Haubenmeise in Zyfflich!

Ergens tijdens het afgelopen weekend zit ik in de tuin en hoor plotseling een Kuifmees roepen. Meer dan verbaasd kijk ik op en ren dan naar de grote den die op de grens van onze tuin en die van de buren staat. Ik sta een tijdje vol verwondering naar de den te staren. Ons bezoek kijkt me vreemd aan en ik voel me een beetje opgelaten. Ik kan niks ontdekken en geef het staren al snel weer op. 'Het zal een vergissing zijn, misschien was het een Spreeuw',  denk ik nog en daarna vergeet ik de Kuifmees.

Tot vandaag, ongeveer een uur geleden. Ik zit in de tuin en lees de krant als ik plotseling heel duidelijk een Kuifmees hoor roepen. Ik gooi alles op de grond, spring overeind en ren naar de den. De zon schijnt fel en door het tegenlicht kan ik maar een klein deel van de den met goed licht bekijken. Niks. Dan begint de achterbuurman het gras te maaien. De motormaaier maakt veel herrie, en ik ben al bijna van plan weer verder met de krant te gaan. Totdat plotseling, vlak voor me, een Kuifmees te voorschijn komt. Vol verbazing en met ongeloof kijk ik een paar seconden, een Kuifmees in Zyfflich! Dan ren ik naar binnen om mijn camera te halen. Natuurlijk is de vogel in geen velden of wegen meer te bekennen al ik terug kom. Ik sta nog geruime tijd in de den te turen, maar dat levert niets meer op.

Vanzelfsprekend is dit een nieuwe tuinsoort (nr 118), en nog wel een heel erg onverwachte. In het dorp staan wel een paar dennenbomen, maar volgens mij zijn die op de vingers van twee handen te tellen. Een Kuifmees die aan het fourageren is in loofbomen? Komt dat wel eens voor? En dan nog de tijd van het jaar, in de winter kan ik me een Kuifmees hier in de tuin nog wel voorstellen, maar eind mei?

In het Reichswald, hemelsbreed hier een kilometer of acht, negen vandaan stikt het van de dennenbomen en dus ook Kuifmezen. En op de Duivelsberg (hier ongeveer twee kilometer vandaan) zullen toch zeker ook Kuifmezen voorkomen. Maar dat Kuifmezen dispersie vertonen en zich eind mei in tuinen ophouden waar bijna geen dennen zijn. Vreemd, heel erg vreemd en wie er een idee over heeft, ik hoor het heel erg graag!

Blijkbaar hangt de vogel hier in de tuinen rond, ik heb dus nog goede hoop 'm nog op de foto te kunnen zetten. De komende dagen maar veel buiten de krant gaan lezen zal helpen hoop ik... 

Neuigkeiten und Aktuelle Nachrichten

De laatste tijd fiets ik bijna non-stop over de Hoge Veluwe, druk met het wegen, meten van en bloed prikken bij heel veel jonge Kool- en Pimpelmezen. Van vogelen in de omgeving van Zyfflich komt in deze drukke periode niet zo heel erg veel. Daarom maar een paar highlights van de afgelopen twee weken.

1. het lukte niet het leven te redden van een aangereden (?) vrouw Vink. Afgelopen week kroop deze ineens over ons terras. De vogel was nog net te snel om te worden gevangen, maar zag er verder niet al te fris uit. Het voer wat ik voor haar uitstrooide werd gretig opgegeten en tot het donker zat de vogel op het terras. Toen het bijna donker was geworden kroop de Vink onder de tuindeur door, kroop over de oprit en stak de weg over, het lange gras in. Die zie ik nooit meer terug dacht ik nog. Maar, toen ik 's avonds laat het vuilnis aan de weg zette kroop er voor mijn voeten het vrouwtje Vink. "Die kan ik toch niet zo langs de weg laten zitten", bedacht ik me en nu liet het vrouwtje zich makkelijk vangen. Met veel liefde zocht ik een mooie doos en deed daar was gras in. De Vink kroop in het gras en zat roerloos. De volgende ochtend zat ze nog precies zo, maar dan wel dood. 's Avonds heb ik haar toen maar achterin de tuin begraven...

2. Een Grasmus heeft onze tuin en die van de buren als territorium uitgezocht. Het is grappig de hele dag door de vogel zijn deuntje te horen zingen, en dat in je eigen tuin. De twee tuinen zijn (zeker tezamen) best groot, maar ik kan me niet voorstellen dat de Grasmus ook echt hier zal gaan broeden...

3. Na de hevige onweersbuien van de afgelopen week stonden hier grote plassen op de weilanden. Ook de ´plasjes´ tussen Zyfflich en Kranenburg stonden weer vol water. Vol goede hoop bracht ik de afgelopen dagen een ¨paar snelle bliksem bezoekjes aan de plasjes. Daar moet toch iets goeds invallen...bedacht ik me. Maar het leverde niet veel op, wat Gele Kwikken, een paar Scholeksters en dat was het dan wel. Maar we blijven hoop houden (tegen beter weten in...), op een hele mooie dag zit er iets heel erg leuks. Kwestie van heel veel en regelmatig gaan...

4. Erg leuk is de Zwarte Wouw die ik de afgelopen tijd een paar keer over het huis had. Op 13 mei werd een vogel niet ver van Zyfflich gezien en een dag later vloog een vogel in noordelijke richting over onze tuin. Op 19 mei had ik weer een Zwarte Wouw. Deze vogel hing plotseling laag boven de tuin en schroefde in een minuut of tien op tot een onvoorstelbare hoogte. Zelfs met de verrekijker was de vogel bijna niet meer te zien. Daarna gleed deze vogel weg in westelijke richting, Nederland in. En op 25 mei was een vogel te plaatse bij Wyler, hier nog geen twee kilometer ver vandaan. Ik kan me niet goed voorstellen dat dit een vogel is van het paartje wat ook dit jaar weer bij Emmerich aan de Rijn zit. Die zag ik het afgelopen weekend nog en lijken toch de gehele tijd in hun gebied te blijven. Misschien een doortrekken die wat langer blijft hangen of een vogel die hier gaat overzomeren. We gaan vanzelf zien of we de Wouw nog vaker gaan zien, simpelweg blijven opletten!

Ein Teichrohrsänger im Garten!

Het is zondagochtend 13 mei als ik - nog nagenietend van een uiterst geslaagde en gezellige ToH dag - de tuin inloop. Als ik op het terras sta valt me nog niets op, maar als ik verder loop blijf ik plotseling staan. Heel zachtjes hoor ik helemaal links achterin een vogel zingen. Rustig wandel ik de tuin verder in. 'Spotvogel', denk ik direct, maar ik twijfel, iets klopt er niet. De vogel zingt heel zachtjes en is bijna niet te horen door het 'kabaal' van alle andere vogels. Ik weet het even niet, hier zingt toch een Kleine Karekiet? In een rietveld zou je hier achteloos aan voorbij lopen, maar hier in de tuin is dat een ander verhaal. Hier staat geen riet, de vogel zit midden in een stel meidoorns te zingen. Vreemd is dat, en ik besluit rustig in het gras te gaan zitten en te wachten tot de vogel zich laat zien. Ondertussen flitsen er andere, spectaculaire soorten door mijn hoofd: Kleine Spotvogel, Oostelijke Vale Spotvogel, Struikrietzanger... Maar al deze soorten vallen al snel af, hier zingt toch echt een Kleine Kar.

Na enige tijd laat de vogel zich heel kort zien en dan is alle twijfel verdwenen. Wel bijzonder, zo'n bewoner van het riet in de tuin en ook belangrijk, dit is natuurlijk een nieuwe tuinsoort (# 116).  De Kar laat zich de hele dag regelmatig horen, maar wel steeds heel zacht. Duidelijk een trekker die hier toevallig is terecht gekomen. Maandagochtend vroeg ga ik direct luisteren, zit ie er nog? Maar de Karekiet blijkt slim te zijn en is verdwenen, die zal nu ergens in het riet zitten te 'karren'.

In mijn zondagse shirt wachtend op de Karekiet

Ein neuer Rekord!

Het is gelukt, het record Big Day Kleve – dat op 127 soorten stond – is verbroken! Het nieuwe record staat nu op 130 soorten. 

Eerst even een uitleg, waarom nu juist gisteren proberen zo veel mogelijk vogelsoorten in 24 uur te zien in het Kreis (een soort grote gemeente) Kleve? Sinds 2004 organiseert de DDA (een mix tussen de Duitse vogelbescherming en een soort SOVON) elk jaar een Big Day. Dit is standaard de eerste zaterdag van mei, en op deze dag houden teams in het Kreis waar ze wonen (of gestudeerd hebben of ooit gewoond hebben)  een Big Day. Er zijn categorieën voor jonge vogelaars en hele groene vogelaars die de Big Day op de fiets doen. Veel teams laten zich sponseren en vragen aan bedrijven een paar Euro per waargenomen soort. Al dat geld komt dan ten goede aan een goed doel, dit jaar www.ornitho.de (de Duitse waarneming.nl). 

In de afgelopen jaren is er een hele traditie ontstaan en proberen teams steeds fanatieker hun eigen Big Day record of het record dat staat voor hun Kreis te verbreken. Ook per Bundesland (soort provincie, maar dan veel groter dan wij die kennen in Nederland) en voor heel Duitsland is er zo’n strijd ontstaan. Het maakt natuurlijk heel veel uit waar in Duitsland je meedoet. Ligt je Kreis ergens in het midden of zuiden dan kom je niet veel hoger uit dan ergens tussen de 70 en 90 soorten. En dan moet je het al heel erg goed doen. In het noorden (aan de kust) en Kreisen met een veelvoud aan landschappen scoren veel hoger, met gemak 120+. Kleve is zo’n Kreis met veel verschillende landschappen, je hebt het Reichswald, de Duffelt met zijn heggenlandschap en de uiterwaarden en plassen langs de Rijn. Op een goede dag met goed weer (oostenwind, warm en droog) moet je hier ruim boven de 130 soorten uit kunnen komen. Veel hangt af van de voorbereiding, ik noemde al het weer en een bepaalde dosis aan geluk heb je ook nodig. Gisteren viel het weer niet tegen, onze voorbereiding was redelijk en we hadden echt wel wat geluk. 

Als ik alles ga opsommen wat we hebben gezien vrees ik een lang en saai verhaal te gaan schrijven, daarom maar even – chronologisch – de hoogtepunten. 

Ons team – met de naam Adlerauge-KLEobachter – ging om 3:30 uur van start. Net buiten Zyfflich hoorden we een Bosrietzanger zingen, de eerste vogelsoort van de dag. Tot ongeveer 5 uur lukte het Bosuil, Kerkuil en Steenuil te vinden, Ransuil lukte helaas niet. Wel hoorden we de eerste Kwartel. Daarna stond het Kranenburger Bruch op het programma, voor de Blauwborst. Deze moet binnen zijn voordat all Zanglijsters beginnen met zingen en de Blauwborsten niet meer te horen zijn. Na het oprollen van vele moerasvogels vertrokken we naar het Reichswald. 

Een paar dagen voor de Big Day, ontdekte een teamlid een Kortsnavelboomkruiper. Deze bleek nog volop te zingen. Dit is een erg leuke waarneming, tot op heden was deze soort nog maar 1 keer eerder in het Reichswald gezien. De plek waar de vogel zit is overigens niet heel bijzonder, als deze soort hier kan dan kan die (bijna) overal in het Reichswald. Volgens mij zit deze soort ook op veel meer plekken in het Reichswald, alleen komen daar weinig vogelaars. In het woud lukten alle bosvogels vrij eenvoudig, alleen het lukte niet ergens een Kruisbek te zien of te horen te krijgen.  

Via de Duffelt ging het daarna naar de Rijn bij Emmerich. Hier hadden we een overvliegende Rode Wouw en bleken de Zwarte Wouwen van de Emmericher Waard nog steeds aanwezig. Ook hadden we hier een langsvliegende Bruine Kiekendief en aan de oever van de Rijn stond een zeer welkome Kolgans. Daarna waren de uiterwaarden aan de beurt. Hier vielen de eenden tegen, zo hadden we geen Tafeleend, geen Zomertaling en ook hadden we geen enkele wintergast die was blijven hangen.  

De uiterwaarden en plassen langs de Rijn leverden verder nog leuke soorten op als Lepelaar, Velduil, Noordse Kwikken en Dwergmeeuwen. Met de Groene Specht die we om 19:50 uur hoorden roepen (eindelijk!) verbraken we het oude record. Op dat moment stond de stand op 128 soorten en begon het langzaam donker te worden. Na een laatste ultieme poging voor Zomertaling besloten we terug te rijden naar Zyfflich. We hadden op dat moment nog twee soorten niet gezien die we theoretisch in het donker nog  zouden moeten kunnen horen en dus op de lijst mogen bijschrijven: Ransuil en Patrijs.  

In de Duffelt moesten deze soorten mogelijk zijn en daarom besloten we door dit gebied terug te rijden. Het was ongeveer half 10 toen we aankwamen in de Duffelt. Over kleine weggetjes reden we, met groot licht, rond. Zo probeerden we de zo fel begeerde soorten te vinden, dit door op gunstige plekjes stil te gaan staan en ademloos te luisteren naar mogelijke roepende Patrijzen of uilen. En zo gebeurde het onwaarschijnlijke – soms zit het echt mee en klopt alles – vlak voor ons vloog een uil uit een boom. Een Ransuil vloog over een akker en ging verder in een boom zitten. Soort 129 was binnen, en de stemming, die al heel erg goed was, werd nog beter. Een 200 meters verder stopten we weer en toen riepen daar, vanaf twee plekken, Patrijzen. Soort 130 werd bijgeschreven! 

Op de site van de DDA zijn ondertussen door bijna alle teams de resultaten van hun Big Day doorgegeven, en wat denk je? Wij zijn eerste geworden voor de deelstaat Nordrhein-Westfalen en staan in de top 20 voor heel Duitsland (zie resutaten NRWen resultaten heel Duitsland, stukje naar beneden scrollen). Als je bedenkt dat er in totaal 165 teams hebben meegedaan, dan is Kleve toch wel een erg leuke en spannend Kreis om te vogelen. 

Resumerend kan je stellen dat we het goed gedaan hebben, zeker als je bedenkt hoe koud het was. Opvallende missers zijn Sperwer en Spotvogel. De – altijd bewoonde – horst van de Sperwer bleek dit jaar onbewoond en alle Spotvogels die we tijdens de voorbereiding hadden gevonden hielden hun snavels dicht en zongen niet. Ook het missen van de Kruisbek is opvallend, normaal heb je die altijd tijdens een bezoek aan het Reichswald. Raaf is ook een opvallende misser. We hadden een zekere plek, maar de vogels waren er even niet of hielden zich heel erg stil… Maar we hadden ook geluk, met meeuwen, met steltlopers (12 soorten) en met Rode- en Zwarte Wouw, Lepelaar en Velduil.Is er meer mogelijk vraag je jezelf dan af. Volgens mij wel, met goed weer moet nog veel meer gezien kunnen worden. Volgens mij kunnen er nog wel 5-10 soorten bij… dat zal moeilijk zijn, maar niet onmogelijk… Een jaartje wachten, dan weten we meer!! 

ps. foto's komen nog... eerst maar even de tekst ;-)

Neuigkeiten

Hier een samenvatting van het leukste vogelnieuws van de afgelopen tijd:

 Grauwe Gors: op vrijdag 27 april ontdekt Daniel Doer (NABU Kranenburg) tijdens het inventariseren in de Kleyen een zingende Grauwe Gors (zie Grauwe Gors Ornitho). Ik krijg direct een zeer vrolijke sms van hem. Helaas zit ik op dat moment al enige tijd in de auto op weg naar een promotie in het verre Groningen. De vogel lijkt ter plaatse te zijn. De dag erna ga ik ’s morgens heel vroeg direct naar de Kleyen, maar helaas is de vogel niet meer aanwezig. Later blijkt dat Daniel de vogel vrijdagmiddag ook al niet meer aantrof. De dagen daarna bezoek ik de plek nog een paar keer, maar zonder enig resultaat.

 Roodpootvalk: op dinsdag 1 mei fiets ik mijn vaste rondje. Ik speur de Kleyen af, maar iets leuks is er niet te ontdekken. Ik kom nog een Paap tegen en bedenk me dat ik wel heel weinig Tapuiten zie dit jaar. Ik heb nu nog maar 1 vogel in de omgeving van Zyfflich gezien… heel anders dan het vorige jaar, toen zag ik groepen van wel 30 vogels. Zo mijmerend fiets ik verder als ik een valkje zie vliegen. Iets valt me op en als ik kijk zie ik waarom, het is een mooie vrouw Roodpootvalk! De vogel vliegt voor me langs, gaat even bidden, vliegt verder en strijkt dan redelijk ver neer in een struik. Te ver voor een foto, die ik dan ook nog met tegenlicht moet zien te maken. Ik besluit om te fietsen, dat zal als ik hard fiets een goede 10 minuten duren, maar het is de moeite van het proberen waard. Ik trampel mijn longen uit mijn lijf maar veel levert het me niet op. Als ik aankom op de plek waar ik de foto wil maken is de vogel verdwenen. Hoewel ik de struik waarin de vogel zat in het oog probeerde te houden is dat toch niet gelukt. De Roodpootvalk is weg en blijft weg. Desalniettemin ben ik enorm blij met de waarneming, mijn eerste Roodpootvalk hier!

Emmericher Waard:  ook dit jaar help ik mee met het inventariseren van deze fraaie uiterwaarden.  Een bijzonder gebied waar de kans op zeldzaamheden reëel is. Kleine weilandjes, veel heggen, veel struweel en een fraaie kleine plas direct naast de Rijn. Ook dit jaar zitten hier weer een paartje Zwarte Wouwen. Het is Koninginnedag als wij ’s morgens vroeg aan de koffie zitten langs die fraaie kleine plas. Plotseling zwemt er iets voor ons langs, we zien het nog net onderduiken. Het duurt dan even maar dan komt ‘het ‘ weer boven. Een Bever kijkt ons nieuwsgierig aan! Een meter of 15 voor ons dobbert hij (zij?) in het water. Het lijkt erop dat de Bever totaal niet bang is. Hij lijkt eerder nieuwsgierig en zwemt een paar keer voor ons heen en weer. Dan duikt de Bever onder en daarna zien we ‘m niet meer terug. Bevers zag ik al enige malen eerder, maar zo mooi als deze zag ik ze nog nooit!

Bird Race: morgen is het in heel Duitsland Bird Race Dag. In heel het land zijn bijna 200 teams onderweg om te proberen zoveel mogelijk vogelsoorten in 1 dag te zien te krijgen. Veel teams hebben sponsoren die geld geven per waargenomen vogelsoort. Het ingezamelde geld komt ten goede aan ornitho.de. Het idee is om je te beperken tot het Kreis (dit is de gemeente in het Duits), dus wij gaan op stap in de gemeente (of Kreis) Kleve. Het record staat op 127 soorten maar volgens mij moet dit verbroken kunnen worden. Aan het team zal het niet liggen, dat is er helemaal klaar voor! In het volgende blog een verslag van de race, hoe we het record verbreken en welke zeldzaamheden we allemaal te zien kregen. Stay tuned!  

Neu: Ringdrosseln und Saatkrähe!

Eerst nog even dit, op 11 april fiets ik mijn vaste rondje. Bij dit vaste rondje hoort het heel secuur afscopen van de Kleyen. Alle paaltjes, hekjes en heggen worden bekeken. 'Je weet het maar nooit' en 'niet geschoten is altijd mis' zijn de motto's die ik heb. Ik geloof dat je vanzelf leuke soorten ontdekt als je maar vaak en regelmatig dezelfde gebieden afzoekt. Daar hoef je niet voor aan de kust te wonen (hoewel dat wel helpt, klopt). Een kwestie van doorzetten en stug volhouden en je loopt vanzelf tegen leuke soorten aan.

Zo ook op de 11e, ineens staat er een Kraanvogel in mijn beeld. De vogel is nog niet helemaal op kleur en het lijkt me een derde kalenderjaar vogel. De vogel is de Kleyen - tot vandaag in ieder geval - erg trouw, aan het begin van de middag kon ik hem of haar nog steeds daar vinden.

Een dag later fiets ik opnieuw mijn rondje. Omdat er redelijk wat Beflijsters gezien zijn kijk ik alle heggen en weilanden zeer nauwgezet af. En ook dit levert weer iets moois op: vier Beflijsters laten zich, wel op redelijke afstand, goed bekijken. Maar toch is dit voor mij nog niet genoeg. In de weilanden vlak voor ons huis staan ook allemaal heggen en waarom zou daar geen Beflijster in te vinden zijn? Die soort ontbreekt natuurlijk nog op de huislijst. Dit is de kans er eentje op te krijgen en zo sta ik vrijdagochtend heel vroeg met mijn telescoop in de voorkamer de weilanden af te scopen. Niets. In de loop van de dag krijg ik dan een sms van Daniel Doer (werkt bij de NABU in Kranenburg en is op dat moment aan het inventarisen in de Kleyen). 'Kleyen, 15 Ringdsrossels!!' is zijn melding en dat geeft nog meer hoop. Het is blijkbaar een goed Beflijster-voorjaar en deze kans mag ik niet laten lopen.

Dus sta ik zaterdagmorgen weer met de scoop in de kamer. En dan is het raak, in een struik zit een heel fraaie man Beflijster zich te poetsen. Ik kijk verder en zie dan nog twee vogels zitten, diep in de struiken en bijna niet te zien. Er vliegen dan ineens Merels door mijn beeld en ik weet bijna wel zeker dat het Beflijsters waren. De vogels verdwijnen echter heel snel uit beeld en laten me een beetje gefrustreerd achter. Minimaal drie vogels dus! Nieuw op de tuinlijst, nummer 113!

's Middags werk ik in de tuin als ik plotseling een Roek hoor. 'Dat kan toch niet?' is mijn eerste reactie en grijp direct mijn kijker. En het kan wel, luid roepend vliegt een Roek over de tuin (nr 114). Waar die vandaag mag komen, Joost zal het zeker niet weten. De dichtstbijzijnde kolonie in Duitsland is bij Emmerich en volgens mij is in Nederland ook niet een kolonie die echt heel dichtbij Zyfflich ligt. Een leuk en wel heel erg onverwachte nieuwkomer op de Zyfflichiaanse tuinlijst. Ik had eerder een Zwarte Ooievaar, Steppekiek of Dwergarend verwacht dan deze soort...

Met de Beflijsters blijft het ondertussen goed gaan. Het is nu zondag en vanmorgen bij het allereerste licht zag ik al direct een vogel zitten in de favoriete struik. Blijkbaar hebben ze die want ik zie ze bijna steevast in dezelfde struik zitten. De vogels vertonen steeds hetzelfde gedrag. Ze zitten doodstil midden in de struik en vliegen dan zo nu en dan het weiland op om te fourageren. Dit doen ze een tijdje en daarna verdwijnen ze weer in de struik. Ze zitten dan heel stil en zijn bijna niet te zien. Later op de ochtend kijk ik weer en zie dan op het gras vijf vogels (mannen) fourageren. Ik probeer ze te fotograferen en dat lukt wonderwel goed.

ps. @ Corstiaan: je hebt gelijk, natuurlijk zijn vrouwen groter dan mannen (zie mijn blog over de Slechtvalken van het Kranenburger Bruch). Dank voor je opmerkzaamheid!
pps. de komende week zal het hier noodgedwongen een beetje stil zijn. Ik zit de hele week op Schiermonnikoog, hoop daar Rotganzen te vangen en daarvan een flink aantal zenders te geven.

Azoren

Van 23 maart tot en met 4 april was ik op vakantie op de Azoren. Naast veel wandelen, lekker eten en genieten van de cultuur was er zeker ook volop tijd om te vogelen. Eind maart / begin april is misschien niet de meest voor de hand liggende periode om naar de Azoren te gaan, zeker niet als je spannende vogelsoorten wilt zien. Nou, dat viel allemaal reuze mee, net zoals ik al verwacht had. In totaal zagen we 52 soorten vogels, niet veel maar toch ook niet heel erg weinig.

We hebben vier eilanden bezocht: São Miguel, Faial, Pico en het spannenste eiland Terceira. Het laatste eiland is zo spannend omdat daar, bij het dorpje Cabo da Praia, een onooglijk zoetwatermoerasje is waarin steltlopers te vinden zijn. We hebben deze plek 1 keer bezocht en dat viel  niet tegen. Een Grijze Strandloper en Amerikaanse Bontbekplevier waren de absolute hoogtepunten. Het is superspannend om achter olieterminals te staan, en kleine plasjes af te scopen. Deze plek is magisch en hier kan je alles verwachten.

Waar ook veel te verwachten is is de haven van Praia da Vitoria dat ook op Terceira ligt. Hier zijn regelmatig groepjes Ringsnavelmeeuwen te vinden. Het blijft briljant in het zonnetje op het strand te staan en te kijken naar 13 Ringsnavelmeeuwen, 1 Stormmeeuw en een Zwartkopmeeuw die vlak voor je neus staan. Helaas werkt ook hier de wet van Murphy en werden precies op het moment dat ik foto’s wilde gaan maken de meeuwen verjaagd door de enige persoon die op het strand rondliep, een klein jochie… Gelukkig  streken de vogels neer op het water en kon ik toch nog wat redelijke plaatjes maken.

In Praia da Vitoria ligt ook een klein soort parkje met veel riet er omheen. Hier zit al lange tijd af en toe een Woodduck. Je kan sceptisch over dit Amerikaanse eendje zijn, maar ik was maar wat blij ‘m tijdens mijn laatste bezoekje aan het parkje tegen te komen. Waar ik enorm blij mee was (en nog steeds ben) is de Amerikaanse Roerdomp. Ook deze zit al een tijdje in het parkje maar laat zich – zoals dat meestal met Roerdompen het geval is – erg lastig en zelden bekijken. Wij hadden heel veel geluk omdat de vogel zich geweldig mooi liet bekijken. Het lukte me zelfs een nog redelijk plaatje van de vogel te maken, iets waar ik nog steeds helemaal happy van kan worden. 

Twee keer kwamen we groepjes Huiszwaluwen tegen en nog een Gierzwaluw. Zeldzaamheden op de Azoren, elk jaar worden ze wel gezien maar in zeer lage aantallen. Leuk was onze ontdekking van een Alpengierzwaluw op het eiland Faial. Het was nog maar de achtste voor de Azoren en de eerste voor het eiland Faial!

 

De Alpengier met op de achtergrond de vulkaan Pico van het gelijknamige eiland.

Gelukkig lukte het ons ook de enige endeem die de Azoren rijk is te zien te krijgen. Eind maart is niet echt de optimale periode voor de Azores Bullfinch (Azoriaanse Goudvink denk ik?). We waren van plan twee dagen te gaan wandelen in dat deel van het eiland waar deze vink voor komt. Helaas was het de eerste dag regenachtig en was het mistig en regende het hoger in de bergen. We besloten daarom maar een wandeling te gaan doen vlak langs de kust. Dat is lager gelegen en daar was het veel beter weer. Veel hoop had ik niet de Goudvink daar ergens tegen te komen. Maar, tijdens een steile afdaling naar een klein dorpje aan zee liepen we door een dicht bos. Terwijl ik mijn uiterste best deed niet uit te glijden en naar beneden te storten hoorde ik een Goudvink roepen. En toen zaten daar, vlak voor onze neuzen,  twee van die zeer zeldzame Azoriaanse Goudvinken. Niet meer dan een meter of drie van ons af. Echt schuw zijn ze niet, maar ze bewegen niet en vliegen niet heen en weer. Daardoor zijn ze heel erg lastig te vinden, zeker in de wirwar van al die bomen en struiken in het subtropisch bos. Ik was met deze onverwachte Goudvinken wel heel erg blij, scheelde me een – ongetwijfeld frustrerende – regendag in een mistig en nat bos. 

 

 

Wat niet lukte was de White-tailed Tropicbird. Deze was net voordat wij Terceira bezochten twee maal gezien. Ik heb mijn uiterste best gedaan en zo vaak en lang mogelijk op een strategische plek gestaan maar de vogel heb ik niet mogen zien. Gelukkig is de vogel tot op heden ook nog niet meer gezien, dus die zal wel echt weg zijn. Wat ook niet lukte was de Belted Kingfisher van het eiland Pico. Tijdens de vier dagen dat wij op dit eiland verbleven heb ik elk moment dat het maar even kon aangegrepen om Lajos do Pico te bezoeken. Eindeloos de rotsen afgezocht en de kleine lagune afgelopen... maar helaas, de Kingfisher bleef onvindbaar.

Wel vindbaar was de Kleine Kokmeeuw op het eiland Terceira. Deze verbleef in een groepje Kokmeeuwen en was heel eenvoudig te vinden. Het lukte me net voordat de hele groep opvloog een foto te maken. Beter iets dan niets denk ik dan maar als positief mens!

Op São Miguel zijn een aantal meertjes te vinden, en hier kan je heel eenvoudig leuke Amerikaanse eenden bekijken. We zagen hier een Dikbekfuut, Kleine Toppers, Ringsnaveleenden en een Amerikaanse Meerkoet. Grappig was dat de Ringsnaveleenden (twee mannetjes) veel aan het baltsen waren en daarbij het vrouwtje Kleine Topper probeerden te verleiden. Dit tot grote frustratie van het mannetje Kleine Topper. Ook ontdekten we op een meer nog een Visarend. Grappig is dat je niet zeker weet waar die vandaan komt, vanuit het oosten (Europa dus) of toch vanuit het westen (Amerika)?

Ringsnaveleenden, Kleine Toppers en Toppers

Kuhls Pijlstormvogel

Nog een Kuhls

Ringsnavelmeeuw (boven en onder)

 

 

13 Ringsnavelmeeuwen, 1 Stormmeeuw en een Zwartkopmeeuw

Hierboven twee foto's van de plasjes bij Cabo da Praia. Deze kleine plasjes op deze onooglijke locatie is de allerbeste plek voor Amerikaanse steltlopers in de Western Paleartic! Toen wij hier waren vonden we hier Krombekken, heel veel Steenlopers en Drietenen, Kemphanen, Grutto's, Strandplevieren, Kanoeten, Bontbekplevieren en een Grijze Strandloper en Amerikaanse Bontbekplevier...

Kortom, het is echt heel erg leuk vogelen op de Azoren. Het is superspannend al die leuke plekjes af te zoeken. Op al die plekken kan je zomaar tegen een megazeldzame dwaalgast aanlopen. Buiten die leuke plekjes kan het soms wat saai zijn, dan zie je alleen maar Merels, Roodborsten en Grote Gele Kwikken. Maar dat mag de pret zeker niet drukken! Verder is het eten daar heerlijk (zeker als je een visliefhebber bent), zijn de Azorianen (heten die werkelijk zo?) heel erg aardig en vriendelijk en is het landschap nog veel groener dan Ierland.  Ik ben zeker van plan weer eens die kant op te gaan, snoepen van zowel Amerikaanse als Europese vogels bevalt me toch wel heel erg goed!

Ps. waarnemingen van de Azoren kan je hier Waarnemingen Azoren vinden. Ook kan je hier een deel van de waarnemingen die wij gedaan hebben terug vinden.