Den ganzen Tag Regen...

Opnieuw een zondag met voor het overgrote deel regen en veel wind. Zo langzamerhand begint het wel een beetje irritant te worden, de hele tijd dit weer. Van mij hoeft het niet snikheet te worden, maar dit is ook niet het weertype waar ik op zit te wachten. Dus maar weer eens een groot deel van deze dag binnen gezeten. Een goed moment foto's uit te zoeken. Hieronder heb ik er een aantal voor je. Niet de allerbeste en scherpste ooit gemaakt, maar - in mijn ogen - toch leuk genoeg om met iedereen te delen.

moeder en kleintje Ree

een grijze Haas die ik regelmatig tegen kom (maar die zich lastig laat fotograferen)

Vos, midden op de dag. Keek me stomverbaasd aan toen ik zijn naam (Reintje) riep...

Zwarte Wouw, Emmericher Waard

Konig und Wachtels

Vorig jaar was het in de omgeving van Zyfflich al bijzonder goed voor Kwartels. Ik had gedacht dat dit een eenmalige uitschieter zou zijn, maar dat valt reuze mee. Ook dit jaar zitten bijna overal Kwartels. Als ik mijn vaste rondje fiets kom ik ze op wel heel veel plekken tegen. Niet dat ik er ooit eentje zie, ik hoor ze alleen maar.

Wat ik ook alleen maar hoor zijn Kwartelkoningen. De eerste vogel ontdekte ik door puur toeval, de vogel zat overdat te roepen, niet ver van Zyfflich. 's Avonds ben ik toen terug gegaan, en toen riep de vogel continue. Omdat de vogel vlakbij ons huis zat ben ik heel snel naar huis terug gefietst en heb daar in uiterste concentratie op de oprit gestaan. Handen achter de oren en dan luisteren. Helaas kon ik of de vogel niet horen roepen, of de vogel riep niet meer. Op de tuinlijst staat de Kwartelkoning dan ook nog niet.

Een paar dagen later kwam ik 's avonds zo rond negen uur op een ander veld in de omgeving van Zyfflich weer een Kwartelkoning tegen. Er zitten er dus in ieder geval twee! En dan zitten er nog vogels in de Emmericher Waard en eentje tussen Kranenburg en Zyfflich.

Bij eerdere avond/nacht bezoeken zijn deze vogels niet gehoord. Het lijkt er dus op dat mannetjes zich opnieuw ergens vestigen en daar vrouwtjes proberen te lokken. Een aantal van de vogels riepen ook overdag, en dat is een duidelijk teken dat de vogels gepaard zijn.

Al met al dus een goed jaar voor zowel Kwartel als Kwartelkoningen. Waarom zoveel Kwartelkoningen vraag je jezelf dan af. Omdat het zo nat is overal? Of was vorig jaar een heel goed broedjaar of waren de omstandigheden in de overwinteringsgebieden beter of anders dan andere jaren? En dan al die Klein - en Kleinst Waterhoenders die overal gehoord worden. Die moeten toch ook hier kunnen, er zijn wel een paar gebiedjes die in theorie geschikt kunnen zijn. Dit weekend toch nog maar eens op pad, klangetrappe mee en oortjes open!

Bonapartemöwe !

Nadat op vrijdagnacht de wekker al om half vier afliep, is het zaterdagnacht weer raak. Om kwart voor drie (2:45!) loopt de wekker af. Ik ben een ochtendmens, maar nu moet ik toch zelfs even diep zuchten, dit is wel heel erg vroeg. Temeer omdat ik er vrijdagavond niet heel erg vroeg in lag, meer dan 4 uurtjes slaap heb ik niet gehad. Vrijdagavond heb ik de spullen die ik nodig heb al klaargezet, nu is het alleen nog een kwestie van echt wakker worden en koffie zetten. Om precies kwart over drie rij ik de garage uit, de Duitse nacht in. Die Duitse nacht verwissel ik al snel voor de Nederlandse en over stille wegen rij ik richting Zwolle. Tom Waits en daarna Anna Calvi strelen mijn oren met hun heerlijke stemmen en pure muziek en zo ben ik in iets meer dan een uur in Zwolle. Hier sta ik op een lege P te wachten terwijl de dag heel langzaam begint op te starten.

Het is bijna half vijf als eerste Mark Zekhuis en daarna Hans Pohlmann komen aanrijden. Met deze twee mannen vorm ik voor vandaag een illuster trio. We waren één keer eerder gezamenlijk op stap, toen ging de reis naar Vlieland, voor de Waterlijster. Dit keer gaat de reis naar een ander Waddeneiland, Texel. Maar deze keer is het ook een Amerikaan die we dolgraag op onze lijsten willen bijschrijven; de Kleine Kokmeeuw. De stemming zit er direct goed in, vele flauwe grappen worden gemaakt. Net voor de Afsluitdijk zien we een bekende rijden, Bart Jan Prak die met een brede glimlach ook naar Texel onderweg is. We zwaaien, lachen een beetje schaapachtig naar elkaar en vervolgen onze weg.

Het is kwart over zes als we aankomen bij het veer. Hier staan al een aantal auto’s met vogelaars te wachten. Het is gezellig en bovenal bijzonder goed zo veel bekenden weer eens te zien. Al snel kunnen we de veerboot oprijden en dan maakt een bekend vogelaar een briljante grap: hij stapt door de spanning en algehele opwinding in de verkeerde auto en wil daarmee wegrijden… Stomverbaasd kijken de vogelaars in deze auto naar de vreemde man die bij hen in de auto stapt… Gelukkig komt deze persoon snel achter zijn ‘foutje’ en stapt daarna snel in zijn eigen auto. Op de boot drinken we koffie en eten gevulde koeken. Er heerst een beetje spanning, maar eigenlijk heeft iedereen een goed gevoel bij de Kleine Kokmeeuw. Gisteren werd de vogel een paar keer op zijn favoriete akker gezien, er is geen enkele reden te bedenken waarom dit patroon vandaag niet herhaald zou kunnen (moeten!) worden.

Op Texel rijden we in een lange kolonne naar de befaamde akker. Hans parkeert de auto niet aan de rand van de weg maar zet ‘m tactisch neer. Zodanig dat we via twee routes naar de Robbenjager (is de vogel ook onregelmatig gezien) kunnen rijden, is het altijd mogelijk de snelste te kiezen. Dan begint het wachten. Op de akker komen steeds meeuwen aan, die zitten daar dan even en vliegen weer weg. De vele grappen die we maken worden steeds meliger en tegelijkertijd ook beter. ‘Wachten is goed voor de creativiteit’ bedenk ik me. We mogen ondertussen een keer de auto uit, de dijk op en de regen in. De meeuw is blijkbaar langsvliegend gezien, maar ondanks verwoede pogingen niet meer terug te vinden. Al snel kruipt iedereen weer in zijn auto, het is koud, het regent pijpenstelen en de wind is snoeihard. Niet echt het weer om gezellig op een dijk te gaan zitten.

Het wachten gaat verder en de meeuwen blijven zo nu en dan komen en weer gaan. Ondertussen zorgt eerst een bus en het coördineren en verplaatsen van auto’s zodat de volgende bus er langs kan voor de nodige vertier. Daarna zorgt een lege accu en het gedoe daar omheen voor een aangename en een langs rennende trimster voor een nog aangenamere onderbreking. Je hoeft je langs deze akker geen seconde te vervelen! Dan is er ineens beroering, een auto claxonneert – Hans start direct de auto - en rijdt daarna weg. Onze chauffeur wacht geen seconde en we spurten achter de auto aan. Zoals ik schreef, we staan tactisch geparkeerd en kunnen dus voor de snelle weg kiezen. We rijden langs de trimster (die echt heel leuk is constateren we nog in een split second) en hebben ondertussen geen idee wat er aan de hand is. Bij het reddingsboothuisje staan een paar auto’s en turen vogelaars over zee. Ik spring uit de auto en Edwin de Weerd weet me te vertellen dat de Kokmeeuw kort geleden langs gevlogen is richting de Robbenjager. Soepel spring ik weer in de auto en Hans scheurt met een noodvaart naar het veld dat ligt tussen de Robbenjager en de vuurtoren. Daar komen we als eersten aan en we scopen snel het natte weiland af. Dan krijg ik een kleine meeuw met lichte kop in beeld. Mark ziet de vogel op exact hetzelfde moment en de buit is binnen: Kleine Kokmeeuw!!

racen naar het veld waar de meeuw mogelijk zit

Heel snel stromen dan van bijna alle kanten de vogelaars toe en is het feest. De meeuw laat zich ondertussen fraai bekijken. Tijdens dat bekijken realiseer ik me ineens dat dit mijn tweede Kleine Kokmeeuw in de WP is dit jaar, in april zag ik al een vogel op de Azoren! De vogel is druk aan het fourageren (door te trappelen met zijn pootjes) en pikt insecten en vliegenlarven van het wateroppervlak. Opvallend vaak wordt de Kleine Kokmeeuw daarbij door Kokmeeuwen weggepest. Na een klein half uur is de show voorbij en verdwijnt de vogel weer naar het wad.

feest!

Wij kletsen nog wat na en verdwijnen dan ook. We ondernemen nog een poging een Roodmus te horen te krijgen. Helaas heeft de Roodmus er geen zin in en daarna proberen we nog de Zwarte Zeekoet in het NIOZ-haventje. Ook deze vogel geeft niet thuis en we geven de pijp aan Maarten. We nemen de boot van elf uur en na een voorspoedige reis ben ik om twee uur weer terug in het Duitse land. Moe maar zeer voldaan kruip ik op de bank, om daar even later Nederland te zien verliezen en de Duitsers zien winnen. Met gemengde gevoelens; ietwat ontdaan en toch ook zeer tevreden kruip ik daarna in bed. We hebben dan wel geen drie punten, ik heb er gelukkig wel één punt bij!

Unerwartet!

Het is vrijdagmiddag als ik met een kop koffie in de tuin zit. ’s Morgens stond ik om ongeveer half vier naast mijn bed om te gaan inventariseren. En dat inventariseren was best heftig, het (Duitse) kartier-gebied is voor een groot deel bijna onbegaanbaar door grote brandnetelvelden van bijna twee meter hoog. Dat is zeer inspannend en maakt het inventariseren zo nu en dan niet echt ontspannend en leuk. Ik was tegen vijf uur begonnen en pas tegen 11 uur klaar met de volledige ronde. Daarna snel naar huis gereden. Dan zit de lounge set toch wel heel erg lekker en smaakt de koffie beter dan ooit tevoren.

Zo zit ik dus te genieten en na te denken over de juiste ‘Kleine Kokmeeuwen tactiek’ als ik plotseling een grotere witte vogel zie vliegen. Snel de kijker gepakt, en het blijkt een heerlijke nieuwe tuinsoort te zijn: Lepelaar!! De vogel vliegt recht over Zyfflich in noord-westelijke richting. Een geweldige nieuwe tuinsoort (nr 119) en wederom een volkomen onverwachte!

Haubenmeise in Zyfflich!

Ergens tijdens het afgelopen weekend zit ik in de tuin en hoor plotseling een Kuifmees roepen. Meer dan verbaasd kijk ik op en ren dan naar de grote den die op de grens van onze tuin en die van de buren staat. Ik sta een tijdje vol verwondering naar de den te staren. Ons bezoek kijkt me vreemd aan en ik voel me een beetje opgelaten. Ik kan niks ontdekken en geef het staren al snel weer op. 'Het zal een vergissing zijn, misschien was het een Spreeuw',  denk ik nog en daarna vergeet ik de Kuifmees.

Tot vandaag, ongeveer een uur geleden. Ik zit in de tuin en lees de krant als ik plotseling heel duidelijk een Kuifmees hoor roepen. Ik gooi alles op de grond, spring overeind en ren naar de den. De zon schijnt fel en door het tegenlicht kan ik maar een klein deel van de den met goed licht bekijken. Niks. Dan begint de achterbuurman het gras te maaien. De motormaaier maakt veel herrie, en ik ben al bijna van plan weer verder met de krant te gaan. Totdat plotseling, vlak voor me, een Kuifmees te voorschijn komt. Vol verbazing en met ongeloof kijk ik een paar seconden, een Kuifmees in Zyfflich! Dan ren ik naar binnen om mijn camera te halen. Natuurlijk is de vogel in geen velden of wegen meer te bekennen al ik terug kom. Ik sta nog geruime tijd in de den te turen, maar dat levert niets meer op.

Vanzelfsprekend is dit een nieuwe tuinsoort (nr 118), en nog wel een heel erg onverwachte. In het dorp staan wel een paar dennenbomen, maar volgens mij zijn die op de vingers van twee handen te tellen. Een Kuifmees die aan het fourageren is in loofbomen? Komt dat wel eens voor? En dan nog de tijd van het jaar, in de winter kan ik me een Kuifmees hier in de tuin nog wel voorstellen, maar eind mei?

In het Reichswald, hemelsbreed hier een kilometer of acht, negen vandaan stikt het van de dennenbomen en dus ook Kuifmezen. En op de Duivelsberg (hier ongeveer twee kilometer vandaan) zullen toch zeker ook Kuifmezen voorkomen. Maar dat Kuifmezen dispersie vertonen en zich eind mei in tuinen ophouden waar bijna geen dennen zijn. Vreemd, heel erg vreemd en wie er een idee over heeft, ik hoor het heel erg graag!

Blijkbaar hangt de vogel hier in de tuinen rond, ik heb dus nog goede hoop 'm nog op de foto te kunnen zetten. De komende dagen maar veel buiten de krant gaan lezen zal helpen hoop ik... 

Neuigkeiten und Aktuelle Nachrichten

De laatste tijd fiets ik bijna non-stop over de Hoge Veluwe, druk met het wegen, meten van en bloed prikken bij heel veel jonge Kool- en Pimpelmezen. Van vogelen in de omgeving van Zyfflich komt in deze drukke periode niet zo heel erg veel. Daarom maar een paar highlights van de afgelopen twee weken.

1. het lukte niet het leven te redden van een aangereden (?) vrouw Vink. Afgelopen week kroop deze ineens over ons terras. De vogel was nog net te snel om te worden gevangen, maar zag er verder niet al te fris uit. Het voer wat ik voor haar uitstrooide werd gretig opgegeten en tot het donker zat de vogel op het terras. Toen het bijna donker was geworden kroop de Vink onder de tuindeur door, kroop over de oprit en stak de weg over, het lange gras in. Die zie ik nooit meer terug dacht ik nog. Maar, toen ik 's avonds laat het vuilnis aan de weg zette kroop er voor mijn voeten het vrouwtje Vink. "Die kan ik toch niet zo langs de weg laten zitten", bedacht ik me en nu liet het vrouwtje zich makkelijk vangen. Met veel liefde zocht ik een mooie doos en deed daar was gras in. De Vink kroop in het gras en zat roerloos. De volgende ochtend zat ze nog precies zo, maar dan wel dood. 's Avonds heb ik haar toen maar achterin de tuin begraven...

2. Een Grasmus heeft onze tuin en die van de buren als territorium uitgezocht. Het is grappig de hele dag door de vogel zijn deuntje te horen zingen, en dat in je eigen tuin. De twee tuinen zijn (zeker tezamen) best groot, maar ik kan me niet voorstellen dat de Grasmus ook echt hier zal gaan broeden...

3. Na de hevige onweersbuien van de afgelopen week stonden hier grote plassen op de weilanden. Ook de ´plasjes´ tussen Zyfflich en Kranenburg stonden weer vol water. Vol goede hoop bracht ik de afgelopen dagen een ¨paar snelle bliksem bezoekjes aan de plasjes. Daar moet toch iets goeds invallen...bedacht ik me. Maar het leverde niet veel op, wat Gele Kwikken, een paar Scholeksters en dat was het dan wel. Maar we blijven hoop houden (tegen beter weten in...), op een hele mooie dag zit er iets heel erg leuks. Kwestie van heel veel en regelmatig gaan...

4. Erg leuk is de Zwarte Wouw die ik de afgelopen tijd een paar keer over het huis had. Op 13 mei werd een vogel niet ver van Zyfflich gezien en een dag later vloog een vogel in noordelijke richting over onze tuin. Op 19 mei had ik weer een Zwarte Wouw. Deze vogel hing plotseling laag boven de tuin en schroefde in een minuut of tien op tot een onvoorstelbare hoogte. Zelfs met de verrekijker was de vogel bijna niet meer te zien. Daarna gleed deze vogel weg in westelijke richting, Nederland in. En op 25 mei was een vogel te plaatse bij Wyler, hier nog geen twee kilometer ver vandaan. Ik kan me niet goed voorstellen dat dit een vogel is van het paartje wat ook dit jaar weer bij Emmerich aan de Rijn zit. Die zag ik het afgelopen weekend nog en lijken toch de gehele tijd in hun gebied te blijven. Misschien een doortrekken die wat langer blijft hangen of een vogel die hier gaat overzomeren. We gaan vanzelf zien of we de Wouw nog vaker gaan zien, simpelweg blijven opletten!

Ein Teichrohrsänger im Garten!

Het is zondagochtend 13 mei als ik - nog nagenietend van een uiterst geslaagde en gezellige ToH dag - de tuin inloop. Als ik op het terras sta valt me nog niets op, maar als ik verder loop blijf ik plotseling staan. Heel zachtjes hoor ik helemaal links achterin een vogel zingen. Rustig wandel ik de tuin verder in. 'Spotvogel', denk ik direct, maar ik twijfel, iets klopt er niet. De vogel zingt heel zachtjes en is bijna niet te horen door het 'kabaal' van alle andere vogels. Ik weet het even niet, hier zingt toch een Kleine Karekiet? In een rietveld zou je hier achteloos aan voorbij lopen, maar hier in de tuin is dat een ander verhaal. Hier staat geen riet, de vogel zit midden in een stel meidoorns te zingen. Vreemd is dat, en ik besluit rustig in het gras te gaan zitten en te wachten tot de vogel zich laat zien. Ondertussen flitsen er andere, spectaculaire soorten door mijn hoofd: Kleine Spotvogel, Oostelijke Vale Spotvogel, Struikrietzanger... Maar al deze soorten vallen al snel af, hier zingt toch echt een Kleine Kar.

Na enige tijd laat de vogel zich heel kort zien en dan is alle twijfel verdwenen. Wel bijzonder, zo'n bewoner van het riet in de tuin en ook belangrijk, dit is natuurlijk een nieuwe tuinsoort (# 116).  De Kar laat zich de hele dag regelmatig horen, maar wel steeds heel zacht. Duidelijk een trekker die hier toevallig is terecht gekomen. Maandagochtend vroeg ga ik direct luisteren, zit ie er nog? Maar de Karekiet blijkt slim te zijn en is verdwenen, die zal nu ergens in het riet zitten te 'karren'.

In mijn zondagse shirt wachtend op de Karekiet