En toen werd het vrijdag de 23e, de dag van de promotie van een goede vriendin van Nicole. Dus ’s middags zat ik in het Academie gebouw in Groningen bij de – zeer goede – verdediging van het proefschrift over Salt-marsh sediment: Natural gamma-radioactivity and spatial patterns. Nadien was er een leuke receptie waar ik nog een aantal bekenden tegen kwam. Omdat het feestje ’s avond pas om 8 uur zou beginnen hadden we nog tijd de stad in te gaan, om te gaan winkelen en nog ergens iets te eten.
Terwijl Nicole rondkijkt in een hippe winkel zet ik mijn telefoon weer aan en krijg direct twee sms-jes binnen. En die hebben alleen die irritante beginregels: Taigastrandloper Calidris subminuta Locatie: Atlasblok 21-54-24 Amersfoort: 198.307 – 503. Meer staat er niet, dus je hebt geen idee wat er aan de hand is. Is dit een vage claim, is de vogel 100% zeker en op dit moment in beeld? Je hebt geen enkel benul en dat is frustrerend (even ter geruststelling, als het goed gaat komt over een week mijn nieuwe, hypermoderne telefoon en behoren deze frustraties spoedig tot het verleden). Goed, ik stond daar dus en de wanhoop sloeg alweer toe. Zou het dan toch zo zijn, zo lang is het rustig en dan ineens twee mega’s binnen een week? Zou dat echt mogelijk zijn? Ik besloot Bart Jan Prak te bellen en die wist me niet echt gerust te stellen. Alle voortekenen duiden erop dat er iets heel vreugdevols in die uiterwaard zat. Maar ja, ik zat in down town Groningen en kon niet echt weg. Het stelde me gerust dat de vogel daar blijkbaar op donderdag, een dag eerder, er ook al had gezeten en er nu nog zat. Waarom dan morgen ook niet?
Het winkelen was verder goed, het eten iets minder goed (de bediening nog minder goed) en het feest was top. Leuke mensen en goede dansmuziek. ’s Nachts zijn we terug gereden naar huis dus ik lag die nacht zo tegen een uur of twee in bed. Echt slapen lukte me niet, die Taiga bleef maar door mijn hoofd spoken. De volgende ochtend was ik al weer vroeg op, dit tot wanhoop van mijn lief die nog behoorlijk moe was. Al snel kwam de piep dat de vogel nog aanwezig was en toen was ik niet meer te houden. Het internet moest geraadpleegd worden en de plannen moesten omgegooid worden. Het was namelijk zo, in Cuxhaven was het afgelopen weekend een seminar over het hoe te tellen van wadvogels en het verwerken van die telgegevens. Nicole wilde daar graag heen en ik was dan van plan een deel van de tijd daar door te brengen en een deel van de tijd goede soorten te gaan zoeken in de directe omgeving. Nou was het programma niet direct wereldschokkend en dus besloot Nicole niet naar Cuxhaven te gaan. Dus geen praatjes over Wattenmeer-vogels aanhoren maar mee te gaan richting Nederland en in levende lijve steltlopers te gaan bekijken.
De rest was gesneden koek, eenvoudig heenrijden, de dijk oplopen en de vogel bekijken. Poeh, was was die mooi en vooral leerzaam! En niet te vergeten, leuk al die bekenden weer te zien! Hulde aan Martijn voor de ontdekking en hulde aan de Zwolle-boys voor de uiteindelijke determinatie. Geweldig dat soms alles op de juiste plek valt en alles werkt zoals het eigenlijk moet werken.
Zondag niets zinnigs meer gedaan. Een seminar in Zweden, een lang weekend Juist, Kaspische Plevier twitchen, een week hard werken en die Taiga eisten hun tol. Het was heerlijk een dag helemaal niets te hoeven doen – of zou ik oud worden…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten