Het is vrijdagmiddag en de zon schijnt. Er staat niet veel
wind en het lijkt alsof alles perfect is. Ik pak mijn spullen, slinger mezelf
op de fiets en ga de wijde wereld in. Ik fiets door een sprookjeswereld, kom
een prachtige ringtail Blauwe Kiek tegen, zie een verre Visarend vliegen en
geniet een tijdje van een grote groep veldleeuweriken en piepers. Het is half
oktober en alles is mogelijk. In Engeland zit een Roodkeelnachtegaal en een
Scarlet Tanager, in Nederland zit een Blauwstaart mooi te zijn. Alles kan in
deze tijd van het jaar, overal. Bij elke melding van Rare Bird Alerts kijk ik
hoopvol, zou er een volgende mega gevonden zijn, nu in Nederland?
Alles lijkt perfect en toch is het dat niet. Ik fiets rond
en registreer alles op de automatische piloot, het is alsof ik er niet echt bij
ben. Het komt door de pijn die ik voel, de pijn omdat Hans ter Haar er niet
meer is. Ik kende hem al een hele tijd en heb hem heel goed leren kennen in de
zes jaren dat ik in Almere woonde. We kwamen elkaar heel vaak tegen rond de
OVP en in oktober ging ik regelmatig mee met 'zijn' Deception Tours. Ook bezochten we bijna elk weekend de Trintelhaven, halverwege de dijk Enkhuizen –
Lelystad. Het was altijd een beetje een wedstrijd wie daar het eerste aanwezig was
en als eerste de bosjes kon kloppen. Nooit zal ik vergeten hoe we samen bij de
Trintelhaven stonden te genieten van de groepjes Kleine Alken die langsvlogen
tijdens die beroemde novemberdag in 2005. Als twee kleine jongens stonden we
daar, alleen maar te genieten. Zwijgend, woorden waren niet nodig.
Deze en nog veel meer herinneringen heb ik aan Hans. En nu
is hij er niet meer en dat is niet eerlijk. Het is nog niet te bevatten dat ik
hem niet meer tegen zal komen. Een klein deeltje van mezelf is verloren gegaan.
Dag Hans, rust zacht…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten