Iedereen is verbaast en kijkt nog vreemder op als blijkt dat alle bagage nog in karretjes op het hoogste dek staat. De haven is helemaal vol en daarom ligt de boot niet op de normale plaats. Terwijl er nog steeds mensen van boord komen worstelen de eersten zich al weer een weg aan boord. Hectische toestanden zijn het gevolg. Ik sluit me in de rij van mensen die weer aan boord willen aan en worstel me de boot op. Met behulp van wat voordringen (ik heb daar toch een legitieme reden voor!) kom ik op het hoogste dek aan. Daar snel onze rugzakken gepakt en daarna sta ik weer in een eindeloze rij die voor de enige trap naar beneden staat. Hopeloos, echt hopeloos. Vertwijfeld kijk ik om me heen, hoe moet dit nu ooit allemaal goed komen? Ik sta hier op een Duitse boot, te wachten terwijl ik dit helemaal niet wil. Ik wil naar Texel! Dan roept iemand dat er nog een trap is en zonder af te wachten ren ik daar heen. Snel naar beneden en dan snel naar de uitgang. Ik dring onbeleefd voor, maar dat maakt me niet uit, ik moet zo snel mogelijk naar Texel…Zo rijden we rond een uur of 1 Norden uit, de navigator geeft aan dat we zo rond een uur of 5 op Texel moeten zijn, het moet allemaal te doen zijn. De rit naar Texel is ontspannen, niet al te veel verkeer. Ook in Den Helder is het rustig maar toch missen we de boot van 16:00 uur net. Gelukkig vaart de boot van 16:30 normaal en zo komen we dan om 5 uur aan op ons tweede eiland van de dag, ditmaal een Nederlandse!
Ik ren de boot af en zoek naar Hans en Nicole. Die laten gelukkig niet al te lang op zich wachten en we rijden dan snel naar de plek van de plevier. Daar staan een paar vogelaars te kletsen, de vogel is op dat moment niet in beeld. Maar, veel belangrijker, nog wel aanwezig! Ik scan de akker af en kan eerst niets vinden. Wel zie ik een Goudplevier die best Amerikaans zou kunnen zijn maar ik besteed aan die vogel geen aandacht, ik zoek een andere plevier. En dan loopt de vogel ineens in beeld. Alle spanning is in een milliseconde verdwenen, het is gelukt! Ik geniet van de vogel, een echte lifer. Ik zocht naar deze soort in Kazakstan maar heb ‘m daar niet gevonden en dan lukt het zomaar op Texel. De vogel laat zich prima bekijken, laat zich ook vliegend mooi bekijken en verhuist dan naar een andere akker. Hier zit de vogel tussen de korte vegetatie en laat zich nog mooier bekijken. Opgelucht haal ik adem, een Duits Waddeneiland, een Nederlands Waddeneiland en een Kaspische Plevier op één dag, dat voelt toch heerlijk!!
Ik in grote spanning voor de boot naar Texel
Gelukt !!!
Ha Peter!
BeantwoordenVerwijderenGefelicieerd met je nieuwe soort en wat een prachtig verhaal!!
Hartelijke groet,
Luuk