Peter in Norwegen I

En toen was het eindelijk voorjaar en toen kon ik eindelijk genieten van de tuin en het mooie weer en toen kwamen eindelijk zomervogels en ging het allemaal los... en toen ging ik naar Noorwegen.

Niet dat het erg is naar Noorwegen te gaan, maar het voelt toch anders dan normaal. Dit omdat het na die hele lange koude maand Maart het eindelijk mooi weer werd. Eindelijk werd het warmer dan een graad of zeven en had je het idee dat het echt voorjaar aan het worden was.

In Zyfflich en omgeving was dat ook goed te merken, dat het voorjaar aan het worden was. Boerenzwaluwen vlogen weer boven het dorp, de eerste Gele Kwikken vlogen over en in de Kleyen zong de eerste Fitis. Leuk waren ook de Beflijsters die ik tegenkwam, een man en een vrouw in de direct omgeving van Zyfflich, en toen ik zondagmorgen uit het raam keek zaten er twee manen op het grasveld direct voor ons huis. Op exact dezelfde plek als het vorige jaar en ik durf te wedden dat het exact dezelfde vogels zijn...

Maar goed, het werd voorjaar en ik vertrok naar Noorwegen. Niet voor een vakantie, maar voor mijn werk. Het gaat dit keer om Kleine Rietganzen, hier doen we al langere tijd onderzoek aan. Deze ganzen hebben, als ze vanaf Denemarken naar Svalbard, vliegen twee stop-over sites in Noorwegen, eentje in het midden en eentje in het noorden. Die in het midden ligt bij Trondheim, Nord-Trøndelag.Waarom wij hier dan zijn, we willen graag weten wat de ganzen hier eten en hoeveel. Hoe efficient ze eten en hoeveel energie ze kunnen opnemen van hetgeen ze eten. Als de ganzen hier aankomen eten ze eerst van geoogste graanakkers. Deze akkers zijn geoogst in de herfst en op die akkers liggen nog graanresten. We kijken hoeveel er nog op die akkers ligt (we tellen dus letterlijk de graankorrels) en verzamelen graankorrels en keutels.We meten hoeveel energie er in het graan en in de keutels 'zit', en hiermee kunnen we uitrekenen hoeveel energie de ganzen uit het graan halen.

De graanakkers worden door de boeren geploegd, terwijl de ganzen nog hiervan eten. Als die akkers niet meer beschikbaar zijn, switchen de ganzen naar gras. Dus we gaan straks ook naar gras kijken, hoeveel eten de vogels daar en hoeveel energie is er uit dat gras te halen. Daarvoor zijn we hier en daarvoor breng ik dus vele uren in het veld door.We kijken naar de tijdbudgetten van de vogels en maken daarom gedurende de hele dag protocollen van 30 minuten. Dan kijken we heel precies hoeveel droppings een vogel produceert en we maken elk heel uur een scan van een grote flock ganzen. Dan kijken we wat elke gans precies doet (eten, slapen, poetsen, kijken, rusten, etc). Al die gegevens bij elkaar geeft een goed beeld hoe belangrijk dit gebied voor de Kleine Rietgans is en op welke manier de vogels dit gebied gebruiken.

Qua vogelsoorten is het hier een beetje mager. Op de fjord kom je veel Eidereenden, Zee-eenden en Roodkeelduikers tegen en dat is het dan wel. Zo nu en dan vliegt er een Zeearend langs en af en toe een Raaf. Met zangvogels is het helemaal triest, daarvan kom ik alleen maar wat mezen en vinken tegen. Niet heel erg spannend dus. Vandaag had ik dan eindelijk een leuke waarneming, tussen de duizenden Kleine Rieten zat een Kolgans, voor hier erg leuk. Maar dat is het dan ook...

Desalniettemin is het hier heerlijk.Het zijn lange dagen - van 's morgens zes tot 's avonds negen - en het is koud en nat, vandaag 4 graden en natte sneeuw. Toch zijn dit soort tripjes een voorrecht, en gelukkig maak ik nog regelmatig dit soort trips. Blijven toch bijzonder dat je dit je werk mag noemen!

Aufregend und schön

Hoewel het buiten ongemeen spannend is, is er bijna geen tijd genoeg voor het schrijven over al dat moois. Daarom maar weer een samenvatting, het is even niet anders:

1. Kraanvogels: ook de mooie trekdagen in maart werden in Zyfflich opgemerkt. Meerdere grotere en kleinere groepen vlogen hier over. Totaal ongeveer tegen de 900 vogels. Vanaf 29 maart is een vogel aanwezig op een akker niet ver van Zyfflich

2. Kievit: in de omgeving van Zyfflich hangen meerdere groepen Kieviten rond. Deze vogels hebben duidelijk last van het koude weer en de droogte. Normaal gesproken zou je overal baltsende vogels moeten tegenkomen, maar dat is dit jaar zeker niet het geval.

3. Goudplevieren: in de omgeving van Zyfflich en Kranenburg verbleven in maart meerdere groepen tot bijna 100 vogels. Uniek, dit is de laatste decennia niet meer voorgekomen. Uit de groepen Goudplevieren peuterde ik meerdere Kemphanen.

4. Plasjes: een paar natte weilanden blijven leuk, kom regelmatig Kleine en Bontbekplevieren, Witgatjes, Watersnippen en Wintertalingen tegen. Ik blijf ze – bijna dagelijks – scannen voor die ene hele leuke soort.

5. IJslandse Grutto: op 16 en 17 maart verbleef een vogel niet ver van Kranenburg bij een aantal natte weilanden. Dit is in het bundesland Nordrhein-Westfalen een heuse indiensoort… Best bijzonder dus!

6. Vinken: grote groepen Vinken (tot meer dan 100 vogels) verbleven op akkers in de omgeving van Zyfflich. Hiertussen zaten opvallend veel Rietgorzen (tot 13 vogels bij elkaar) en Kneuen.

7. Zeearend: tot mijn grote verbazing vloog een adulte vogel op 30 maart over de Kleyen. Ik merkte de vogel pas op toen die recht boven de auto vloog, en omdat ik de auto eerst ergens in de berm kwijt moest, lukte het me niet de vogel te fotograferen. De vogel vloog laag en hard door naar het noord-oosten. Dit moet wel de vogel zijn die eerder in de week in de omgeving (in Nederland) werd gezien.

Gänse in Ungarn

Het is donderdagochtend net na zes uur. Ik sta samen met Fred Cottaar en collega Bart Nolet bij onze stoere 4wd. Het is heel langzaam licht aan het worden als ik uit de verte een doffe dreun hoor. Ik kijk Fred en Bart aan, ‘het zal toch niet waar zijn?’ denk ik. Snel pak ik jutten zakken en begin te rennen.

Ik ren het modderige pad door het bos af en kom uit op een grote kale vlakte. In de verte, aan de oever van het meer,  zie ik Gerard Muskens en Gabor staan. Ik ren verder en kom dan bij de oever aan. Hier ligt het net en onder dat net liggen ganzen, een stuk of 25 tel ik in de gauwigheid. We feliciteren elkaar en beginnen de ganzen onder het net vandaan te halen. Ik pak snel mijn camera en maak wat foto’s. Volgens de display is het nu 6:23 uur, we hebben ganzen en de hele dag de tijd ze te verwerken. Ik zucht eens diep en kijk naar de hemel. Als ik even later de zon zie opkomen weet ik dat het een mooie dag gaat worden.  

ingraven van de netten

opruimen netten terwijl de zon opkomt

onze auto en het modderige pad naar de vangplek

Ik ben weer voor mijn werk in Hongarije en dit keer is het raak. We hebben ganzen! We zijn op zondag aangekomen en hebben de afgelopen dagen geschikte vangplekken bezocht. Aan de rand van dit meer, midden in het nationale park, hebben we onze twee netten ingegraven. Op een wel zeer mooie plek, een ondiep meer met daar omheen fraaie bossen en grote rietvelden. Buidelmezen roepen steeds en een fraaie Sakervalk vloog – bij het ingraven van de netten – over. Via een kilometers lang, heel erg modderig pad, kom je op deze heerlijke plek, het voelt zo bijzonder hier te mogen werken!

Nadat de ganzen in de jutten zakken zitten ruimen we eerst het net en de kannonen en mortieren op. We leggen alles bij elkaar en maken alles een beetje schoon. Als we dat nu niet doen, kost het ons later veel meer werk. Daarna gaan de ganzen in kleine tentjes en bereiden we het verwerken van de 31 Kolganzen (zoveel hebben we er gevangen) voor. We ringen, meten en wegen de vogels. We bepalen de sexe en nemen swabs  van cloaca en keel, dit om te kijken of de vogels geïnfecteerd zijn geweest met griepvirussen.

Het verwerken van de vogels gaat soepel. We hebben dit al vele malen eerder gedaan, en het is min of meer routine. Wat geen routine is zijn al die – meer en minder – voorname Hongaren die komen kijken. Iedereen die een beetje belangrijk is (of zich dat voelt) komt kijken. Het is best bijzonder wat we doen, dit is nog maar de tweede keer ooit dat hier in Hongarije ganzen worden gevangen. 

Kolgans met satellietzender

Het belangrijkste bewaren we voor het laatst: de satelliet zenders. Vijf mannelijke Kollen krijgen er eentje. We willen graag weten wat de migratieroutes van deze vogels zijn. Vreemd genoeg is daar weinig tot niets van bekend. De vogels komen in november in Hongarije aan, blijven een week of vier en verdwijnen weer als het koud gaat worden. Waarheen? Dat weet eigenlijk niemand. Stel je voor, zo’n 40.000 Kolganzen en het is niet bekend waar die in de winter zitten. Niet in Nederland, dat is wel duidelijk. Maar waar dan wel? Daar willen we graag met deze zenders achter zien te komen. Ook is niet bekend welke route naar de broedgebieden de vogels gebruiken. Het idee is dat ze via Kazakhstan vliegen, maar of dat echt zo is? Hopelijk gaan de satellietzenders ons meer duidelijkheid geven. 

Als we ’s avonds in ons vaste restaurant aan de goulash zitten drinken we een groot glas bier. We proosten op het feit dat het gelukt is, We hebben Kollen gevangen, en dat in Hongarije!

Een paar van de Grote Trappen

Zaterdagmiddag hebben we een excursie onder leiding van een Hongaar. En, niet zomaar een excursie, we gaan het reservaat in waar Grote Trappen broeden. We rijden over kale wegen, langs eindeloze akkers en weilanden. Heel veel vogels zijn er niet, maar wat er zit is de moeite meer dan waard. We komen veel Ruigpootbuizerden en Blauwe Kieken tegen. Ook Grauwe Gorzen en Klapeksters zijn redelijk algemeen. In een verre kale boom zitten twee valken: Sakers! Deze vliegen op en laten zich fraai bekijken. We zien een verre Zeearend en dan vinden we ons eigenlijke doel: Grote Trappen. Eerst zien we een grote groep vliegen. De vogels strijken ergens ver weg neer en de ranger weet precies waar. Even later parkeren we de auto en sluipen door een klein bosje. En dan zien we de Trappen, in totaal tel ik er zo’n 125. Bijna allemaal mannen, er liggen een paar vrouwen apart van de grote groep in het korte gras. Af en toe baltsen de mannen, voor mij de eerste keer dat ik dit zie. Voldaan rijden we daarna terug naar het huis van de ranger, onze dank is groot en we geven hem Hollandse kaas en stroopwafels. Hij neemt ze met een grote lach in ontvangst.

Zondag aan het einde van de middag vliegen we weer naar huis en we gebruiken de ochtend om ganzen te zoeken. Die vinden we niet, maar we vinden wel twee fraaie onvolwassen Keizerarenden, een volwassen Zeearend en de nodige Ruigpootbuizerden en Klapeksters. 

Keizerarend (foto Gerard Muskens)

Kijken naar de Sakervalken

Mocht je de Hongaarse ganzen willen volgen, op Hongaarse Kolganzen kan dat. Natuurlijk mag je elke dag kijken, maar dat hoeft niet. Eens in de drie dagen komt er een update van de ARGOS satelliet, die dan automatisch op genoemde site komt te staan. Allemaal super spannend, wat gaan deze vogels doen??

Taktische Pläne

Tactisch en strategisch plannen en een goede voorbereiding kan zo nu en dan heel goed uitpakken. Het werkte al goed met mijn paspoort en de Grote Zee-eenden, en nu heeft het weer heel goed gewerkt. Via een Duitse regionale waarnemingen site kom ik erachter dat in de omgeving van Voerde, langs de Rijn, vier IJseenden gezien zijn. Omdat ik die nog niet in Duitsland gezien heb, en omdat dit niet heel erg ver weg is (een uurtje rijden), besluit ik na mijn werk hier heen te gaan. Van tevoren heb ik goed op Google-Earth gekeken, dus ik weet precies waar ik wel (en niet) moet zijn.
 

Ik werk vrolijk de hele woensdag en stap, als ik ben uitgewerkt, in de auto. Een uurtje over de autobahn en tien minuten over wat kleinere weggetjes en ik sta aan de rand van de Tenderingssee. Onderweg heb ik de lucht scherp in de gaten gehouden. Er vliegen veel Kraanvogels en een mooie groep wil ik niet graag missen. Helaas werken de Kranen niet mee, maar de See zit er veel belovend uit, met veel eenden erop.  Ik zet mijn scoop neer en kijk van links naar rechts over het meer. Al snel zie ik een kleinere Fuut zwemmen. ‘Roodhals!’, denk ik direct, en dat blijkt te kloppen. De vogel zwemt naar me toe en gaat dan niet ver uit de oever frequent duiken. De vogel is meer onder dan boven water, maar toch lukt het me een redelijke bewijsplaat te maken.

Een heerlijke bonus, maar eigenlijk wil ik ook wel graag die IJseenden zien. Ik scoop en scoop, maar ik zie ze niet. Net als ik begin te twijfelen zie ik – heel erg ver, aan de overkant tegen de oever – een man IJseend. De vogels zijn bijna continue onder water. Met heel veel geduld kan ik ze tellen, en ik kom op 1 man en drie vrouwen. Ze laten zich moeizaam bekijken en met een vluchtige blik over de See had ik ze nooit gevonden. Ik probeer een bewijsplaatje te maken, maar dat lukt me niet… Oordeel zelf maar.

 

Als ik terug rij richting Zyfflich blijf ik de hemel scherp in de gaten houden. Hier moeten toch Kraanvogels vliegen? En het werkt, na een goede tien minuten zie ik ineens links van de weg een grote groep vogels. Het is direct duidelijk, dit zijn Kranen! Ik kan de auto aan de rand van de drukke weg parkeren en maak snel een paar foto’s. Ongeveer 35 vogels schat ik, die langzaam flappend en glijdend in oostelijke richting verdwijnen.  Tevreden rij ik naar huis, een goede voorbereiding (en wat geluk, laten we wel eerlijk blijven) werpt zijn vruchten af!

 

 

Reisepass

Het wonen in Duitsland heeft vele voordelen. Naast al die voordelen, zijn er natuurlijk ook nadelen. Elk voordeel heeft zijn nadeel! Het verlengen van je paspoort is zo’n nadeel. Woon je ‘normaal’ ergens in Nederland, dan verleng je het paspoort in de gemeente waar je woont. Voor mij is dat allemaal anders. Ik kan het verlengen bij het consulaat (bijvoorbeeld in Dusseldorf), of verlengen bij een klein aantal gemeentes in de grensstreek. Enschede is zo’n gemeente, en dus reed ik niet lang geleden op een mooie vrijdag, speciaal naar die stad voor het verlengen van mijn paspoort.

Een goede week later, op donderdag besluit ik mijn nieuwe paspoort te gaan ophalen. Ondanks de verleidelijke Geelsnavelduiker in het westen van Nederland, rij ik naar het oosten. Eigenlijk ben ik daar wel blij om, zo ontloop ik alle sneeuw, ijzel en overige ellende. Op de radio hoor ik hoe erg het in het westen is, en ik rij zonder problemen naar Enschede.

Het ophalen van het paspoort is een formaliteit en zo sta ik al weer spoedig buiten. En daar ben ik erg blij om. Ik heb namelijk nog grootse plannen. Min of meer op de route Enschede – Zyfflich ligt een meer. En op dat meer zitten al enige tijd Grote Zee-eenden… en die wil ik graag op mijn Duitse lijst(je) zetten. Van een Nederlander woonachtig in Munster heb ik al wat plekinfo gekregen, dus het moet eigenlijk appeltje-eitje zijn. ’s Morgens keek ik echter nog even snel op Ornitho (de Duitse waarneming.nl) en zag dat op een kleiner meer, dat vlak naast het grote meer ligt, een Middelste Zaagbek, Toppers en een Grote Zee-eend was gezien. Dat maakte het voor mij erg eenvoudig, ik laat het grote meer links liggen en focus mezelf op het kleinere meertje.

En die tactiek werkt uitstekend. Ik parkeer de auto, loop 100 meter, zet mijn scoop neer en binnen 10 minuten scoor ik Middelste Zager, Toppers en een vrouw Grote Zee-eend. “Wie het kleine niet eert, is het grote…. " zal ik maar zeggen. Het klinkt vreemd, maar ik ben maar wat blij met mijn eendjes. Totdat ik de volgende morgen tot mijn verbijstering constateer dat ik toch nog maar even op het grote meer had moeten kijken, daar blijkt gisteren een Witoogeend te hebben gezeten…

Sonne und carnaval...

Na een klein maandje stilte eindelijk weer eens een schrijven. In dat maandje gebeurde er eigenlijk best wel veel. In Zyfflich en omgeving werden nog steeds de nodige ganzen gezien. Ik kwam nog een keer een Roodhalsgans tegen, maar daar bleef het dan qua de echte zeldzamere ganzen bij. Wel verblijven er de laatste weken redelijk grote aantallen Brandganzen. Ik kom regelmatig groepjes tot wel 50 vogels tegen, iets dat ik hier nog niet eerder mocht beleven.

Wat ik wel mocht beleven was een weekje zon. Toevallig bleek er een week zonder bijzonderheden , veldwerk of dringende afspraken te zijn en die kans werd direct gegrepen. Een vlucht was snel geboekt, een huisje ook en een auto idem dito. En zo werd ik dan op woensdag 6 februari op Majorca wakker van zingende Graszangers en Euroka's. Het weer was deze week heerlijk, steeds zo rond de 20 graden met redelijk veel zon. Wat betreft vogels was het natuurlijk rustig. Leuke soorten die je in de winter hier nog kan tegenkomen zijn Monniksgieren, Dwergarenden, Grielen, Thekla Leeuwerik, Purperkoet, Vale Pijlen en natuurlijk de belangrijkste soort Balearische Grasmus.

Deze laatste soort is in de winter erg lastig, maar met veel geluk lukte het me toch er eentje redelijk te zien te krijgen. Alle andere soorten zijn heel eenvoudig te zien te krijgen (behalve dan de Griel, maar die hoorde ik dan wel weer elke avond vanaf het terras van ons vakantie-huisje roepen). Hoe dan ook, een weekje zon was heerlijk!

Hieronder een paar foto's: Audouins Meeuw, Purperkoet, Rode Wouw (met zender op z'n rug - als je goed kijkt!) en een verre Dwergarend.

 

 

Terug in Duitsland bleek de Ringsnavelmeeuw, die al geruime tijd op de Rijn vlak bij Keulen zit, nog steeds aanwezig. Ik had al diverse malen op het punt gestaan die meeuw eens met een bezoek te vereren en afgelopen vrijdag was het dan echt zover. De vogel is bijna altijd te vinden bij het veer bij het stadje Hitdorf. De rit daar naar toe verliep zonder problemen, maar toen ik het dorp inreed veranderde dat ras. Het was carnaval (en dat was ik als rasechte Fries helemaal vergeten), en juist op deze vrijdag was de Grote Optocht door het dorp. Het hele dorp was dus afgezet voor autoverkeer en overal liepen de meest vrolijke verkleede mensen... De auto werd dus aan de rand van het dorp neergezet en daar ging ik met verrekijker en telescoop dwars door de menigte. Vreemd werd ik niet aangekeken, blijkbaar dacht een ieder dat ik verkleed was.

 

Eenmaal bij het veer verliep alles voorspoedig. Het meegenomen brood hoefde ik niet eens te gebruiken, er was iemand druk bezig de eendjes en zwanen te voeren. En de meeuwen, waarvan een enorme groep aanwezig was. Hoofdzakelijk Kokmeeuwen, maar ook aardig wat Stormeeuwen en zelfs nog een Geelpootmeeuw. En een heuse Ringsnavelmeeuw! De vogel liet zich redelijk bekijken, maar verdween helaas ook weer snel uit beeld en kwam ondanks geduldig wachten ook niet meer terug.Wel kon ik nog de Eidereend (die daar ook al heel lang zit) bewonderen. Dit met feestvierende mensen en die heerlijke en vrolijke muziek om me heen... Tja, om dat leuk te vinden... daar ben ik toch echt te veel Fries voor vrees ik... 

Seltene Gänse

Vroeger was alles anders. Vroeger had ik weinig met ganzen. Ik keek er wel naar, maar dat ik nu speciaal op stap ging om hele groepen ganzen af te zoeken. Nou nee, niet echt. In de tijd dat ik nog in Friesland woonde deed ik dat al niet. En later in Deventer, Zeeland en de omgeving van Almere keek ik eigenlijk ook niet veel naar ganzen. Toen ik een tijd ten noorden van Bremen woonde keek ik ook niet naar ganzen. Maar dit veranderde allemaal toen ik in Zyfflich kwam te wonen.

In Zyfflich kan je - in de winter - niet om ganzen heen. Er zitten er letterlijk duizenden op een steenworp afstand van mijn huis. Vanuit de voorkamer zie ik ze op nog geen 300 meter afstand in het weiland zitten. Met de telescoop kan ik ze allemaal afkijken. Ook vliegen er de hele dag groepjes over ons huis, dus als je achter het huis in de tuin bezig bent, de hele tijd krijg je ganzen-prikkels... En dan ga je vanzelf kijken en zoeken naar de leukere soorten. Vooral als je dan ook nog die soorten graag op je tuin/huis-lijst wil hebben.

**********
Hierdoorheen fietst natuurlijk een beetje mijn werk. Waar ik werk doen we o.a. fundamenteel onderzoek aan ganzen en daardoor ben ik ze wel veel en veel interessanter gaan vinden. Je gaat je zelf vragen stellen en ziet gedragingen in het veld die je anders misschien niet waren opgevallen. Dit zal er zeker ook aan hebben bijgedragen dat ik nu meer dan voorheen naar ganzen kijk.
**********

Maar belangrijk is dus dat er heel veel ganzen zijn als ik naar buiten ga. En dan ga je die vanzelf afkijken (bij gebrek aan iets anders misschien? Als er veel meeuwen zouden zitten of bijvoorbeeld piepers en leeuweriken, dan ging ik die waarschijnlijk fanatiek bekijken).

Dus op zondag 6 januari fiets ik speciaal een rondje op zoek naar ganzen. Het liefst grote groepen, want in die pap zitten de krenten. Na een - verder redelijk saai - rondje kom ik iets ten noorden van Kranenburg een enorme groep Kolganzen tegen. De groep zit verspreid over verschillende weilanden, die letterlijk zwart zien van de vogels. Ik schat dat het er ongeveer 4000 moeten zijn. Ik zet mijn telescoop neer en geduldig ga ik ze allemaal een voor een bekijken. Of, dat probeer ik. Na enige tijd kom ik een Roodhalsgans tegen. Altijd leuk, en mijn eerste voor dit jaar. Door de telescoop maak ik een bewijsplaatje.

Maar er moet meer mogelijk zijn in deze enorme groep, en dus zoek ik geconcentreerd verder. Ik kom een aantal Kolganzen met halsbanden tegen, totdat ik ineens een vogel met roze op de snavel zie: Kleine Rietgans! Heel erg leuk. De winter 2011/12 kwam ik deze soort hier geen enkele keer tegen, maar nu het 2013 is ineens wel. De vogel is opvallend onopvallend en zo nu en dan raak ik 'm compleet kwijt tussen de vele Kollen. Met enig gedoe lukt het me een bewijsplaatje te maken. Zelfs op deze foto valt de vogel niet heel erg op.





Tevreden fiets ik daarna naar huis. Ik kijk nog wat groepjes ganzen af, maar echt veel motivatie heb ik niet meer. De buit is binnen, althans zo voelt het een beetje. 'Kan het nog beter? ' vraag ik mezelf af...

Dat het altijd nog beter kan bewijst Manuel Fiebrich op donderdag 10 januari. Hij werkt bij de NABU in Kranenburg en doet elke woensdag een 'Rastvögelzahlung'. Dus het tellen van alle pleisterende vogels in de wijde omgeving van Kranenburg. Tijdens deze telling ontdekt Manu, net ten noorden van Kranenburg, een Dwerggans en hij waarschuwt direct zijn collega's. Die laten meteen alles vallen, springen in de auto en ijlen zich naar de plek waar de Dwerggans zit. Helaas vliegt, net voordat ze ter plekke zijn, een deel van de groep op en lukt het niet de vogel terug te vinden. Ik krijg aan het begin van de middag een sms en bel daarna met 'birder' Daniel Doer. Een beetje treurig verteld hij me dat het niet gelukt is de vogel terug te vinden, hoewel de Dwerggans maar tussen zo'n 800 Kollen zou moeten zitten. Na een half uur moesten ze terug naar het werk.

Ik spreek af dat ik aan het einde van de middag nog ga zoeken, in het laatse uurtje licht van de dag. Wie weet kan ik de vogel vinden. En zo sta ik dan om een uur of vier naar een enorme groep ganzen te kijken. Het zijn er ondertussen veel meer dan 800 geworden, ik schat wel zo'n 2000. Ik begin dus maar weer geduldig de ganzen te bekijken. Een voor een kijk ik, zo goed als mogelijk is, de vogels af. En dan, na 10 minuten is het al raak: ik heb een fraaie Dwerggans in mijn telescoopbeeld! Het is vreemd hoe normaal dit er dan uitziet, alsof deze vogel hier altijd heeft gezeten, alsof het niet anders kan.

Ik bel direct Daniel. Die blijkt in een vergadering te zitten en kan niet meteen in de auto springen. Ik druk hem op het hart zo snel als mogelijk te komen. De vogel kan zomaar opvliegen, en dan kan ik 'm zo makkelijk weer kwijtraken. Om de vogel niet te verstoren hou ik ruime afstand en maak ik wat foto's en filmpjes met mijn camera. Deze foto's stellen niet veel voor, maar ik heb nu in ieder geval wat bewijsplaatjes.

Het duurt lang en nog langer en dan klinkt ergens een harde knal. Een deel van de groep vliegt op, en tot mijn grote schrik zit de Dwerggans bij deze groep. Ik zie ze redelijk ver achterin het weiland weer invallen. De vogel is in ieder geval niet weggevlogen, maar of ik 'm nu terug kan vinden? Om de groep nog beter te kunnen bekijken verplaats ik me een paar honderd meter. Daar sta ik nog maar net te zoeken als - bijna - de hele NABU ineens om me heen staat. Een paar fanatieke 'birders' kijken me wanhopig aan. Helaas moet ik ze teleurstellen, ik ben de vogel kwijt...

Veel tijd om te zoeken is er dan niet meer, en het lukt ons niet de vogel nog te vinden voor het donker. Jammer maar helaas, hadden ze maar allerter moeten reageren denk ik heel stiekem... maar desondanks baal ik toch, ik had het ze van harte gegund. Ik kan ondertussen toch wel een beetje merken dat de Duitse vogelaars er een beetje de pee inhebben dat ze een Nederlandse vogelaar 'nodig' hebben om deze vogel weer te vinden... Hopelijk blijft deze vogel langer dan 1 dag en krijgen ze 'm nog te zien. Ik ga dit weekend weer hard zoeken, wie weet wat voor krent ik dan kan vinden...