Süßwasser am Samstag

Na de trip naar de monding van de Elbe was het zaterdag tijd wat zoet water op te zoeken. Dit werd gezocht en gevonden in de omgeving van Bremershaven. Daar liggen twee kleine meertjes, de Großer Sellstedter See en Polder Bramel. Het laatste gebied was tot voor enige jaren een gewone polder die onder water gezet is. Hier worden regelmatig leuke soorten gezien. Vorig jaar zat hier bijvoorbeeld een tijdje een Gestreepte Strandloper.

Echte knallers komen we vandaag helaas niet tegen, langs de Sellstedter See vliegt een verre Visarend en in het moeras wat om het meer heen ligt lopen twee Kraanvogels. Bij Polder Bramel lopen drie Kraanvogels en zitten op drooggevallen delen van de plas vele Gele - en Witte Kwikken.

Het landschap is geweldig en doet me een beetje aan Estland denken. Kleine percelen met veel ruigte en bossages. Je kan heel ver kijken, een ongeschonden horizon zonder enige vervuiling met lelijke gebouwen of wat dan ook. Een landschap waar je uren kan ronddwalen langs stille wegen en dat er zo spannend uitziet. Hieronder een paar foto's, misschien geeft dat een beter beeld dan mijn paar woorden:

Vogelkieker-bus

Vrijdagmorgen de 17e april was er nog net even tijd genoeg om met een bak koffie door de tuin te lopen. Even kijken hoe het gras het doet en of de vijver al vol met kleine beestjes zit. Terwijl ik zo rondloop valt het me op dat er de hele tijd groepjes Vinken, Sijzen en Kepen overvliegen. Het blijft me verbazen, zelf midden in de bossen merk je dat het trektijd is en dat het goed vliegt. Ik struin wat door de tuin en al snel vliegt een roepende Boompieper over (nieuwe tuinsoort!). Kort daarna hoor ik een Apelvink en vliegt er weer een nieuwe tuinsoort over. En, dan komt de klapper van de week: Rode Wouw! Op zijn gemak vliegt de derde nieuwe tuinsoort laag over in zuidelijke richting. Drie nieuwe soorten binnen vijf minuten, een dag kan slechter beginnen.

Anderhalf uur later ben ik met een aantal collega's van het Biologisch Station waar mijn lief werkt, in Freiburg. Dit is een klein dorpje langs de rivier de Elbe. Vanuit hier hebben wij een excursie langs de monding van de Elbe. Hier zijn nog grote aantallen weidevogels te vinden, inclusief Kemphanen. Ook verblijven er in deze tijd van het jaar vele 10.000-den Brandganzen. Maar, voor die ganzen ben ik niet gekomen, ik wil wel eens kijken hoe het er daar uitziet. We verzamelen bij de plaatselijke kroeg en wandelen daarna het slaperige dorpje uit. In totaal zijn we met ongeveer 25 man/vrouw. Een aantal mensen van het Biologisch Station van mijn lief, wat studenten en verder wat biologen van adviesburo's uit Bremen en Hamburg.

Hierboven een kaartje, het bezochte gebied ligt net onder de rode pijl. Cuxhaven ligt in de rode cirkel, hier vertrekt de boot naar Helgoland. En wij wonen dan weer links van het midden, helemaal onderaan het kaartje.

Een medewerker van de instantie (vraag me niet hoe die heet, geen enkel idee. Snap nog steeds niet hoe dat in Duitsland allemaal werkt) die het gebied beheert en vogeltellingen doen begint uit te leggen hoe groot het gebied is en hoe het is ontstaan. Het is allemaal in het Duits en ik heb niet zo veel zin alles proberen te begrijpen. Mijn gedachten dwalen af en ik scan de omgeving. Wie weet, vliegt er nog iets leuks. Dan hoor ik iemand heel droog zeggen: 'Rote Milan'. Men kijkt even op en luistert dan weer aandachtig naar het verhaal van de medwerker van de onbekende instantie. Ik daarintegen reageer fel, Rode Wouw!!! En pats, daar jaagt boven het weiland vlak naast ons een Rode Wouw. De vogel vliegt langzaam heen en weer en gaat zo nu en dan in het gras zitten. Niemand kijkt, alleen een paar studenten en twee zussen tonen enige interesse. Ik pak mijn camera en probeer wat foto's te maken. Zo heel vaak zie ik deze vogels ook niet en nu zie ik er ineens twee op een dag.

De excursie is verder de moeite meer dan waard. Het is leuk om door een Holland landschap in Duitsland te rijden. Het gebied lijkt heel erg op het Noorderleeg in Friesland. Overal Brandganzen en heel (maar dan ook heel veel) Kieviten, en redelijk wat Zomertalingen en Kemphanen. De laatste zitten dan voornamelijk op de wat nattere weilanden. Het vervoermiddel is ook wel curieus, we rijden namelijk in een oude Engelse dubbeldekker. Vanaf het bovenste dek heb je een prachtig uitzicht over de omgeving, ideaal om vogels mee te kijken. Aan de ramen op de zijkant zitten zelfs ruitenwissers en aan de binnenkant is een heel systeem dat condens kan tegengaan. Zo'n ding zou Deception Tours moeten aanschaffen! De bus heeft dan ook de toepasselijke naam 'Vogelkieker'.

Op verschillende plekken gaan we de dijk op en kijken uit over de Elbe en de deelstaat Sleeswijk Holstein aan de overkant. Het valt me op dat hier de hele tijd Boerenzwaluwen langsvliegen, niet zo vreemd. Als je op de kaart kijkt dan valt het direct op, hier moet gestuwde trek zijn. Als je dan goed kijkt dan zie je dat je ook gestuwde trek mag verwachten bij Cuxhaven. Zal eens uitzoeken of men daar ook regelmatig telt. Zal lastig worden, het kijken naar vogels en vastleggen van waarnemingen is in Duitsland zo veel minder gestructureerd dan in Nederland. Wat dat betreft is in Duitsland nog heel veel werk te verrichten.

De excursie eindigt bij de monding van de Oste (dit riviertje ken je waarschijnlijk nog wel van eerder berichten). Ik kijk wat in het rond of ik leuke vogels kan ontdekken. Het is rustig, er fourageren Smienten en Kluten en daar blijft het voorlopig bij. Dan zie ik plotseling een stern aan komen vliegen. Als ik de jizz zie en de manier van vliegen is mijn eerste gedachte Reuzenstern. Maar iets klopt er niet en dan zie ik het, de vogel is veel compacter en heeft een compleet zwarte snavel. De vogel vliegt rustig langs en gaat dan op het slik aan de overkant zitten. Hier laat de vogel zich matig bekijken in de matige telescopen die aanwezig zijn. Het is een Lachstern. 'Dit moet wel een hele vroege zijn', denk ik, 'volgens mij komen die toch pas eind april en mei in Nederland door?' De vogel zit rustig op het slik en wil verder niet meer van zijn plek komen. Later hoor ik van een paar excursie deelnemers dat op deze plek in eerdere jaren Lachsterns hebben gebroed. Het is niet duidelijk of ze dat nog steeds doen maar ze worden nog steeds elk jaar op deze plek gezien, en dit jaar zelfs heel erg vroeg in het seizoen!

Blitz und Donner

De afgelopen week had ik vrij genomen om in de tuin te kunnen werken. Nadat de oude ‘tuin’ was veranderd in een braakliggende vlakte moest daaruit weer een toonbaar geheel gemaakt worden. Dinsdag de 7e april was ik dus een groot deel van de dag in de tuin aan het werk. Aan het eind van de middag begon het donkerder te worden en na een tijdje begon het te onweren. Niet zomaar een onweer, nee een onweer waar je U tegen zegt. De regen kwam met bakken uit de hemel en het donderde vrijwel constant. En toen kwam het, een inslag vlakbij. Deze was zo hard dat het huis ervan schudde. De stroom viel direct uit maar dat was snel te herstellen. 'Niks aan het handje' dachten we nog. Totdat ’s avonds bleek dat de telefoon en het internet niet meer werkten. Om een lang verhaal kort te maken, na veel bellen (mobiel) krijgen we ergens deze week weer verbinding met de rest van de wereld. Het was dus niet mogelijk mails te checken, het WP en Nederlandse vogelnieuws te volgen en te bellen. En, het was dus ook niet mogelijk iets op dit log te zetten. Pure frustratie dus!

Ik had dus geen idee wat er allemaal op vogel gebied aan de hand was in het Nederlandse. Op een gegeven moment ontving ik een sms van Mark Zekhuis: ‘Spaanse mus gelukt!’, en wist tot op dat moment nog van helemaal niets. Pas veel later kreeg ik door dat het om een groepje mussen ging, al die tijd dacht ik dat het om 1 vogel ging. Natuurlijk weet je uit ervaring dat leuke dingen gezien worden. Kijk naar het weer, je ziet waar de wind vandaan komt en je weet dat het goed moet zijn op de trektelposten en elders in Nederland.

Tegenwoordig kan ik dit allemaal goed loslaten en doet het me niet zo heel veel meer. Zou ik oud worden of heeft het andere oorzaken? Hoewel, bij een snoeiharde soort (kaliber Groene Bijeneter enz.) weet ik zeker dat ik heel zenuwachtig ga worden. Ik ga eens over dit alles nadenken en kom hier later zeker nog op terug.



Goed, terug naar de vogels van de afgelopen week. Het was bij ons in Duitsland beduidend minder spectaculair dan in Nederland. Twee lange wandelingen langs het riviertje de Oste waren bijzonder de moeite waard. Dit soort landschapen zie je in Nederland niet zo veel meer. Een riviertje dat vrij kan meanderen, omgeven door grote rietvelden, natte graslanden en vochtige loofbossen. Op de hogere zandgronden vind je dennebossen. Vlak naast het riviertje ligt een groot hoogveenmoeras. En, misschien nog wel het mooiste van dit alles: je komt niemand tegen. Je kunt uren rondlopen en je komt helemaal niemand tegen. Vogels kom je wel tegen; Kleine Bonte Specht, zingende Boomleeuwerik, Raven, baltsende Bruine Kiekendief, Grote Gele Kwikken, IJsvogel, een groep van 26 en ± 120 Kraanvogels en een onvolwassen Zeearend om de highlights maar even te noemen.

Later in de week leverde een weidevogelinventarisatie in de omgeving tientallen baltsende Watersnippen op. Verder nog twee Grutto’s (bijzonder voor hier) en een overvliegende Regenwulp, mijn eerste dit jaar. Voor de rest is er nog nieuws m.b.t. mijn huislijst, de waarneming van een Oehoe op nog geen 15 minuten afstand van ons huis en de aankomst van zomervogels. Maar dat komt later allemaal aan bod.

Oh, nog even dit. Ik hoorde via de tamtam dat er geruchten zijn dat ik met een Duits Big Year bezig ben. Nou, niets is minder waar. Dat klopt dus niet. Ik weet ondertussen wel dat er een paar jaar geleden een pensionado echt fanatiek een Big Year in Duitsland heeft gedaan , die kwam na een jaar uit op ongeveer 340 soorten. Dat heb ik dus wel uitgezocht, en wie weet wat mijn Duitse toekomst me ooit nog eens gaat brengen. Het fenomeen jaarlijsten blijft me fascineren en het is dan ook geweldig te zien dat – misschien wel mede dankzij mijn poging – het jaarlijsten weer ‘hot’ is. Alwin probeert het nu voor het tweede jaar en kijk maar eens op waarneming.nl. Je kunt direct zien wie een beetje fanatiek is en een poging doet zoveel mogelijk soorten dit jaar in Nederland te zien. Ook over dat jaarlijsten wil ik nog schrijven, 2007 blijft een onvergetelijk jaar en ik zou het zo graag nog een keertje willen doen. Dat gevoel dat jij met het belangrijkste wat er maar te bedenken is bezig bent en dat de rest van de wereld daar niets van begrijpt... heerlijk. Maar, later meer hierover. Nu eerst de zon in!

Frühlingsboten!

Heel langzaam begon het afgelopen weekend de lente een beetje merkbaar te worden. Vrijdag en zaterdag was het nog echt waardeloos weer, de hele dag regen en harde wind. Zondag begon je al te merken dat er een verandering op komst was. De wind was gaan liggen, het regende niet meer en zo nu en dan scheen de zon. Het Azoren hogedrukgebied deed zijn invloed gelden!

Ondanks het feit dat we pas laat in bed lagen en dat de nacht een uurtje korter was dan normaal zijn we toch vroeg opgestaan om voor de eerste keer dit seizoen te gaan inventariseren. Het is al vele jaren geleden dat ik dit voor het laatst heb gedaan, maar in een nieuwe omgeving heb ik daar weer zin in. Hier is het zo spannend op pad te gaan, wie weet wat je allemaal ontdekt. Ik heb bij ons in de directe omgeving een mooi oud stuk bos uitgezocht en moet daar ongeveer 7 bezoeken aan brengen. Of dit gaat lukken is nog niet duidelijk, het voorjaar zit zo langzamerhand al weer boordevol met allemaal leuke plannen en of het inventariseren daar nog bij past? We zien het wel, afgelopen zondag lukt het in ieder geval nog wel op pad te gaan.

Sensationeel was het vroeg bezoek aan het bos niet te noemen maar we deden wel een leuke waarneming, Middelste Bonte Specht. Alweer eentje, volgens mij zijn die dingen lang niet zo zeldzaam als iedereen hier denkt, niemand zoekt naar die vogels, dat zal het zijn. Nadat mijn lief (die weer… heeft duidelijk scherpere oren dan ik) kort een vogel had horen roepen de digitale tape afgespeeld. Dit werkte prefect, het duurde niet heel lang en toen zagen we ook hoog in de bomen de vogel zitten. Voor de rest niet veel bijzonders, hoewel we wel de eerste Tjiftjaf van het dit jaar mochten opschrijven.

Het weer verbeterde verder gedurende de zondag en ’s middags scheen de zon volop. Dat was lang geleden, voor mijn gevoel is het de maanden februari en maart alleen maar slecht weer geweest. Ik had het gevoel dat er wel eens roofvogeltrek zou kunnen zijn en we besloten het Hagener Königsmoor nog maar een keer met een bezoek te vereren.

Nadat we de auto geparkeerd hadden bleek in de bomen om ons heen veel zingende Koperwieken te zitten. Het was me al eerder opgevallen dat overal in de omgeving grote groepen aanwezig waren. Als we dan het moor inlopen vliegt al snel de eerste Buizerds over. Terwijl ik voortdurend de lucht afscan zie ik een Ooievaar, deze vogel vliegt best hoog en verdwijnt hard in oostelijke richting. In de verte ontdek ik een man Bruine Kiekendief en even later zie ik nog een vogel vliegen. Als we dan halverwege de wandeling thee drinken zie ik nog een vogel overkomen. ’s Avonds krijg ik een mail via de vogel-mailgroep Bremen en blijkt dat op meer plekken overtrekkende Bruine Kiekendieven zijn gezien (‘guter Rohrweihenzug’ heet dat hier).

Al snel is duidelijk dat de Tjiffen ook hier terug zijn gekeerd. In totaal zien en horen we zo’n tien vogels. Op de plasjes is niet veel bijzonders te zien, wat Grauwe Ganzen, Wilde Eenden en een aantal baltsende Kieviten. Als we teruglopen, komen we langs de plek waar de vorige keer de Klapekster zat. Helaas is dat dit keer niet het geval, de vogel laat zich niet zien (of is alweer vertrokken). Wel zit op deze plek een paartje Roodborsttapuit. Oplettende lezers weten dat dit de andere soort is die op dit informatiebord staat. Nog niet zo heel vaak heb ik een bord, met daarop de vogels die je op die plek mogelijk kan zien, op exact de goede plek zien staan. Is dit dan de bekende Deutsche gründlichkeit? Hoe dan ook, het lijkt erop dat het voorjaar echt is begonnen! Het zal me benieuwen wat ik de komende maanden allemaal te zien krijg.

Als een soort toetje bij dit bericht drie plaatjes, gemaakt in de tuin. En nee, nog steeds geen nieuwe tuinsoorten erbij, de teller staat nog steeds op 36 soorten.

Morgenspaziergang

Eindelijk weer eens een moment van rust zodat ik een bericht kan schrijven. Hoe het komt dat ik zo lang niets van me heb laten horen? Vorige week was ik in het Lauwersmeer, druk bezig met onze voorjaarsbemonstering. En deze week was ik in Denemarken, een goede 100 km ten noorden van Esbjerg, om te helpen bij het vangen van Kleine Rietganzen. Dat vangen ging zeer goed, 186 vogels (en nog een kleine 200 Brandganzen) in één schot met het kanon-net. Dus het was de hele dag, van 's morgens vroeg tot 's avonds laat bloed prikken bij al deze vogels. Je snapt het, in deze twee weken geen tijd even achter de pc te kruipen en iets in elkaar te tikken. Maar gelukkig lukt dat nu wel. Afgelopen zaterdag was het heerlijk weer en waren we al vroeg op pad. Dit keer heb ik een bosgebied uitgezocht in de omgeving van Wellen. Dit gebied ziet er vanuit de lucht (Google Earth) spannend uit. Nadat we bij de bakker in Wellen broodjes hebben gekocht parkeren we de auto in het bos.


Terwijl we het bos inlopen horen we vanuit alle richtingen Grote Bonte – en Zwarte Spechten roepen en roffelen. Als we het bos uitlopen komen we uit bij een klein plasje. Hier zit een Grote Gele Kwikstaart en op een klein eilandje twee broedende Grauwe Ganzen. Wat die ganzen betreft is het hier niet anders dan in Nederland! We lopen door een mooie wereld van weilanden en bospercelen met overal zingende Grote Lijsters en Geelgorzen. Tijdens de koffie met verse Duitse broodjes vliegen twee Witte Kwikken langs, mijn eerste van dit jaar.


Terwijl we teruglopen naar de auto komen we uit bij een vochtig stuk bos dat tegen het eerder genoemde plasje aanligt. Hier zitten veel vogels, en al snel hoort mijn lief een Middelste Bonte Specht roepen. Eerst lukt het niet de vogel te vinden maar dan zit daar opeens een fraaie vogel kort in beeld. De vogel vliegt al roepend weg en laat zich daarna niet meer zien. Volgens mij hoor ik meerdere vogels maar het blijft bij deze ene waarneming. Eindelijk is het gelukt een Middelste Bonte Specht te vinden! Deze soort moet hier in de bossen aanwezig zijn maar waarnemingen zijn zeer schaars.Ik ben dolblij en met een grote grijns op mijn gezicht lopen we terug naar de auto.

Wilde Ecken

Het afgelopen weekend leek in bepaalde opzichten op het vorige weekend. Het regende regelmatig en qua vogels was het ook een beetje hetzelfde. Zaterdagmiddag klaarde het op en werden de wandelschoenen aangetrokken. Voor deze middag hadden we een bosgebied tussen Axstedt en Oldendorf (53˚ 21' 55 - 8˚ 48' 08) uitgezocht. Ons werd aangeraden dit gebied eens te bezoeken omdat het landschappelijk erg fraai is. Met het onvolprezen Google Earth heb ik het gebied een beetje proberen te bekijken. Het ziet er inderdaad veelbelovend uit: beekjes die meanderen door weilanden en bossen. Ook zijn er rommelige overhoekjes en spannende paadjes die door een deel van dit gebied lopen te zien. Vol verwachting gaan we er dus op uit.

Terwijl we naar dit gebied rijden is het het landschap fraaier en fraaier aan het worden. Een beetje heuvelig met afwisselend bossen en weilanden. Het weer werd ook steeds beter en ik had het idee dat de vlagerige wind ook een beetje ging liggen. Toen wij de auto parkeren en onze spullen bijeen zoeken vliegt er een dikke vette Havik over. In de verte vliegt een grote groep Houtduiven en overal zingen vogels. Het eerste deel van de wandeling is het nog een beetje stil maar na een half uurtje krijgen we een soort déjà vu. In een struik in een weiland zit een Klapekster en op het moment dat ik deze vogel zag vliegen er een stuk of vier Boomleeuweriken over. Hebben we vorige week niet precies dezelfde vogelsoorten gezien? De Klapekster werkt niet echt mee en laat zich moeizaam fotograferen. Toch lukt het me een plaatje te maken maar de vogel vertikt het me daarbij aan te kijken.

Tijdens de rest van de wandeling blijft het rustig met vogels, wel zingende Grote Lijsters, een paar keer roepende Kraanvogels maar daar is de koek dan wel mee op. Het is nog niet echt voorjaar, en daar kijk ik juist zo naar uit. Heb het wel gehad met die winter, ik wil zo graag de warmte van de zon voelen en lentevogels die terug keren uit hun overwinteringsgebieden. Nou ja, misschien wil ik wel te snel, het is ook nog maar maart.

’s Avonds klaart het nog meer op en is het windstil geworden. Het is bijna volle maan, de perfecte omstandigheden om een Ruigpootuil te vinden. We gaan naar hetzelfde bos dat we een week geleden hebben bezocht en zoeken nu een nog groter deel van het bos af. Helaas, zonder enig resultaat. Ik ben van plan het nog één keer proberen, maar dan als de temperaturen wat hoger zijn.

De wandeling van zaterdag beviel ons zo goed dat we op zondag besluiten nog een keer in die omgeving te gaan lopen. Als we langs een afgelegen boerderij lopen komt er een grote zwarte hond blaffend op ons afrennen. De schrik zit er eerst goed in, hoe gaat dit aflopen? De hond rent keihard door en komt dan recht op ons af. Gelukkig valt het allemaal reuze mee, hij is enorm blij ons te zien en is niet bij ons weg te slaan (figuurlijk dan).

Als we verder lopen blijft de hond bij ons en dat doet hij ook de rest van de dag. Overal waar we lopen duikt de hond op, geen moment verliest hij ons uit het oog. We fantaseren over de naam en proberen een paar Duitse hondennamen, maar niets werkt. Qua vogels is het rustig, het is alleen jammer als op een akker een hele grote groep vinkachtigen blijkt te zitten. De hond rent hier langs en er vliegen veel Kepen, Vinken, Groenlingen en Geelgorzen op. Door de hond is het allemaal zeer onrustig en het lukt me ook niet om al die vogels goed af te kijken, dus ik kan niet controleren of er nog een leuke gors tussen zit. Wel leuk zijn de roepende Zwarte Spechten die continue over de akkers vliegen, het geluid is gaaf en klinkt heerlijk op deze rustige zondagmiddag.

Weer bij de auto is de naamloze hond nog steeds bij ons. We twijfelen wat ons te doen staat, terugbrengen naar de boerderij of gewoon wegrijden. Dat laatste voelt toch ook niet echt lekker. Dan komt er een grote auto aanrijden en springt er een mevrouw uit die auto. De eigenaresse van de hond (die Justus blijkt te heten). Justus is een allemans vriend en loopt vaker weg. De mevrouw is dolgelukkig dat ze de hond weer gevonden heeft, ze had hem al 'opgegeven'. We leveren onze grote vriend weer in en gaan naar huis. Zonder hond, we hebben alleen nog de foto's...

Meine Hausliste

De laatste tijd heb ik een aantal mails gekregen met de vraag welke vogelsoorten ik zo om het huis te zien krijg. Tot op heden zijn dat er nog niet zo heel erg veel. Elke dag zie je natuurlijk bosvogels zoals Zwarte Mees, Glanskop, Kuifmees, Grote Bonte Specht, Zwarte Specht en Boomklevers. Daarnaast regelmatig Goudvinken, Sijzen, Groenlingen en groepjes Kruisbekken. De soorten die ik minder regelmatig zie zijn Raaf en Buizerd. Zangvogels die ik nog maar een of twee keer heb gezien zijn Barmsijzen (helaas te kort gezien, dus weet niet of het Grote of Kleine waren) en Staartmees.

In totaal staat de teller voor de tuinlijst op 36 soorten. Deze lijst is van een bijzondere samenstelling, meeuwen ontbreken bijvoorbeeld. Ik heb hier nog nooit een meeuw over zien vliegen. Aan ganzen heb ik alleen Kolgans (regelmatig) en Grauwe Gans gezien. Eenden zijn ook zeldzaam, het afgelopen weekend had ik voor het eerst twee overvliegende Wilde Eenden (jippie !!) en terwijl ik ’s avonds in het bad lag en het raam openstond hoorde ik Smienten overvliegen (echt, geloof me… ik heb een getuige!).

Twee soorten zijn door mijn lief waargenomen en niet door mij, Blauwe Reiger (doet pijn, krijg die nog maar een keer te zien hier midden in het bos) en Ransuil. Deze laatste heb ik alleen horen roepen tijdens een nachtelijke wandeling in het bos... maar tsja, dat telt natuurlijk niet…

De leukste soort die ik tot nu toe heb gezien is de Klapekster. Dit was eind oktober toen we nog druk aan het klussen waren. Ik was (helaas) alleen thuis en was aan het zagen, boren, schroeven en spijkeren. De ramen stonden open en opeens hoorde ik allemaal alarmerende vogels. Ik pakte direct mijn verrekijker en keek naar buiten. In de bomen aan de rand van de tuin zaten allemaal mezen en Goudvinken luid te roepen en heen en weer te vliegen. ‘Er zal ergens een Sperwer zitten’, dacht ik en ik scande de bomen af. En plotseling zat daar in de top van een den een Klapekster! De vogel zat een halve minuut rustig in die boom, lastig gevallen door al die vogeltjes, en vloog daarna weg.

De lat ligt dus hoog wil ik een nog leukere soort waarnemen. Maar het is niet onmogelijk en het maakt me ook fanatiek, dit moet beter kunnen! Als het straks echt eens lente wil worden en we regelmatig buiten te vinden zijn moet de ietwat magere soortenlijst vanzelf groeien. Ik zal jullie op de hoogte houden, elke nieuwe soort zal ik direct aan mijn trouwe lezers melden.