Eine Rostgans und ein Rätsel

Dinsdag 21 februari, de dag waarop de ganzen geteld moeten worden in de Duffelt. Deze winter gebeurt dat wekelijks, meestal op de dinsdagen. Ik heb al een paar keer meegeholpen en vandaag ben ik weer ‘de klos’.

Het tellen verloopt voorspoedig. Het is heerlijk weer en in de loop van de morgen begint de zon te schijnen. Ganzen zijn er volop, we komen grote groepen tegen en het is heerlijk die te tellen. Ik blijf hopen op leuke soorten als Roodhalsgans, Kleine Rietgans en ga zo maar door. Maar dat valt tegen, het blijft bij heel veel Kolganzen, wat minder Rietganzen en een paar handjesvol Brandganzen. Verder kom ik de overwinterende Klapekster bij Kranenburg weer eens tegen en zit daar ook mijn eerste Rietgors voor dit jaar. Ik vermaak me dus prima.

En dus sta ik ergens in de loop van de ochtend bij een groep Kolganzen. Ik scan de groep even met mijn verrekijker en zie dan ineens een Casraca lopen tussen de Kollen. Dat is een soort die ik niet had verwacht tegen te komen, ik bekijk de vogel nog eens goed en zie dan tot mijn verbazing dat de vogel een ring heeft. Ik tover mijn scoop tevoren en bekijk de vogel nauwkeuriger. Ik verwacht een gesloten pootring te zien maar tot mijn grote verbazing is het een hele normale kleurring. Een groene met witte letters of getallen. Ik zoom in met de scoop en probeer te lezen wat er op de ring staat. Omdat de vogel zeer beweeglijk is en zo nu en dan door plassen water loopt is dat aflezen een crime. Totdat de ganzen ergens van schrikken en allemaal onbeweeglijk stil gaan staan. Met de telescoop op de maximale vergroting lukt het me om twee letters af te lezen. Dan komt de hele groep weer tot rust en loopt de Casarca verder de groep in. Ik staak verdere afleespogingen omdat ik ervan uitga dat ik de complete ring heb afgelezen. Ook controleer ik niet of de vogel nog een andere (metalen) ring om heeft. Er is in ieder geval geen andere kleurring, dat weet ik wel zeker.

Tussen de middag eet ik thuis soep en zoek ik even snel op het Internet naar de Casarca. Bij CR-birding vind ik niets. Dit tot mijn grote verbazing, ik had verwacht dat er wel iets te vinden zou zijn. Ik bel met Berend Voslamber en die kan me ook niet veel wijzer maken. Ik post snel een bericht op het forum van waarneming.nl en ga daarna verder met mijn telling.

’s Avonds thuis zoek ik verder, maar kan niet veel vinden. Ik neem contact op met twee Duitse ringers die veel waterwild-exoten ringen maar die kunnen me ook niet verder helpen. Het is in ieder geval niet een vogel die zij geringd hebben. Op het forum van waarneming.nl komt ondertussen de suggestie dat het een dierentuin vogel geweest kan zijn. Dat zou kunnen natuurlijk, maar die zou een gesloten pootring moeten hebben (die de vogel wel zou kunnen hebben, ik heb daar niet heel erg goed op gelet!).

Dan kom ik er (via de oude Belgische CR-birding site) erachter dat in Moskou in 2003 vogels voorzien zijn van groene kleurringen. Volgens de beschrijving met drie getallen, dus niet met letters… Maar het zijn in ieder geval groene kleurringen en misschien is de info niet meer up-to-date. Dit geeft een beetje hoop en ik stuur een mail naar de Russin wier naar bij het project staan. Die mail komt binnen een paar seconden retour, adres werkt niet meer. Tja, hoe nu verder?

Ik stuur een hele stapel mails de deur uit, naar Russen die de dame van het project misschien kennen, naar de Engelse (kleur)ringcentrale en naar mensen waarvan ik de hoop heb dat ze me verder kunnen helpen.

Het blijft dus voorlopig nog even een mysterie, is dit nu een dierentuin-vogel, is het een vogel van een illegaal project (lees niet bekend) of is het echt een vogel die van ver komt en is het project niet bekend in West-Europa… Mocht je een idee hebben dat me kan helpen, laat het me weten!!!

Waldmaus

Afgelopen weekend was het nog steeds bitter koud in Zyfflich en omgeving. 's Nachts zakte het kwik naar ergens tussen de -10 en -15 graden Celsius. Overdag was het iets minder koud dan de week ervoor maar toch, warm is anders.

De voederplaats op ons terras werd bezocht door heel veel vogels. Hoofdzakelijk Ring- en Huismussen. Een paar keer heb ik een poging ondernomen ze te tellen en ik kwam uit op ongeveer 60 mussen in totaal. Ook waren er duidelijk meer Merels in de tuin te vinden. Op het hoogtepunt ('s morgens rond zonsopgang) telde ik 12 exemplaren die geduldig zaten te wachten totdat de appels uitgedeeld werden. Kool- en Pimpelmezen vliegen de hele dag af en aan. Verder nog een paar Roodborsten, een Heggemus en een handvol Vinken. Andere soorten heb ik niet gezien. Eigenlijk een beetje magertjes, ik had meer en spectaculairdere soorten verwacht. Maar toch, dit is ook al heel erg leuk en het is puur genieten, alsof je de hele dag televisie zit te kijken. Vervelen doet het nooit.

Zaterdag in de bittere kou nog mijn rondje Zyfflich gedaan. Een diepterecord qua aantal soorten, 22. Maar toch kan je al merken dat het voorjaar eraan zit te komen. Kwam meer Grote Bonte Spechten tegen (zelfs roffelend), zingende Koolmezen en ook Buizerds gedragen zich opvallender. Maar verder fiets je door een lege en stille wereld. Niet dat dit erg is, ook dit is puur genieten en ik kan er niet genoeg van krijgen.

Nu het langer licht is (en dan vooral 's avonds) lukt het me weer om aan het einde van de dag nog heel kort te vogelen. Dit leverde op maandag een leuke verrassing op in de vorm van vijf adulte Wilde Zwanen. Sommigen van jullie zullen hier hun schouders over ophalen, maar vergis je niet. Hier in de Duffelt is dit een bijzondere waarneming. Zo heel erg vaak komen hier geen Wilde Zwanen, en dan vijf vogels aan de grond. Dat is een bijzonderheid. Dinsdagavond zaten de vogels nog op exact hetzelfde weiland als de dag ervoor en heb ik - in het laatste licht van de dag - een paar bewijsplaatjes gemaakt.

Nog even snel breaking news: volgens experts is de muis die ik fotografeerde (zie vorige blog) een Bosmuis.

Kalt

Ik kan me niet goed voorstellen dat het iemand niet is opgevallen, het is koud. Hier in Zyfflich vroor het zaterdagochtend -20 graden. Nog voor het echt licht geworden was zaten de eerste Merels al bij de appels en even later kwam de Roodborst hen gezelschap houden. Het duurde toen niet lang meer voordat heel veel Ring- en Huismussen, Koolmezen en Pimpelmezen kwamen snoepen. Dat gaat de hele dag door, totdat het weer donker gaat worden. Dan zijn de Merels en de Roodborst weer de laatste vogels die nog net voor het licht uitgaat druk fourageren.

Over die Roodborsten is nog wel wat meer te schrijven. Zaterdag en zondag heb ik mijn gebruikelijke rondje gefietst. Dik ingepakt was dat heel goed te doen, in de zon was het heerlijk. Wat me direct al opviel waren de vele Roodborsten. Langs een weggetje kwam ik, op misschien 500 m, wel 6 vogels tegen. Ik had zelfs een groepje van 4 vogels. Ze fourageren in het langere gras dat langs de weg staat. In mijn ogen heel opvallend, waar die nu weer vandaan komen? En waarom dan daar fourageren? Omdat daar de zon schijnt en het beter uit te houden is? Wie een idee heeft mag het me vertellen.

Verder is het leeg en stil geworden. Ganzen zijn er nog wel maar de hele grote groepen zijn vertrokken. Een klein groepje Toendra Rietganzen kwam ik nog tegen en zo nu en dan vliegen er kleine groepjes Kollen over. Maar dat is het dan wel. Vinken, Groenlingen, Putters en Spreeuwen kom ik ook niet veel meer tegen. Of die nu echt weg zijn of meer de dorpen ingetrokken zijn. Nogmaals, wie het weet mag het me vertellen.

Wie ik wel tegenkwam was de Klapekster die nog steeds  bij Zyfflich zit. Ik had de afgelopen week (heerlijk dat de dagen lengen!) al een paar keer gezocht, maar zonder resultaat. Ik maakte me al een beetje zorgen, het was de afgelopen dagen ook wel heel koud. Zou het misschien zo zijn dat...?

Terwijl ik naar de plek fietste waar ik de Klapekster regelmatig gezien heb hield ik nauwlettend het kleine stroompje, dat evenwijdig langs de weg loopt, in het oog. Een hele goede plek voor Bokjes (hoewel ik er hier nog niet een heb gezien). Dit is de enige plek met nog een beetje stromend water en nu steeds meer waterloopjes bevriezen... Je weet het maar nooit. Zo fietste ik dus een beetje onhandig door de berm, probeerde het stroompje goed af te kijken en tegelijkertijd niet om te vallen. Dit niet om vallen lukte me best goed en zo ploeterde ik rustig verder. En dan hangt er plotseling een muis in de struiken. Keurig gespiest, zoals het hoort, zoals een Klapekster dat doet! Ik kreeg ineens hoop, misschien was de vogel dan toch nog aanwezig.

 Ik pakte mijn scoop en begon de omgeving systematisch af te zoeken. Niks, waar ik ook keek. Totdat ik ver weg, in een weiland iets vreemds in de sneeuw zie zitten. Geen idee wat het kon zijn, de zon scheen recht in mijn gezicht en dat hielp niet echt. Wat wel hielp was een stuk terug fietsen en toen bleek ver weg de Klapekster tot zijn (haar?) buik in de sneeuw te zitten. 'Gelukkig, die is er nog steeds', was mijn eerste gedachte. Grappig, je komt deze vogel nu al meer dan een maand regelmatig tegen en elke keer opnieuw maakt je hart een sprong als je 'm weer ziet. Gelukkig,  het went nooit als je ineens een Klapekster in je telescoop of verrekijker ziet!

Zwei

Veel vogelnieuws is er niet te melden op dit moment. Het leukste is wel dat de Klapekster bij Zyfflich daar nog steeds te vinden is. Afgelopen dinsdag zag ik de vogel op zijn vaste stek. Ik ben toen direct doorgereden naar Kranenburg en daar in de Bruch zag ik ongeveer 30 minuten later de vogel die daar aan het overwinteren is. Dus twee vogels tussen Zyfflich en Kranenburg.

Nu het 's avonds al wat langer licht blijft kan ik nog net na het werk even vogels kijken. Zo lukte het me woensdag, net voor het donker, nog even te genieten van de Zyfflichse Klapekster. Langzaam schuiven we in de goede richting!

Endlich wieder eine!

Zyfflich en een deel van de groep van 2500 Kolganzen

Afgelopen  vrijdag fietste ik nog even snel voor de zon ondergaat naar een grote groep ganzen vlakbij ons dorp. Als ik vlakbij de groep ben vliegt er een kleine vogel in golvende vlucht over. Een wel heel klein spechtje gaat daarna in een grote boom langs de weg zitten: Kleine Bonte Specht. Mijn eerste in de Duffelt! De ganzen nog afgezocht maar hier niets veel bijzonders tussen gevonden.

Zaterdagmorgen is het heerlijk weer. De zon schijnt en er staat niet veel wind. Een verademing in vergelijking met het weer van de afgelopen tijd. Ik stap op de fiets en fiets het dorp uit. Het twee-wekelijkse rondje Zyfflich staat op het program. Veel bijzonders kom ik niet tegen, veel ganzen, opvallend veel merels en daar blijft het bij.

Totdat ik bij telpunt acht aankom. Ik kijk rond en direct zie ik een kleine traktatie in een boompje zitten: Klapekster! De vogel is hier dus nog! Heel erg blij zet ik de vogel op de foto en maak mijn vijf minuten tellen vol. De vogel zit in de telling, dat is al heel wat. Na de vijf minuten sta ik nog een tijdje van de Klapekster te genieten. De vogel zit fraai in de top van het boompje en lijkt ook van het mooie weer te genieten. Pas dan kom ik erachter dat het mogelijk moet zijn om, als de vogel blijft waar die op dat moment zit, op de huislijst te zetten. Ik kan ons huis duidelijk zien en dat geeft hoop. Maar ik moet eerst de telling afmaken en dan wil ik ook nog heel graag nog wat ganzen afkijken. Ik tel nog 15 minuten en fiets dan naar de ganzen die op dezelfde plek als de dag daarvoor zitten. Hier zit niet veel tussen, behalve een Kolgans met zwarte halsband.

Snel fiets ik naar huis en zet de scoop in de voorkamer. Ik scoop in de richting waar de Klapekster zou moeten zitten. Niets. Ik scoop en scoop maar kan de vogel niet vinden. Het is eigenlijk te ver bedenk ik me, en kijk ik nu niet onder een andere hoek..? Maar toch, volgens mij moet het kunnen. Maar hoe ik ook scoop, in welke bochten ik me ook wring, de Klapekster laat zich niet noteren. 'Straks nog maar eens proberen', denk ik en ga aan de koffie. Na een half uurtje ga ik nog een keer kijken. En dan zie ik, ver weg maar goed herkenbaar, een Klapekster in de top van een struik zitten. Dolgelukkig sta ik daar in de voorkamer. Een nieuwe soort op de tuinlijst, en wat voor eentje! Je moet er iets voor doen, maar dan heb je ook wat! Nummer 107 schrijf ik met een glimlach op de lijst die in de keuken hangt. 

De Klapekster vandaag (15 januari) nog aanwezig op nagenoeg dezelfde plek als zaterdag. Deze vogel is hier in ieder geval als sinds 28 december aanwezig.Ondertussen blijf ik maar proberen een Grote Zilverreiger op de tuinlijst te krijgen... maar dat wil maar niet lukken...

D.A.K.

Normaal gesproken is vrijdag de 13e een voorbode voor onheil en slecht nieuws. Nu, dit keer viel dat voor mij heel erg mee. Aan het begin van de avond ontving ik een mail van de Deutsche Avifaunistische Kommission (dit is de Duitse CDNA) Een bericht met alleen maar goed nieuws, mijn Groenlandse Kolgans van 22 januari 2011 vlakbij Zyfflich is aanvaard! Ik ben een gelukkig mens, niet in de laatste plaats omdat dit de tweede waarneming voor de deelstaat Nordrhein-Westfalen is. 


Na de (inmiddels ook aanvaarde) onvolwassen Steppekiek de tweede bijzondere soort voor Zyfflich en omgeving. Ik ben wel heel nieuwsgierig hoe dat dit jaar zal zijn. Stay tuned!

Rothals...

Het heeft een tijdje mogen duren maar het is gelukt, afgelopen zondag zag ik dan eindelijk de eerste Roodhalsgans van het ganzen-seizoen 2011/12. Al de hele tijd loop ik grote groepen ganzen af te zoeken, maar tot op afgelopen zondag zonder resultaat. Ik vond wel veel Kolganzen met halsbanden maar de echte krenten kon ik maar niet ontdekken.


Tot zondag dus, toen liep in een grote groep van ongeveer 2500 Kolganzen die Roodhals. De kop is eraf, nu ga ik op zoek naar een Dwerggans (deed ik eigenlijk ook al de hele tijd). Dat gaat wel wat lastiger worden vrees ik…