Texel

In het najaar gaan Nicole en ik altijd een weekend naar een Waddeneiland. De laatste jaren is dat regelmatig een Duits Waddeneiland. Omdat die misschien nog net iets mooier zijn dan de Nederlandse en omdat het daar zo heerlijk rustig vogelen is. Je komt op die Duitse eilanden geen vogelaars tegen, die lijken daar niet te bestaan. Ook wel eens een beetje frustrerend, je weet dat er allemaal goede en leuke soorten op het eiland moeten zitten, maar vind die maar eens in je eentje.

Dit jaar kozen we voor de gemakkelijke weg; Texel. Geen gedoe met veerboten die anderhalf uur varen op de meest onregelmatige tijden en gesleep met rugzakken, statieven en telescopen. Nee, heel eenvoudig met de auto naar Texel, erg luxe voor ons. We hadden dit weekend al lang geleden geboekt en toen had ik nog geen idee van het Dutch Birding Weekend. Totdat ik daar een week of twee-drie geleden achterkwam, wij verbleven in hetzelfde weekend op Texel als dat het DB-weekend zou plaatsvinden. Dat kon dus nog wel eens iets leuks gaan opleveren en dan is het niet verkeerd al op de goed plek te zijn.

Een echt hard-core birding weekend zou het niet worden, en is het ook niet geworden. Heb natuurlijk wel de Daurische Klauwier meegenomen, heb nog een fraaie Sperwergrasmus gezien maar voor de rest heb ik al het vogelgeweld en de vogelaars een beetje gemeden. Heb een ‘eigen’ Blako gevonden, had een mooie overvliegende en luid roepende Roodkeelpieper en tijdens de lange strandwandelingen een aantal Kleine Jagers (waarvan eentje langere tijd jagend achter een Grote Stern aan boven het strand…!). Voor de rest genoten van het heerlijke weer en de ruimte en de rust. Op de laatste dag kwam ik in de lege, wijdse wereld achter de Mokbaai nog twee tamme IJsgorzen tegen.

En dan gisteren, dinsdag eindelijk weer tijd voor een rondje in de omgeving van Zyfflich. Back to basic zou je kunnen zeggen. In de afgelopen week zijn veel akkers met maïs geoogst en zitten overal op deze akkers groepjes Nijlganzen en Grauwe Ganzen te fourageren op de oogstresten. Ook zijn de Kolganzen terug. Vorige week woensdag had ik mijn eerste vogels van dit najaar, overvliegend over Zyfflich, maar nu kwam ik her en der overvliegende groepjes tegen. De grote meute is er nog niet, maar dat zal waarschijnlijk niet lang meer duren. Ik kwam op mijn rondje niet heel veel bijzonders tegen, maar ik had dan ook niet veel tijd. De zon gaat steeds vroeger onder en daarom had ik maar iets meer dan een uur de tijd voordat de zon onder zou gaan… maar desondanks kwam ik nog wel iets leuks tegen: mijn eerste Casarca in deze wereld. Zittend op een maïsakker tussen Nijlganzen en Grauwe Ganzen. Dubieus gezelschap, dat wel. Maar daarom niet minder leuk. Ik zag de vogel op de weg naar de Kleyen en toen ik een goed drie kwartier later weer langs de akker terug richting Zyfflich fietste was de vogel al weer weg. Dat pleit toch voor een wilde afkomst?