Tee, Kuchen und Kraniche

Het is vrijdagmorgen als ik de gordijnen openschuif en naar buiten kijk. De lucht is strak blauw, de zon schijnt al een beetje tussen de bomen door. Bomen die bedekt zijn onder een dikke laag sneeuw, het bos ziet eruit als een sprookje. Het is koud buiten, de thermometer geeft -9.6 graden Celsius aan. Maar er staat niet veel wind dus het moet heerlijk zijn een lange wandeling te maken. De keuze is snel gemaakt, ik heb zin om naar de Oste (dat kleine riviertje) te gaan, daar zal nog open water zijn en waar open water is zijn leuke vogels te verwachten.

We moeten eerst nog even langs de Optiker maar komen na een autotocht van een goed drie kwartier door een heerlijk landschap vol met sneeuw aan bij de Oste. Zodra ik uitstap hoor ik Kraanvogels en ik kijk om me heen. Ik verwacht vogels te zien overvliegen maar tot mijn grote verbazing staan er op een voor de helft geoogste maisakker, nog geen 500 m bij me vandaan 436 vogels. De vogels staan heel dicht op elkaar en roepen voortdurend. Verbluffend vind ik het, ik weet dat er hier vogels overwinteren, maar dat er nog zo veel vogels na zo'n lange vorstperiode nog steeds hier zijn dat had ik niet verwacht. Het zal wel weer - net als bij de Kleine Zwanen - het bekende kosten-baten en given-up-density verhaal zijn, het kost te veel energie om nu nog te vertrekken, het is slimmer om, als je de gok genomen hebt om in het noorden te blijven, niet te vertrekken. Zeker als er nog genoeg te eten is, waarom zou je dan op reis gaan? Hoe dan ook, het is genieten en het lukt me ook nog een paar leuke foto's maken.

In de bomen zitten groepjes Geelgorzen en in de struiken langs het pad fourageren veel Merels. Het is ondertussen half bewolkt geworden maar nog steeds heerlijk weer. We lopen naar de Oste, die natuurlijk niet bevroren is, daar stroomt die te hard voor. We wandelen verder door een lege en stille wereld. We komen helemaal niemand tegen, alleen zo nu en dan een Ree. Voor de rest is het stil, ook met vogels. Het blijft bij Sijzen, Merels, Roodborsten, wat verschillende soorten mezen en een paar Buizerds. Als we bij het grote hoogveen aankomen verwacht ik minimaal een Klapekster te zien te krijgen. Maar ook dat is te hoog gegrepen, het landschap is onvoorstelbaar open en leeg. Niets beweegt. Ik kijk de vlakte een paar keer goed af, hier kan je zo Grote Trappen en nog meer van dat moois verwachten. Maar niet vandaag, het blijft leeg.

Als we verder lopen zie ik bij een klein stroompje iets lopen, een Waterral! De vogel rent voor me uit en verdwijnt in de spaarzame vegetatie. Ik kijk nog even of ik 'm nog kan vinden maar blijkbaar is de vogel verdampt. We komen weer uit bij de Oste en hier pesten we grote groepen Wilde Eenden op. In de sneeuw staan heel veel sporen en ik kijk of ik sporen van Otters zie. Ik zie verschillende prenten die er wel wat op lijken maar twijfel steeds, zijn dit nu echte Otter-sporen of niet? Volgende keer toch een boek meenemen (of een paar van die sporen fotograferen, zucht!).

We hebben een hele tijd geen Kraanvogels meer gehoord maar op een gegeven moment horen we ze weer in de verte; we komen weer in de buurt van de auto. Als we op het laatste stuk richting de auto lopen zien we een grote groep Kranen vliegen. Ik tel snel, ongeveer 60 vogels. De vogels draaien mooi voor ons langs en landen bij de overige vogels op de akker. We staan bij de auto en genieten: thee drinken, heerlijke Kuchen en bijna 500 Kraanvogels op ongeveer 500 meter afstand. Wat een luxe!


Hier een leuke video van die Kranen:

En hier nog een leuke video van die Kraanvogels:

Still im Wald

Tsja, en het was me toch stil in het bos. Ik had bedacht dat een groot dennenbos hier net ver vandaan een goede keuze zou zijn voor mijn Kruisbekken zoekactie. Vanmiddag daar een lange wandeling gemaakt, en heel weinig gezien. Een paar mezen, wat Goudhanen en Merels en dat was het dan wel. Geen enkele Kruisbek gehoord, laat staan gezien.

Toch was het mooi, het vroor een paar graden, er stond geen wind en er lag een lekker dik pak sneeuw. Heerlijk om in te wandelen, koud te worden en dan thuis warme chocolademelk te drinken.

Fichten- & Binden- & Kiefernkreuzschnabel

Eerst de allerbeste wensen voor een heel goed, gezond en vogelrijk 2010 !

Dan mijn excuses, ik realiseer me dat ik een hele lange tijd niets van me heb laten horen. Ik zal mijn leven beteren en de draad die ik zo lang heb laten liggen weer oppakken. Genoeg daarover, terug naar belangrijkere zaken !

Vogels dus. De afgelopen maanden november en december niet veel op vogelgebied meegemaakt. November was super rustig. Nog wel een paar keer 'bosjes geklopt' in de kuststrook tussen Bremerhaven en Cuxhaven maar dat leverde niet veel op. December was een drukke maand mbt het werk. Daarnaast zorgde de vele sneeuw en pech met mijn auto ervoor dat ik in de weekenden niet op pad kon.

Hier in het bos ligt op het moment dat ik dit schrijf een enorm pak sneeuw. Met vogels is het bijzonder rustig, maar gelukkig zijn er nog de Kruisbekken. Daarvan vliegen er hier de hele tijd groepjes rond! Afgelopen dinsdag hoorde ik vogels roepen in het bos aan de andere kant van de weg. Niet de normale, bekende roep maar dieper. Duidelijk anders dan wat ik normaal hier hoor. Direct naar binnen gerend en mijn verrekijker opgehaald. Toen ik bij de bomen aankwam waar de vogels zaten te roepen gebeurde het onvermijdelijke: ze vlogen weg. Tot mijn grote frustratie niets aan kunnen zien.

Spannend is het wel, die Kruisbekken. Ook omdat op de laatste dag van 2009 en gisteren in de omgeving van Hannover Grote en ook Witbandkruisbekken zijn gezien. Die vogels zijn er dus wel, je moet ze alleen nog zien te vinden. Daarom straks maar weer het naaldbos in en hopen op iets leuks! Ik zal als ik terug ben verslag uitbrengen.

Natural gamma-radioactivity, spatial patterns und Taiga!

En toen werd het vrijdag de 23e, de dag van de promotie van een goede vriendin van Nicole. Dus ’s middags zat ik in het Academie gebouw in Groningen bij de – zeer goede – verdediging van het proefschrift over Salt-marsh sediment: Natural gamma-radioactivity and spatial patterns. Nadien was er een leuke receptie waar ik nog een aantal bekenden tegen kwam. Omdat het feestje ’s avond pas om 8 uur zou beginnen hadden we nog tijd de stad in te gaan, om te gaan winkelen en nog ergens iets te eten.

Terwijl Nicole rondkijkt in een hippe winkel zet ik mijn telefoon weer aan en krijg direct twee sms-jes binnen. En die hebben alleen die irritante beginregels: Taigastrandloper Calidris subminuta Locatie: Atlasblok 21-54-24 Amersfoort: 198.307 – 503. Meer staat er niet, dus je hebt geen idee wat er aan de hand is. Is dit een vage claim, is de vogel 100% zeker en op dit moment in beeld? Je hebt geen enkel benul en dat is frustrerend (even ter geruststelling, als het goed gaat komt over een week mijn nieuwe, hypermoderne telefoon en behoren deze frustraties spoedig tot het verleden). Goed, ik stond daar dus en de wanhoop sloeg alweer toe. Zou het dan toch zo zijn, zo lang is het rustig en dan ineens twee mega’s binnen een week? Zou dat echt mogelijk zijn? Ik besloot Bart Jan Prak te bellen en die wist me niet echt gerust te stellen. Alle voortekenen duiden erop dat er iets heel vreugdevols in die uiterwaard zat. Maar ja, ik zat in down town Groningen en kon niet echt weg. Het stelde me gerust dat de vogel daar blijkbaar op donderdag, een dag eerder, er ook al had gezeten en er nu nog zat. Waarom dan morgen ook niet?

Het winkelen was verder goed, het eten iets minder goed (de bediening nog minder goed) en het feest was top. Leuke mensen en goede dansmuziek. ’s Nachts zijn we terug gereden naar huis dus ik lag die nacht zo tegen een uur of twee in bed. Echt slapen lukte me niet, die Taiga bleef maar door mijn hoofd spoken. De volgende ochtend was ik al weer vroeg op, dit tot wanhoop van mijn lief die nog behoorlijk moe was. Al snel kwam de piep dat de vogel nog aanwezig was en toen was ik niet meer te houden. Het internet moest geraadpleegd worden en de plannen moesten omgegooid worden. Het was namelijk zo, in Cuxhaven was het afgelopen weekend een seminar over het hoe te tellen van wadvogels en het verwerken van die telgegevens. Nicole wilde daar graag heen en ik was dan van plan een deel van de tijd daar door te brengen en een deel van de tijd goede soorten te gaan zoeken in de directe omgeving. Nou was het programma niet direct wereldschokkend en dus besloot Nicole niet naar Cuxhaven te gaan. Dus geen praatjes over Wattenmeer-vogels aanhoren maar mee te gaan richting Nederland en in levende lijve steltlopers te gaan bekijken.

De rest was gesneden koek, eenvoudig heenrijden, de dijk oplopen en de vogel bekijken. Poeh, was was die mooi en vooral leerzaam! En niet te vergeten, leuk al die bekenden weer te zien! Hulde aan Martijn voor de ontdekking en hulde aan de Zwolle-boys voor de uiteindelijke determinatie. Geweldig dat soms alles op de juiste plek valt en alles werkt zoals het eigenlijk moet werken.

Zondag niets zinnigs meer gedaan. Een seminar in Zweden, een lang weekend Juist, Kaspische Plevier twitchen, een week hard werken en die Taiga eisten hun tol. Het was heerlijk een dag helemaal niets te hoeven doen – of zou ik oud worden…

Juist, Texel en de Kaspische Plevier

Goed, hier het verhaal - dat veel langer geworden is dan ik had verwacht - over mijn Kaspische Plevier twitch. Vanaf een Duits waddeneiland naar een Nederlands waddeneiland, hoe bedenk je het... Met foto's en onderaan nog twee in de auto opgenomen video's (en als je dan toch aan het lezen bent, vergeet dan niet het verhaal van de Kuhls die ik langs Cuxhaven had, weer onder dit verhaal...).

Juist, ik zat dus voor een lang weekend op het Duitse Waddeneiland Juist (spreek uit als Juuuust en niet als juist). Hoe dit zo gekomen is, wij (mijn lief en ik) waren uitgenodigd door het Wattenmeerhaus op dat eiland een tweetal verhaaltjes te komen vertellen over onze expedities naar Siberie (Kolguyev en de Taimyr). Dit in het kader van de Vogelzugtagen. Elk najaar in oktober zijn er dan tal van excursies en lezingen, dit alles met betrekking tot vogeltrek.

Dus, zo kwam ik op Juist terecht. Ik had hooggespannen verwachtingen, wat is er mooier dan op een Waddeneiland te zitten halverwege oktober. The sky is the limit, alles kan en is mogelijk… Van tevoren had ik op Google Earth gekeken, het eiland zag er super spannend uit, ongeveer 17 km lang en bijna nergens breder dan 500 - 700 m. Een smal streepje land dus waar ik zou gaan toeslaan! Van Duitse vogelaars had ik al gegrepen dat er niet veel vogelaars naar Juist gaan of daar wonen, eigenlijk komen er nooit leuke waarnemingen vandaan. Een extra motivatie voor mij, Juist eens op de kaart te gaan zetten!

Op de avond van donderdag 15 oktober kwamen we aan op het eiland. Het was donker en er was niet veel te zien. Wat wel opvallend was waren al de fietskarretjes en paard en wagens. Op Juist zijn namelijk auto’s niet toegestaan, ook niet voor de bewoners van het eiland. Alleen de politie, brandweer en de dokter hebben een auto. Al de rest van het vervoer gaat met paard en wagen… er zijn bijvoorbeeld ook geen bussen,je moet wachten tot het paard en wagen langskomt om je mee te nemen. Een verademing, totale rust en stilte…

De vrijdag stond er een storm, veel wind en dat deed me besluiten over zee te gaan kijken. Dit leverde niet veel op, een enkele Jan van Gent en daar hield het mee op. Ik had toen nog het idee dat het te hard waaide en ik simpelweg soorten miste die tussen de golven doorvlogen maar zaterdag –toen er niet zo heel veel wind meer stond – wat het beeld niet anders, er vloog bijna niets, geen enkele Jager, geen Pijlen, niets. Geen idee waar het aan ligt, misschien is Juist gewoon niet goed voor zeetrek of zat de wind toch te veel in de noordelijke hoek.

In de loop van de zaterdag ging de wind steeds meer liggen en besloten we een wandeling in de omgeving te maken. Overal zaten Kramsvogels en Koperwieken terwijl regelmatig Veldleeuweriken, Vinken en Kepen overvlogen. Een beetje tegen het einde van de wandeling zag ik plotseling een Phyllo in de struiken zitten. De vogel was erg grijs en ik dacht eerst dat ik naar een Kleine Spotvogel stond te kijken. Langzaam kwam de vogel de struiken uit en toen bleek het een grijze Tjiftjaf te zijn. De vogel bleek een opvallende wenkbrauwstreep, een klein vleugelstreepje en gitzwarte snavel en poten te hebben: Siberische Tjif! Helaas liet de vogel niets horen, vloog het pad over en verdween in de dichte begroeiing om nooit meer iets van zich te laten zien. Dit was direct het hoogtepunt van de dag, Blako’s lieten zich niet zien of horen, om maar te zwijgen over andere zeldzaamheden.

’s Avonds ontmoet ik dan de twee plaatselijke vogeltellers. Ik vertel hun van mijn Sib Tjif en vraag naar hun ervaringen met Blako’s en andere zeldzaamheden. Ze kijken me met grote ogen aan, Bladkoningen hebben ze hier nog nooit gezien, van Siberische Tjiffen hebben ze nog nooit gehoord en over zee kijken… dat is zo onhandig omdat dan je telescoop zo wiebelt. Ik zucht, dit is onvoorstelbaar. Woon je op zo’n wereldplek en heb je geen idee wat er allemaal te ontdekken valt en te zien valt… Moedeloos kan ik hier van worden… het goud ligt hier voor het oprapen, alleen ze zien het niet. Opvallend is ook nog dat ik het hele weekend op het eiland niemand (maar dan ook echt niemand) met een verrekijker heb gezien. Dit geeft een enorm gevoel van onmacht, zo’n geweldige plek en niemand die ook maar een beetje interesse in vogels heeft. Het geeft je het gevoel alsof je het allemaal alleen moet doen (wat ook zo is) en dat je geen idee hebt waar te beginnen en waar te eindigen… een luxe probleem waar ik maar moeilijk mee om kan gaan.

Op die zaterdagavond heb ik ook eindelijk tijd mijn mail en Dutch Bird Alerts te checken. Ik ontvang van de extreme zeldzaamheden of de soorten die ontbreken op mijn Nederlandse lijst noodgedwongen (heb nog niet zo’n moderne telefoon) alleen maar de eerste regels van het bericht . Maar totdat de zaterdagavond heb ik nog niets ontvangen, ik weet dat ik veel mis maar weet ook dat er geen mega-soorten zijn gezien. Dat is snel anders, tot mijn grote verbazing zie ik dat er een Kaspische Plevier op Texel is gezien. Ik grijp naar mijn telefoon maar die blijkt achtergebleven te zijn in het huis waar we overnachten. Mijn hersens draaien ineens op volle toeren en duizend-en-een scenario’s flitsen door mijn hoofd. Maar, veel tijd om na te denken heb ik niet, binnen een kwartier begint mijn presentatie.

Nadien vertel ik mijn lief van de plevier en doe ik voorzichtig voorstellen het schema om te gooien. Oorspronkelijk zouden we dinsdag het eiland afgaan, die dag zou ik dan Kleine Zwanen gaan tellen in het Lauwersmeer. Maar, als we nu eens een dag eerder van het eiland afgaan, maandag dus. Dan gaan we die dag door naar Texel, twitchen de plevier, slapen bij mijn pa in Heerenveen en tellen de dag daarna (de dinsdag dus) de Kleintjes in het Lauwersmeer. Ik heb begrepen dat de vogel de hele dag niet aanwezig was op de akkers die goed zijn afgekeken in verband met de Amerikaanse Goudplevier. Die Kaspische Plevier is dus vers aangekomen en zal waarschijnlijk eerst moeten aansterken. Goede kans dat die een paar dagen daar blijft hangen en op maandag er nog zit.

Na wat overleg besluiten we dat te gaan doen. Een dag eerder het eiland af en direct doorrijden naar Texel. De gasten waar we verblijven (een vriendin van mijn lief en haar vriend) begrijpen ons eerst niet zo goed maar krijgen op een gegeven moment door dat het me echt ernst is, ik wil dolgraag naar Texel! We gaan daarna naar de plaatselijke disco waar ik tot 3 uur ’s nachts mijn frustraties en gedachten probeer weg te dansen.

Zondagmorgen is het waanzinnig mooi weer, het is windstil en het eiland is bezwangerd met beloften. Ik sta vroeg op en ben met het eerste licht buiten. Overal roepen Vinken en Koperwieken en zitten Goudhanen. Ik struin rond en klop bosjes, terwijl een IJsgors overvliegt. Mijn gedachten dwalen regelmatig af naar Texel, hoe zou het daar nu zijn? Zo rond een uur of negen krijg ik een sms, Kaspische Plevier Texel. Ik heb geen idee of de vogel nog aanwezig is en sms wat mensen. Al snel krijg ik bericht, de vogel is nog steeds op het eiland aanwezig. Hierna kan ik niet meer geconcentreerd de bosjes afzoeken en geloof ik het verder wel. Texel is alles wat telt!

Het toeval wil dat op Juist een vliegveld aanwezig is, je kan ervoor kiezen niet met de boot naar en van het eiland te reizen maar met het vliegtuig. De bootreis duurt ongeveer anderhalf uur, het vliegtuig 5 minuten en hoef je niet perse van tevoren te boeken… (stel je voor hoe snel je dan voor een goede soort op een eiland kan komen…). Helaas mag je niet meer dan 10 kg bagage meenemen, wij hebben veel meer bij ons dus dit is niet echt een optie. Wel informeer ik nog naar de mogelijkheden van Juist naar Texel te vliegen, dat duurt maar een half uurtje. De kosten vallen ook reuze mee, voor 120 Euro en een belasting van 28 Euro om op Texel te mogen landen kan ik zo heen en weer naar Texel. Ik besluit echter dit niet te doen, ik heb er alle vertrouwen in dat de vogel maandag gewoon nog op zijn akker zit. ’s Avonds bel ik nog met Mark Zekhuis. Hij is al geweest en verteld me de meest mooie verhalen. 50 auto’s met vogelaars die te wachten staan voor de eerste boot en dat nog wel op een zondag! Ik spreek met hem af dat hij me extra info zal sms-en.

De volgende ochtend ontvang ik al vroeg een sms, de vogel zit er nog steeds! Opgelucht haal ik adem, dat moet goedkomen. Mijn Nicole heeft ondertussen met een andere – ook Duitse - Nicole gebeld, namelijk de vriendin van Hans Verdaat. Die twee wonen op Texel en willen ons wel bij de boot afhalen. De Nicole van Hans en het eiland Texel stelt me gerust, de vogel zit de hele tijd op dezelfde akker, het moet lukken! Om half elf vertrekt de boot en begin ik aan de lange reis naar Texel. Tergend langzaam vaart de boot over de Waddenzee en ik voel me een beetje verloren tussen al die toeristen. Ze moesten eens weten wat de hele tijd door mijn hoofd giert… Na een ongewoon lange anderhalf uur komen we zo rond een uur of twaalf aan in de haven van Norden. Het aanmeren duurt ongewoon lang, en er blijkt een wel heel erg smal loopplankje naar de wal te zijn. Iedereen is verbaast en kijkt nog vreemder op als blijkt dat alle bagage nog in karretjes op het hoogste dek staat. De haven is helemaal vol en daarom ligt de boot niet op de normale plaats. Terwijl er nog steeds mensen van boord komen worstelen de eersten zich al weer een weg aan boord. Hectische toestanden zijn het gevolg. Ik sluit me in de rij van mensen die weer aan boord willen aan en worstel me de boot op. Met behulp van wat voordringen (ik heb daar toch een legitieme reden voor!) kom ik op het hoogste dek aan. Daar snel onze rugzakken gepakt en daarna sta ik weer in een eindeloze rij die voor de enige trap naar beneden staat. Hopeloos, echt hopeloos. Vertwijfeld kijk ik om me heen, hoe moet dit nu ooit allemaal goed komen? Ik sta hier op een Duitse boot, te wachten terwijl ik dit helemaal niet wil. Ik wil naar Texel! Dan roept iemand dat er nog een trap is en zonder af te wachten ren ik daar heen. Snel naar beneden en dan snel naar de uitgang. Ik dring onbeleefd voor, maar dat maakt me niet uit, ik moet zo snel mogelijk naar Texel…

Zo rijden we rond een uur of 1 Norden uit, de navigator geeft aan dat we zo rond een uur of 5 op Texel moeten zijn, het moet allemaal te doen zijn. De rit naar Texel is ontspannen, niet al te veel verkeer. Ook in Den Helder is het rustig maar toch missen we de boot van 16:00 uur net. Gelukkig vaart de boot van 16:30 normaal en zo komen we dan om 5 uur aan op ons tweede eiland van de dag, ditmaal een Nederlandse!

Ik ren de boot af en zoek naar Hans en Nicole. Die laten gelukkig niet al te lang op zich wachten en we rijden dan snel naar de plek van de plevier. Daar staan een paar vogelaars te kletsen, de vogel is op dat moment niet in beeld. Maar, veel belangrijker, nog wel aanwezig! Ik scan de akker af en kan eerst niets vinden. Wel zie ik een Goudplevier die best Amerikaans zou kunnen zijn maar ik besteed aan die vogel geen aandacht, ik zoek een andere plevier. En dan loopt de vogel ineens in beeld. Alle spanning is in een milliseconde verdwenen, het is gelukt! Ik geniet van de vogel, een echte lifer. Ik zocht naar deze soort in Kazakstan maar heb ‘m daar niet gevonden en dan lukt het zomaar op Texel. De vogel laat zich prima bekijken, laat zich ook vliegend mooi bekijken en verhuist dan naar een andere akker. Hier zit de vogel tussen de korte vegetatie en laat zich nog mooier bekijken. Opgelucht haal ik adem, een Duits Waddeneiland, een Nederlands Waddeneiland en een Kaspische Plevier op één dag, dat voelt toch heerlijk!!

Ik in grote spanning voor de boot naar Texel

Gelukt !!!

Sepiasturmtaucher!

Veel, heel veel heb ik te vertellen. Ik hoop hopeloos achter met mijn blog en zal dat nu in een keer goed proberen te maken.

Eerst even over mijn allereerste zeetrek-ervaringen in het Duitse. In het weekend van 4 oktober zat de wind eindelijk in de goede hoek en had ik eindelijk tijd richting Cuxhaven af te reizen. Het was al veel te lang geleden dat ik over zee had gekeken en het kriebelde dan ook behoorlijk, ik zou en moest eindelijk weer eens naar zee. Cuxhaven dus, waarom daar? Nou, het is een van de betere plekken langs de Duitse kust voor zeetrek. Als je het plaatje hieronder bekijkt snap je direct waarom, vogels worden bij goede wind letterlijk in de hoek waar Cuxhaven ligt geblazen. Het schijnt zelf zo te zijn dat regelmatig leuke soorten twee keer worden gezien, vogels vliegen de rivier de Elbe op, komen erachter dat ze een rivier opvliegen en keren dan om.

Met hoog gespannen verwachtingen vetrok ik dus op zondag 4 oktober uit het bos richting de zee. Gelukkig is dat niet al te ver en kwam ik een klein uurtje later aan in Cuxhaven. Ik had ongeveer een idee waar ik moest zijn en met wat geluk kwam ik uit op een parkeerplaats vlakbij de dijk. Als ik mijn auto uitstap vraag ik in mijn best Duits of ik een parkeerkaartje nodig heb. De jongen die ik aanspreek kijkt me verheugd aan, hij heeft ook een verrekijker om zijn nek hangen en gaat blijkbaar ook Hochsee-fugels kijken. Ik stel mezelf voor en die jongen blijkt Henning Kunze uit Bremen te zijn, een mij onbekende vogelaar. Samen lopen we naar de dijk, gelukkig weet hij precies waar we moeten zijn.

Dit blijkt naast een strandtent te zijn, hier kan je prefect uit de wind staan en staan een man of 10 al over zee te kijken. We voegen ons bij ze en dan kan het spektakel beginnen. Ik ben natuurlijk West-Kapelle en Ameland gewend en dit is wel even iets anders. Er is geen branding, wel hoge golven. Dit maakt het allemaal erg overzichtelijk, vogels kunnen hier niet zo eenvoudig tussen de golven verdwijnen. Het lijkt daarom wel een beetje op Lauwersoog. Wat moeilijker is dan ik had verwacht is het doorgeven van leuke vogels, mijn Duits is ondertussen best goed maar om snel en bondig uit te leggen waar een Jager precies vliegt blijft moeilijk. Gelukkig heeft mijn nieuwe vriend Henning veel geduld met me. Hij helpt me ook uit te leggen waar anderen goede soorten zien, ze gebruiken woorden die ik toch niet goed ken, Duitse zeeruk-termen zal ik het maar noemen. In het begin is het stil, er vliegt niet veel, een paar jagers en een enkele Jan van Gent maar dat is dan ook alles. Maar dan komt het rond een uur of 10 echt los, ineens vliegt er een Noordse Pijl op korte afstand langs. Ik geniet met volle teugen maar Henning en een mij onbekende Duitser zijn nog blijer, dit is een heuse indiensoort! Onvoorstelbaar, maar echt waar!!

Het blijft leuk met Vaaltjes, meerdere Jagers en Noordse Stormvogels. En, dan gebeurt het waar je altijd op hoopt en wat het kijken over zee zo waanzinnig gaaf maakt. Om ongeveer kwart voor 1 zie ik een pijl vliegen. Ik vertel Henning en die onbekende Duitser dat ik een Sturmtaucher zie en probeer in mijn beste Duits uit te leggen waar ik die zie. Dit is niet eenvoudig, het is moeilijk snel en verstaanbaar en duidelijk Duits te spreken als je zo opgefokt ben. Want ik al snel zie dat het geen Grauwe - of Noordse Pijl is. Dan valt ineens het kwartje en roept op hetzelfde moment de onbekende Duitser “Sepiasturmtaucher” (Kuhls Pijlstormvogel). De vogel laat zich kort maar goed bekijken en vliegt dan de Elbe op, uit beeld. Het blijkt dat er maar drie mensen de vogel hebben gezien, de rest heeft niet eens gemerkt dat we iets zeer bijzonders zagen langsvliegen… We feliciteren elkaar en ik besef dat dit mijn tweede Kuhls is in de Noordzee, ik zag al eens een vogel langs Ameland (waar anders?) vliegen. De waarneming gaat via het Duitse Club 300 systeem en even later krijg ik een sms met de waarneming (en zie tot mijn ergernis dat weer mijn naam verkeerd is geschreven: Peter Bries… hoe moeilijk kan het zijn…).

Om ongeveer half twee vertrek ik weer naar het bos, mijn allereerste ervaring met de Duitse zeetrek bevalt toch eigenlijk best goed (hoewel niets tegen Ameland op kan natuurlijk!!).

Oh ja, ’s avonds gaat er nog een mail over het Duitse vogelnet:
Zusammenfassung Seawatch Kugelbake 08:30 - 14:45 h
Atlantiksturmtaucher 1 dz. E (ca. 10:15 h, HK, TL, P. de Vries, TS u.a.)
Sepiasturmtaucher 1 dz. E (12:43 h, P. de Vries, TL, HK)
Wellenläufer 6 dz. W, 1 dz. E (v. a. ca. 10 - 11:30 h)
Schmaro 5 (+ 3 unbestimmte, davon 1 vermutl. Falkenrbm)
Skua 2 dz. E, 3 dz. W
Eissturmvogel 4 dz. W, 2 dz. E
Basstölpel 12 dz. W, 8 dz. E
Dreizehenmöwe 12
Merlin 2
Wanderfalke 3
TS, TL, AT, HK, Peter de Vries, Jan Sievers u. v. a.

Endlich !

Hier is dan eindelijk weer een bericht van me. Niet dat ik geen zin heb om te schrijven, heb gewoon zo weinig tijd. Het is onvoorstelbaar hoe snel die gaat en hoe de dagen en weken voorbij vliegen.

Wat heb ik allemaal gezien en meegemaakt? Het afgelopen weekend (5 en 6 september) niet veel, er moesten verjaardagen worden gevierd, huishoudens worden bijgehouden en het was ook nog eens slecht weer. Zaterdag regende het de hele tijd en zondag was het noodgedwongen binnenzitten. Een weekend om maar niet al te lang bij stil te blijven staan.

Het weekend daarvoor was extra lang en bijzonder. We hebben een paar dagen doorgebracht in het oosten van Duitsland, in de voormalige DDR (dat noemen ze hier de 'Neue Bundesländer'). We verbleven in de omgeving van Waren, Mecklenburg-Vorpommern. Dit ligt vlak bij het het nationale park Müritz. Dit is een groot gebied met veel meren en bossen. Hier komen veel Kraanvogels, Zeearenden en Visarenden voor, die we dus ook veelvuldig hebben gezien. Leuker zijn de wat meer oostelijke soorten die je hier tegen kan komen, zoals Kleine Vliegenvanger en Sperwergrasmus. Waarschijnlijk kom je die in mei en juni eenvoudig tegen maar eind augustus is dat wel een ander verhaal. De bossen lijken leeg en zijn doodstil.

Zangvogels kom je niet zo veel meer tegen en de twee genoemde specialiteiten al helemaal niet. Het was dus sprokkelen. Het leukste waren nog wel de vele grotere meeuwen die je tegenkwam langs het meer, met daartussen opvallend veel Pontische Meeuwen. En ja, ik heb op kleurringen gelet maar heb die niet gezien, helaas...