Schwarz/weiß und Wespen

Het is donderdagmiddag zo tegen vijf uur. Ik zit dit buiten te schrijven, onder een parasol omdat ik anders het beeldscherm niet kan lezen. De telescoop staat naast me en mijn verrekijker en camera liggen ook onder handbereik. Ik heb vrije blik op het noorden en kan duizenden hectares hemel bekijken. Eindelijk is het mooi weer geworden, het is ongeveer 25 graden, er is bijna geen wind en aan de hemel wisselen wolken en het blauw zich af. Perfecte omstandigheden voor een leuke roofvogel of Zwarte Ooievaar. Eerder vanmiddag vlogen er al drie Zooien over een trektelpost hier nog geen 10 km vandaan. Geloof me, mijn verwachtingen zijn op feiten gebaseerd. En zo schrijf ik met het ene oog terwijl mijn andere oog de hemel in de gaten probeert te houden. Niet heel erg eenvoudig maar ook niet compleet onmogelijk. ‘En wat heeft hij dan gezien?’ vraag je jezelf misschien af. Nou, nog niet zo veel, in het halve uurtje dat ik hier nu zit zag ik twee Buizerds en een hele hoge Ooievaar over glijden (naar zuid). Niet spectaculair, dat ben ik met je eens, maar het idee dat elk moment er iets leuks kan overkomen maakt het heel spannend.

Vandaag kon ik noodgedwongen niet werken; mijn vriendin had de auto nodig en mijn carpoolmaat zijn dochter was jarig. Die maat bleef thuis en daarom had ik geen vervoer naar Wageningen. Niet echt een probleem, een onverwachte dag vrij is nooit weg. Daarom liep de wekker vanmorgen iets later af dan normaal en kon ik het een beetje rustig aan doen. De dag begon direct al veelbelovend, terwijl ik mijn brokjes naar binnenwerk zie ik een mooie vrouw Zwarte Roodstaart op ons terras rondscharrelen. Ik twijfel een tijdje, is het de moeite waard de camera halen of loont dat niet? Zo slobber ik muesli en neem dan in een milliseconde een besluit: ik ren naar onze ‘Arbeitszimmer’, pak de camera en zie hieronder het resultaat.

Het is dan ongeveer half 10 als ik op de fiets het dorp uitfiets. De eerste vogels die ik tegenkom zijn Ooievaars, 20 stuks staan bij elkaar op het weiland vlak voor ons huis. Ik sta een tijdje te kijken als ik plotseling Matkoppen hoor roepen. Ik zoek in de dichte wilgen vlak achter me maar kan de vogels niet vinden. Wel leuk, het is nog maar de tweede keer dat ik deze mezensoort hier heb, had al een keer een vogel heel kort in de tuin. Ik fiets vrolijk verder en de Ringmussen, Kneuen en Geelgorzen vliegen me letterlijk om de oren. Overal kom ik ze tegen. Het is heerlijk rustig, er is bijna geen wind en over het lege en heel erg stille weggetje fiets ik richting Kleyen. Hier blijken de alom aanwezige Torenvalken en de paar Blauwe Reigers gezelschap gekregen te hebben van twee Grote Zilverreigers. Die hebben blijkbaar ook door dat hier heel veel muizen zitten. Ik fiets om het hele gebied heen en dat bevalt goed, overal Torenvalken, Buizerds (met opvallende veel jonge vogels die klagend roepend achter de ouders aanvliegen) en grote groepen Kieviten. Ik neem overal veel tijd voor en scoop alles goed af, maar hele bijzondere dingen (lees vogels) kom ik niet tegen.

Als ik bijna klaar ben met het Kleyense rondje besluit ik nog even naar de Zilverreigers te gaan kijken. En dat blijkt een goede keuze te zijn. Midden in het weiland, helemaal open en bloot zit een supermooie adulte man Wespendief. De vogel laat zich geweldig bekijken (wat is dat oog ongelooflijk geel!) en loopt door het gras. Zo nu en dan graaft de vogel met z’n poten en vreet dan van iets (insecten zoals Wespen?). Ik geniet een hele tijd van de vogel, zo heel erg vaak heb ik nog niet zo mooi een Wespendief kunnen bekijken. Ik probeer nog foto’s te maken maar eigenlijk zit de vogel net iets te ver weg. Hieronder twee foto’s, geeft een beetje een idee hoe ik de vogel heb gezien.

Als ik weer naar huis fiets kom ik weer een (eigenlijk dezelfde groep die ik eerder al zag) grote groep Ooievaars tegen. 16 staan in een weiland met de kerk van ons dorp op de achtergrond. Daar moet ik een foto van maken, dat gaat niet anders.

Het verhaal van deze dag is geschreven maar het is nog niet helemaal af. Terwijl ik dit allemaal aan het papier toevertrouwde zag ik een groep grote vogels heel hoog aan komen vliegen. ‘Zwarte Ooievaars’ was mijn eerste gedachte. Ik grijp mijn verrekijker en het blijken 16 gewone Ooievaars te zijn die heel hoog overkomen. ‘Een beetje jammer’, denk ik. Maar ach, ik moet gewoon buiten blijven schrijven, dan komt die Zwooi vanzelf, dat weer ik zeker!