In een later bericht ga ik je wel iets vertellen over Zyfflich en de wereld daar omheen. Eerst dit:
Iedereen weet natuurlijk van de Dwergali die de dag na de Top of Holland vogeldag gevonden werd in de Ooipolder. De dag dat die vogel gevonden werd zat ik keurig bij mijn vader op de bank, zijn verjaardag te vieren. Het vieren van die verjaardag was leuk, het verschijnen van die Aalscholver minder. Vooral omdat de vogel op nog geen 2000 meters van ons huis bleek te zijn gezien. Maar ja, zo loopt het in het leven en omdat het geen nieuwe NL soort voor me was kon ik er eigenlijk wel mee leven.
Ik had wel het idee dat de vogel ergens in de Ooi nog aanwezig moest zijn en hield toch wel rekening met een herontdekking. En dat gebeurde dus ook. Het afgelopen weekend was voor ons een druk weekend. De ouders van mijn lief waren van plan om vanaf vrijdag een paar dagen langskomen en mijn pa, zijn vriendin, mijn broer, zijn vriendin en haar dochter waren van plan op zaterdag langs te komen. Dus je kent het waarschijnlijk wel: inkopen doen, huis schoonmaken, de nog niet lege verhuisdozen in een hoek schuiven en ga zo maar door. Beetje stressen dus.
Met dit alles waren we dus op vrijdagmorgen bezig toen mijn telefoon begon te piepen: rare bird alert, Dwergaalscholver op de bekende plek. En die plek was dus 2000 meters vanaf de plek waar ik op dat moment liep te poetsen. Ik keek mijn lief aan en we zaten dus nog geen 5 minuten later op de fiets. Echt, twitchen op de fiets. Mijn allereerste keer ooit, afgezien van een paar twitches met het OV in combinatie met het huren van een fiets in een ver en grijs verleden.
We kwamen snel aan op de bekende plek om van een altijd vrolijke Robert Keizer te vernemen dat de vogel 'twee seconden' eerder was opgevlogen. Balen dus! We hadden maar bitter weinig tijd omdat de ouders van mijn lief al onderweg waren naar Zyfflich en we eigenlijk best nog veel dingen te doen hadden. Toen kreeg Remco Wester telefoon, de vogel werd gezien een paar kilometer verder. Even twijfelen... wat te doen? We besloten toch de gaan fietsen en van het meer dan vriendelijke aanbod van Mart Janse mee te rijden geen gebruikt te maken.
En zo kwam alles toch nog goed, de Zwergscharbe liet zich goed bekijken op een zandstrandje. Mijn tweede in Nederland! Na kort maar goed genoten te hebben van de vogel besloten we terug naar huis te fietsen en alles gereed te maken voor het bezoek.
In een volgend bericht wat foto's en meer van de directe omgeving van Zyfflich. Spannende tijden liggen voor ons en ik heb heel veel zin daar veel over te gaan schrijven !
dinsdag 18 mei 2010
zondag 24 januari 2010
Taube in der Spitze Hollands !!
Op donderdagavond kom ik zo tegen een uur of tien ’s avonds aan in ons huis in het bos. Ik dans een vrolijke dans met mijn liefste, drink een schnapps, klets wat en we kijken dan nog een film op het notebook. Vlak voor we gaan slapen twijfel ik nog even of ik mijn mails zal checken. Besluit het niet te doen en misschien was dat maar goed ook. Leverde me in ieder geval een ‘rustige’ nacht op. 
De volgende morgen pers ik sinaasappelen, zet koffie en maak het ontbijt gereed. Ondertussen heb ik het notebook aangezet en als ik even later even tijd heb check ik mijn mail: tussen al de overige mails zie ik drie Birdalerts staan met als titel Oosterse Tortel. Ik weet direct hoe laat het is en hoef eigenlijk de mails niet te openen om te weten wat we vandaag gaan doen. Tot mijn grote vreugde is de determinatie zeker (weet dan nog niets van de discussie op het forum van waarneming.nl) en tot mijn nog grotere vreugde is de vogel gezien in Fryslan. Een nieuwe soort voor Nederland en dat nog wel in de Top of Holland! Dat geeft dubbel zo veel vreugde.
De plannen zijn snel gemaakt, althans door mij. Na enig aandringen wil Nicole wel mee, hoewel ‘ein Taube’ haar niet zo heel erg aanspreekt. We doen het rustig aan, ik kan me niet goed voorstellen dat de vogel snel uit Wergea zal verdwijnen. We ontbijten, drinken koffie en pakken alles wat mee moet. De navigator heeft uitgerekend dat we er ongeveer 2:45 uur over zullen doen voordat we aankomen op de plek waar de vogel zit. Valt me eigenlijk nog mee, in Engeland, Zweden of Finland lachen ze waarschijnlijk om die 165 minuten autorijden. Daar is zoiets een beetje een thuiswedstrijd.
De rit naar Nederland verloopt voorspoedig en we komen zo rond een uur of half twee aan. De vogel is op dat moment even uit beeld. Het is leuk al die bekenden weer tegen te komen. We kletsen een beetje bij en dan is de vogel schijnbaar aan de westkant van het dorp gezien. Rennen dus! Maar als we aankomen blijkt het loos alarm, geen duif te zien. Toch is de vogel blijkbaar niet ver uit de buurt, als we een beetje door het wijkje heenlopen komen we een mevrouw tegen die haar hond uitlaat. ‘Zoeken jullie die zeldzame duif?’ vraagt ze ons. We reageren enthousiast en ze neemt ons direct mee. Om de hoek staan een stel vogelaars te kijken naar een kersenboom. Snel rennen we die kant op en dan is het + 1. De Oosterse Tortel zit mooi in een boom en laat zich prima bekijken. We genieten een hele tijd van de vogel voordat deze besluit weg te vliegen, richting de kerk.
Nu we de vogel gezien hebben kunnen we wat rustiger aan doen en we genieten van het mooie dorpje. Fryske dorpjes zijn mooi en dit is ook nog eentje van de mooiere. De kern van dit dorp zit er nog uit zoals kernen van dorpjes eruit horen te zien. We zoeken een bakker en kopen daar overheerlijke Fryske Sûkerbôle. Beter dan ik in lange tijd heb gegeten, misschien wel de beste ooit gegeten. En ik kan het weten, Fries van geboorte en gek op zoete dingen zoals suikerbrood.
Nog even over die 496 Kraanvogels die we een week of twee geleden aan de Oste gezien hebben. Hier reageerde men een beetje met ongeloof. De ‘kraanvogel-expert’ hield het eigenlijk niet voor mogelijk dat er nog zoveel Kraanvogels aanwezig konden zijn, zeker niet na de lange periode van kou en de hoeveelheden sneeuw die gevallen zijn. Ik ontving een paar mails met het verzoek voor extra inlichtingen en plekinfo. Niet dat ze me niet geloofden maar ze wilden wel heel graag meer van onze waarneming weten. Vandaag zijn drie experts speciaal op stap gegaan om onze melding na te trekken. En, wat denk je? Ze vonden op een voor hun tot nu toe totaal onbekende plek - in de directe omgeving van onze waarneming - meer dan 500 Kraanvogels. Grappig dat ik als Hollander dat dan moet ontdekken. Geeft een bijzonder gevoel!
zaterdag 9 januari 2010
Tee, Kuchen und Kraniche
Het is vrijdagmorgen als ik de gordijnen openschuif en naar buiten kijk. De lucht is strak blauw, de zon schijnt al een beetje tussen de bomen door. Bomen die bedekt zijn onder een dikke laag sneeuw, het bos ziet eruit als een sprookje. Het is koud buiten, de thermometer geeft -9.6 graden Celsius aan. Maar er staat niet veel wind dus het moet heerlijk zijn een lange wandeling te maken. De keuze is snel gemaakt, ik heb zin om naar de Oste (dat kleine riviertje) te gaan, daar zal nog open water zijn en waar open water is zijn leuke vogels te verwachten.
We moeten eerst nog even langs de Optiker maar komen na een autotocht van een goed drie kwartier door een heerlijk landschap vol met sneeuw aan bij de Oste. Zodra ik uitstap hoor ik Kraanvogels en ik kijk om me heen. Ik verwacht vogels te zien overvliegen maar tot mijn grote verbazing staan er op een voor de helft geoogste maisakker, nog geen 500 m bij me vandaan 436 vogels. De vogels staan heel dicht op elkaar en roepen voortdurend. Verbluffend vind ik het, ik weet dat er hier vogels overwinteren, maar dat er nog zo veel vogels na zo'n lange vorstperiode nog steeds hier zijn dat had ik niet verwacht. Het zal wel weer - net als bij de Kleine Zwanen - het bekende kosten-baten en given-up-density verhaal zijn, het kost te veel energie om nu nog te vertrekken, het is slimmer om, als je de gok genomen hebt om in het noorden te blijven, niet te vertrekken. Zeker als er nog genoeg te eten is, waarom zou je dan op reis gaan? Hoe dan ook, het is genieten en het lukt me ook nog een paar leuke foto's maken.
In de bomen zitten groepjes Geelgorzen en in de struiken langs het pad fourageren veel Merels. Het is ondertussen half bewolkt geworden maar nog steeds heerlijk weer. We lopen naar de Oste, die natuurlijk niet bevroren is, daar stroomt die te hard voor. We wandelen verder door een lege en stille wereld. We komen helemaal niemand tegen, alleen zo nu en dan een Ree. Voor de rest is het stil, ook met vogels. Het blijft bij Sijzen, Merels, Roodborsten, wat verschillende soorten mezen en een paar Buizerds. Als we bij het grote hoogveen aankomen verwacht ik minimaal een Klapekster te zien te krijgen. Maar ook dat is te hoog gegrepen, het landschap is onvoorstelbaar open en leeg. Niets beweegt. Ik kijk de vlakte een paar keer goed af, hier kan je zo Grote Trappen en nog meer van dat moois verwachten. Maar niet vandaag, het blijft leeg.
Als we verder lopen zie ik bij een klein stroompje iets lopen, een Waterral! De vogel rent voor me uit en verdwijnt in de spaarzame vegetatie. Ik kijk nog even of ik 'm nog kan vinden maar blijkbaar is de vogel verdampt. We komen weer uit bij de Oste en hier pesten we grote groepen Wilde Eenden op. In de sneeuw staan heel veel sporen en ik kijk of ik sporen van Otters zie. Ik zie verschillende prenten die er wel wat op lijken maar twijfel steeds, zijn dit nu echte Otter-sporen of niet? Volgende keer toch een boek meenemen (of een paar van die sporen fotograferen, zucht!).We hebben een hele tijd geen Kraanvogels meer gehoord maar op een gegeven moment horen we ze weer in de verte; we komen weer in de buurt van de auto. Als we op het laatste stuk richting de auto lopen zien we een grote groep Kranen vliegen. Ik tel snel, ongeveer 60 vogels. De vogels draaien mooi voor ons langs en landen bij de overige vogels op de akker. We staan bij de auto en genieten: thee drinken, heerlijke Kuchen en bijna 500 Kraanvogels op ongeveer 500 meter afstand. Wat een luxe!
Hier een leuke video van die Kranen:
En hier nog een leuke video van die Kraanvogels:
zondag 3 januari 2010
Still im Wald
Tsja, en het was me toch stil in het bos. Ik had bedacht dat een groot dennenbos hier net ver vandaan een goede keuze zou zijn voor mijn Kruisbekken zoekactie. Vanmiddag daar een lange wandeling gemaakt, en heel weinig gezien. Een paar mezen, wat Goudhanen en Merels en dat was het dan wel. Geen enkele Kruisbek gehoord, laat staan gezien.
Toch was het mooi, het vroor een paar graden, er stond geen wind en er lag een lekker dik pak sneeuw. Heerlijk om in te wandelen, koud te worden en dan thuis warme chocolademelk te drinken.
Toch was het mooi, het vroor een paar graden, er stond geen wind en er lag een lekker dik pak sneeuw. Heerlijk om in te wandelen, koud te worden en dan thuis warme chocolademelk te drinken.
Fichten- & Binden- & Kiefernkreuzschnabel
Eerst de allerbeste wensen voor een heel goed, gezond en vogelrijk 2010 !
Dan mijn excuses, ik realiseer me dat ik een hele lange tijd niets van me heb laten horen. Ik zal mijn leven beteren en de draad die ik zo lang heb laten liggen weer oppakken. Genoeg daarover, terug naar belangrijkere zaken !
Vogels dus. De afgelopen maanden november en december niet veel op vogelgebied meegemaakt. November was super rustig. Nog wel een paar keer 'bosjes geklopt' in de kuststrook tussen Bremerhaven en Cuxhaven maar dat leverde niet veel op. December was een drukke maand mbt het werk. Daarnaast zorgde de vele sneeuw en pech met mijn auto ervoor dat ik in de weekenden niet op pad kon.
Hier in het bos ligt op het moment dat ik dit schrijf een enorm pak sneeuw. Met vogels is het bijzonder rustig, maar gelukkig zijn er nog de Kruisbekken. Daarvan vliegen er hier de hele tijd groepjes rond! Afgelopen dinsdag hoorde ik vogels roepen in het bos aan de andere kant van de weg. Niet de normale, bekende roep maar dieper. Duidelijk anders dan wat ik normaal hier hoor. Direct naar binnen gerend en mijn verrekijker opgehaald. Toen ik bij de bomen aankwam waar de vogels zaten te roepen gebeurde het onvermijdelijke: ze vlogen weg. Tot mijn grote frustratie niets aan kunnen zien.
Spannend is het wel, die Kruisbekken. Ook omdat op de laatste dag van 2009 en gisteren in de omgeving van Hannover Grote en ook Witbandkruisbekken zijn gezien. Die vogels zijn er dus wel, je moet ze alleen nog zien te vinden. Daarom straks maar weer het naaldbos in en hopen op iets leuks! Ik zal als ik terug ben verslag uitbrengen.
Dan mijn excuses, ik realiseer me dat ik een hele lange tijd niets van me heb laten horen. Ik zal mijn leven beteren en de draad die ik zo lang heb laten liggen weer oppakken. Genoeg daarover, terug naar belangrijkere zaken !
Vogels dus. De afgelopen maanden november en december niet veel op vogelgebied meegemaakt. November was super rustig. Nog wel een paar keer 'bosjes geklopt' in de kuststrook tussen Bremerhaven en Cuxhaven maar dat leverde niet veel op. December was een drukke maand mbt het werk. Daarnaast zorgde de vele sneeuw en pech met mijn auto ervoor dat ik in de weekenden niet op pad kon.
Hier in het bos ligt op het moment dat ik dit schrijf een enorm pak sneeuw. Met vogels is het bijzonder rustig, maar gelukkig zijn er nog de Kruisbekken. Daarvan vliegen er hier de hele tijd groepjes rond! Afgelopen dinsdag hoorde ik vogels roepen in het bos aan de andere kant van de weg. Niet de normale, bekende roep maar dieper. Duidelijk anders dan wat ik normaal hier hoor. Direct naar binnen gerend en mijn verrekijker opgehaald. Toen ik bij de bomen aankwam waar de vogels zaten te roepen gebeurde het onvermijdelijke: ze vlogen weg. Tot mijn grote frustratie niets aan kunnen zien.
Spannend is het wel, die Kruisbekken. Ook omdat op de laatste dag van 2009 en gisteren in de omgeving van Hannover Grote en ook Witbandkruisbekken zijn gezien. Die vogels zijn er dus wel, je moet ze alleen nog zien te vinden. Daarom straks maar weer het naaldbos in en hopen op iets leuks! Ik zal als ik terug ben verslag uitbrengen.
dinsdag 27 oktober 2009
Natural gamma-radioactivity, spatial patterns und Taiga!
En toen werd het vrijdag de 23e, de dag van de promotie van een goede vriendin van Nicole. Dus ’s middags zat ik in het Academie gebouw in Groningen bij de – zeer goede – verdediging van het proefschrift over Salt-marsh sediment: Natural gamma-radioactivity and spatial patterns. Nadien was er een leuke receptie waar ik nog een aantal bekenden tegen kwam. Omdat het feestje ’s avond pas om 8 uur zou beginnen hadden we nog tijd de stad in te gaan, om te gaan winkelen en nog ergens iets te eten.
Terwijl Nicole rondkijkt in een hippe winkel zet ik mijn telefoon weer aan en krijg direct twee sms-jes binnen. En die hebben alleen die irritante beginregels: Taigastrandloper Calidris subminuta Locatie: Atlasblok 21-54-24 Amersfoort: 198.307 – 503. Meer staat er niet, dus je hebt geen idee wat er aan de hand is. Is dit een vage claim, is de vogel 100% zeker en op dit moment in beeld? Je hebt geen enkel benul en dat is frustrerend (even ter geruststelling, als het goed gaat komt over een week mijn nieuwe, hypermoderne telefoon en behoren deze frustraties spoedig tot het verleden). Goed, ik stond daar dus en de wanhoop sloeg alweer toe. Zou het dan toch zo zijn, zo lang is het rustig en dan ineens twee mega’s binnen een week? Zou dat echt mogelijk zijn? Ik besloot Bart Jan Prak te bellen en die wist me niet echt gerust te stellen. Alle voortekenen duiden erop dat er iets heel vreugdevols in die uiterwaard zat. Maar ja, ik zat in down town Groningen en kon niet echt weg. Het stelde me gerust dat de vogel daar blijkbaar op donderdag, een dag eerder, er ook al had gezeten en er nu nog zat. Waarom dan morgen ook niet?
Het winkelen was verder goed, het eten iets minder goed (de bediening nog minder goed) en het feest was top. Leuke mensen en goede dansmuziek. ’s Nachts zijn we terug gereden naar huis dus ik lag die nacht zo tegen een uur of twee in bed. Echt slapen lukte me niet, die Taiga bleef maar door mijn hoofd spoken. De volgende ochtend was ik al weer vroeg op, dit tot wanhoop van mijn lief die nog behoorlijk moe was. Al snel kwam de piep dat de vogel nog aanwezig was en toen was ik niet meer te houden. Het internet moest geraadpleegd worden en de plannen moesten omgegooid worden. Het was namelijk zo, in Cuxhaven was het afgelopen weekend een seminar over het hoe te tellen van wadvogels en het verwerken van die telgegevens. Nicole wilde daar graag heen en ik was dan van plan een deel van de tijd daar door te brengen en een deel van de tijd goede soorten te gaan zoeken in de directe omgeving. Nou was het programma niet direct wereldschokkend en dus besloot Nicole niet naar Cuxhaven te gaan. Dus geen praatjes over Wattenmeer-vogels aanhoren maar mee te gaan richting Nederland en in levende lijve steltlopers te gaan bekijken.
De rest was gesneden koek, eenvoudig heenrijden, de dijk oplopen en de vogel bekijken. Poeh, was was die mooi en vooral leerzaam! En niet te vergeten, leuk al die bekenden weer te zien! Hulde aan Martijn voor de ontdekking en hulde aan de Zwolle-boys voor de uiteindelijke determinatie. Geweldig dat soms alles op de juiste plek valt en alles werkt zoals het eigenlijk moet werken.
Zondag niets zinnigs meer gedaan. Een seminar in Zweden, een lang weekend Juist, Kaspische Plevier twitchen, een week hard werken en die Taiga eisten hun tol. Het was heerlijk een dag helemaal niets te hoeven doen – of zou ik oud worden…
Terwijl Nicole rondkijkt in een hippe winkel zet ik mijn telefoon weer aan en krijg direct twee sms-jes binnen. En die hebben alleen die irritante beginregels: Taigastrandloper Calidris subminuta Locatie: Atlasblok 21-54-24 Amersfoort: 198.307 – 503. Meer staat er niet, dus je hebt geen idee wat er aan de hand is. Is dit een vage claim, is de vogel 100% zeker en op dit moment in beeld? Je hebt geen enkel benul en dat is frustrerend (even ter geruststelling, als het goed gaat komt over een week mijn nieuwe, hypermoderne telefoon en behoren deze frustraties spoedig tot het verleden). Goed, ik stond daar dus en de wanhoop sloeg alweer toe. Zou het dan toch zo zijn, zo lang is het rustig en dan ineens twee mega’s binnen een week? Zou dat echt mogelijk zijn? Ik besloot Bart Jan Prak te bellen en die wist me niet echt gerust te stellen. Alle voortekenen duiden erop dat er iets heel vreugdevols in die uiterwaard zat. Maar ja, ik zat in down town Groningen en kon niet echt weg. Het stelde me gerust dat de vogel daar blijkbaar op donderdag, een dag eerder, er ook al had gezeten en er nu nog zat. Waarom dan morgen ook niet?
Het winkelen was verder goed, het eten iets minder goed (de bediening nog minder goed) en het feest was top. Leuke mensen en goede dansmuziek. ’s Nachts zijn we terug gereden naar huis dus ik lag die nacht zo tegen een uur of twee in bed. Echt slapen lukte me niet, die Taiga bleef maar door mijn hoofd spoken. De volgende ochtend was ik al weer vroeg op, dit tot wanhoop van mijn lief die nog behoorlijk moe was. Al snel kwam de piep dat de vogel nog aanwezig was en toen was ik niet meer te houden. Het internet moest geraadpleegd worden en de plannen moesten omgegooid worden. Het was namelijk zo, in Cuxhaven was het afgelopen weekend een seminar over het hoe te tellen van wadvogels en het verwerken van die telgegevens. Nicole wilde daar graag heen en ik was dan van plan een deel van de tijd daar door te brengen en een deel van de tijd goede soorten te gaan zoeken in de directe omgeving. Nou was het programma niet direct wereldschokkend en dus besloot Nicole niet naar Cuxhaven te gaan. Dus geen praatjes over Wattenmeer-vogels aanhoren maar mee te gaan richting Nederland en in levende lijve steltlopers te gaan bekijken.
De rest was gesneden koek, eenvoudig heenrijden, de dijk oplopen en de vogel bekijken. Poeh, was was die mooi en vooral leerzaam! En niet te vergeten, leuk al die bekenden weer te zien! Hulde aan Martijn voor de ontdekking en hulde aan de Zwolle-boys voor de uiteindelijke determinatie. Geweldig dat soms alles op de juiste plek valt en alles werkt zoals het eigenlijk moet werken.
Zondag niets zinnigs meer gedaan. Een seminar in Zweden, een lang weekend Juist, Kaspische Plevier twitchen, een week hard werken en die Taiga eisten hun tol. Het was heerlijk een dag helemaal niets te hoeven doen – of zou ik oud worden…
donderdag 22 oktober 2009
Juist, Texel en de Kaspische Plevier
Goed, hier het verhaal - dat veel langer geworden is dan ik had verwacht - over mijn Kaspische Plevier twitch. Vanaf een Duits waddeneiland naar een Nederlands waddeneiland, hoe bedenk je het... Met foto's en onderaan nog twee in de auto opgenomen video's (en als je dan toch aan het lezen bent, vergeet dan niet het verhaal van de Kuhls die ik langs Cuxhaven had, weer onder dit verhaal...).
Juist, ik zat dus voor een lang weekend op het Duitse Waddeneiland Juist (spreek uit als Juuuust en niet als juist). Hoe dit zo gekomen is, wij (mijn lief en ik) waren uitgenodigd door het Wattenmeerhaus op dat eiland een tweetal verhaaltjes te komen vertellen over onze expedities naar Siberie (Kolguyev en de Taimyr). Dit in het kader van de Vogelzugtagen. Elk najaar in oktober zijn er dan tal van excursies en lezingen, dit alles met betrekking tot vogeltrek.
Dus, zo kwam ik op Juist terecht. Ik had hooggespannen verwachtingen, wat is er mooier dan op een Waddeneiland te zitten halverwege oktober. The sky is the limit, alles kan en is mogelijk… Van tevoren had ik op Google Earth gekeken, het eiland zag er super spannend uit, ongeveer 17 km lang en bijna nergens breder dan 500 - 700 m. Een smal streepje land dus waar ik zou gaan toeslaan! Van Duitse vogelaars had ik al gegrepen dat er niet veel vogelaars naar Juist gaan of daar wonen, eigenlijk komen er nooit leuke waarnemingen vandaan. Een extra motivatie voor mij, Juist eens op de kaart te gaan zetten!
Op de avond van donderdag 15 oktober kwamen we aan op het eiland. Het was donker en er was niet veel te zien. Wat wel opvallend was waren al de fietskarretjes en paard en wagens. Op Juist zijn namelijk auto’s niet toegestaan, ook niet voor de bewoners van het eiland. Alleen de politie, brandweer en de dokter hebben een auto. Al de rest van het vervoer gaat met paard en wagen… er zijn bijvoorbeeld ook geen bussen,je moet wachten tot het paard en wagen langskomt om je mee te nemen. Een verademing, totale rust en stilte…
De vrijdag stond er een storm, veel wind en dat deed me besluiten over zee te gaan kijken. Dit leverde niet veel op, een enkele Jan van Gent en daar hield het mee op. Ik had toen nog het idee dat het te hard waaide en ik simpelweg soorten miste die tussen de golven doorvlogen maar zaterdag –toen er niet zo heel veel wind meer stond – wat het beeld niet anders, er vloog bijna niets, geen enkele Jager, geen Pijlen, niets. Geen idee waar het aan ligt, misschien is Juist gewoon niet goed voor zeetrek of zat de wind toch te veel in de noordelijke hoek.
In de loop van de zaterdag ging de wind steeds meer liggen en besloten we een wandeling in de omgeving te maken. Overal zaten Kramsvogels en Koperwieken terwijl regelmatig Veldleeuweriken, Vinken en Kepen overvlogen. Een beetje tegen het einde van de wandeling zag ik plotseling een Phyllo in de struiken zitten. De vogel was erg grijs en ik dacht eerst dat ik naar een Kleine Spotvogel stond te kijken. Langzaam kwam de vogel de struiken uit en toen bleek het een grijze Tjiftjaf te zijn. De vogel bleek een opvallende wenkbrauwstreep, een klein vleugelstreepje en gitzwarte snavel en poten te hebben: Siberische Tjif! Helaas liet de vogel niets horen, vloog het pad over en verdween in de dichte begroeiing om nooit meer iets van zich te laten zien. Dit was direct het hoogtepunt van de dag, Blako’s lieten zich niet zien of horen, om maar te zwijgen over andere zeldzaamheden.
’s Avonds ontmoet ik dan de twee plaatselijke vogeltellers. Ik vertel hun van mijn Sib Tjif en vraag naar hun ervaringen met Blako’s en andere zeldzaamheden. Ze kijken me met grote ogen aan, Bladkoningen hebben ze hier nog nooit gezien, van Siberische Tjiffen hebben ze nog nooit gehoord en over zee kijken… dat is zo onhandig omdat dan je telescoop zo wiebelt. Ik zucht, dit is onvoorstelbaar. Woon je op zo’n wereldplek en heb je geen idee wat er allemaal te ontdekken valt en te zien valt… Moedeloos kan ik hier van worden… het goud ligt hier voor het oprapen, alleen ze zien het niet. Opvallend is ook nog dat ik het hele weekend op het eiland niemand (maar dan ook echt niemand) met een verrekijker heb gezien. Dit geeft een enorm gevoel van onmacht, zo’n geweldige plek en niemand die ook maar een beetje interesse in vogels heeft. Het geeft je het gevoel alsof je het allemaal alleen moet doen (wat ook zo is) en dat je geen idee hebt waar te beginnen en waar te eindigen… een luxe probleem waar ik maar moeilijk mee om kan gaan.
Op die zaterdagavond heb ik ook eindelijk tijd mijn mail en Dutch Bird Alerts te checken. Ik ontvang van de extreme zeldzaamheden of de soorten die ontbreken op mijn Nederlandse lijst noodgedwongen (heb nog niet zo’n moderne telefoon) alleen maar de eerste regels van het bericht . Maar totdat de zaterdagavond heb ik nog niets ontvangen, ik weet dat ik veel mis maar weet ook dat er geen mega-soorten zijn gezien. Dat is snel anders, tot mijn grote verbazing zie ik dat er een Kaspische Plevier op Texel is gezien. Ik grijp naar mijn telefoon maar die blijkt achtergebleven te zijn in het huis waar we overnachten. Mijn hersens draaien ineens op volle toeren en duizend-en-een scenario’s flitsen door mijn hoofd. Maar, veel tijd om na te denken heb ik niet, binnen een kwartier begint mijn presentatie.
Nadien vertel ik mijn lief van de plevier en doe ik voorzichtig voorstellen het schema om te gooien. Oorspronkelijk zouden we dinsdag het eiland afgaan, die dag zou ik dan Kleine Zwanen gaan tellen in het Lauwersmeer. Maar, als we nu eens een dag eerder van het eiland afgaan, maandag dus. Dan gaan we die dag door naar Texel, twitchen de plevier, slapen bij mijn pa in Heerenveen en tellen de dag daarna (de dinsdag dus) de Kleintjes in het Lauwersmeer. Ik heb begrepen dat de vogel de hele dag niet aanwezig was op de akkers die goed zijn afgekeken in verband met de Amerikaanse Goudplevier. Die Kaspische Plevier is dus vers aangekomen en zal waarschijnlijk eerst moeten aansterken. Goede kans dat die een paar dagen daar blijft hangen en op maandag er nog zit.
Na wat overleg besluiten we dat te gaan doen. Een dag eerder het eiland af en direct doorrijden naar Texel. De gasten waar we verblijven (een vriendin van mijn lief en haar vriend) begrijpen ons eerst niet zo goed maar krijgen op een gegeven moment door dat het me echt ernst is, ik wil dolgraag naar Texel! We gaan daarna naar de plaatselijke disco waar ik tot 3 uur ’s nachts mijn frustraties en gedachten probeer weg te dansen.
Zondagmorgen is het waanzinnig mooi weer, het is windstil en het eiland is bezwangerd met beloften. Ik sta vroeg op en ben met het eerste licht buiten. Overal roepen Vinken en Koperwieken en zitten Goudhanen. Ik struin rond en klop bosjes, terwijl een IJsgors overvliegt. Mijn gedachten dwalen regelmatig af naar Texel, hoe zou het daar nu zijn? Zo rond een uur of negen krijg ik een sms, Kaspische Plevier Texel. Ik heb geen idee of de vogel nog aanwezig is en sms wat mensen. Al snel krijg ik bericht, de vogel is nog steeds op het eiland aanwezig. Hierna kan ik niet meer geconcentreerd de bosjes afzoeken en geloof ik het verder wel. Texel is alles wat telt!
Het toeval wil dat op Juist een vliegveld aanwezig is, je kan ervoor kiezen niet met de boot naar en van het eiland te reizen maar met het vliegtuig. De bootreis duurt ongeveer anderhalf uur, het vliegtuig 5 minuten en hoef je niet perse van tevoren te boeken… (stel je voor hoe snel je dan voor een goede soort op een eiland kan komen…). Helaas mag je niet meer dan 10 kg bagage meenemen, wij hebben veel meer bij ons dus dit is niet echt een optie. Wel informeer ik nog naar de mogelijkheden van Juist naar Texel te vliegen, dat duurt maar een half uurtje. De kosten vallen ook reuze mee, voor 120 Euro en een belasting van 28 Euro om op Texel te mogen landen kan ik zo heen en weer naar Texel. Ik besluit echter dit niet te doen, ik heb er alle vertrouwen in dat de vogel maandag gewoon nog op zijn akker zit. ’s Avonds bel ik nog met Mark Zekhuis. Hij is al geweest en verteld me de meest mooie verhalen. 50 auto’s met vogelaars die te wachten staan voor de eerste boot en dat nog wel op een zondag! Ik spreek met hem af dat hij me extra info zal sms-en.
Juist, ik zat dus voor een lang weekend op het Duitse Waddeneiland Juist (spreek uit als Juuuust en niet als juist). Hoe dit zo gekomen is, wij (mijn lief en ik) waren uitgenodigd door het Wattenmeerhaus op dat eiland een tweetal verhaaltjes te komen vertellen over onze expedities naar Siberie (Kolguyev en de Taimyr). Dit in het kader van de Vogelzugtagen. Elk najaar in oktober zijn er dan tal van excursies en lezingen, dit alles met betrekking tot vogeltrek.
Dus, zo kwam ik op Juist terecht. Ik had hooggespannen verwachtingen, wat is er mooier dan op een Waddeneiland te zitten halverwege oktober. The sky is the limit, alles kan en is mogelijk… Van tevoren had ik op Google Earth gekeken, het eiland zag er super spannend uit, ongeveer 17 km lang en bijna nergens breder dan 500 - 700 m. Een smal streepje land dus waar ik zou gaan toeslaan! Van Duitse vogelaars had ik al gegrepen dat er niet veel vogelaars naar Juist gaan of daar wonen, eigenlijk komen er nooit leuke waarnemingen vandaan. Een extra motivatie voor mij, Juist eens op de kaart te gaan zetten!
Op de avond van donderdag 15 oktober kwamen we aan op het eiland. Het was donker en er was niet veel te zien. Wat wel opvallend was waren al de fietskarretjes en paard en wagens. Op Juist zijn namelijk auto’s niet toegestaan, ook niet voor de bewoners van het eiland. Alleen de politie, brandweer en de dokter hebben een auto. Al de rest van het vervoer gaat met paard en wagen… er zijn bijvoorbeeld ook geen bussen,je moet wachten tot het paard en wagen langskomt om je mee te nemen. Een verademing, totale rust en stilte…
De vrijdag stond er een storm, veel wind en dat deed me besluiten over zee te gaan kijken. Dit leverde niet veel op, een enkele Jan van Gent en daar hield het mee op. Ik had toen nog het idee dat het te hard waaide en ik simpelweg soorten miste die tussen de golven doorvlogen maar zaterdag –toen er niet zo heel veel wind meer stond – wat het beeld niet anders, er vloog bijna niets, geen enkele Jager, geen Pijlen, niets. Geen idee waar het aan ligt, misschien is Juist gewoon niet goed voor zeetrek of zat de wind toch te veel in de noordelijke hoek.
In de loop van de zaterdag ging de wind steeds meer liggen en besloten we een wandeling in de omgeving te maken. Overal zaten Kramsvogels en Koperwieken terwijl regelmatig Veldleeuweriken, Vinken en Kepen overvlogen. Een beetje tegen het einde van de wandeling zag ik plotseling een Phyllo in de struiken zitten. De vogel was erg grijs en ik dacht eerst dat ik naar een Kleine Spotvogel stond te kijken. Langzaam kwam de vogel de struiken uit en toen bleek het een grijze Tjiftjaf te zijn. De vogel bleek een opvallende wenkbrauwstreep, een klein vleugelstreepje en gitzwarte snavel en poten te hebben: Siberische Tjif! Helaas liet de vogel niets horen, vloog het pad over en verdween in de dichte begroeiing om nooit meer iets van zich te laten zien. Dit was direct het hoogtepunt van de dag, Blako’s lieten zich niet zien of horen, om maar te zwijgen over andere zeldzaamheden.
’s Avonds ontmoet ik dan de twee plaatselijke vogeltellers. Ik vertel hun van mijn Sib Tjif en vraag naar hun ervaringen met Blako’s en andere zeldzaamheden. Ze kijken me met grote ogen aan, Bladkoningen hebben ze hier nog nooit gezien, van Siberische Tjiffen hebben ze nog nooit gehoord en over zee kijken… dat is zo onhandig omdat dan je telescoop zo wiebelt. Ik zucht, dit is onvoorstelbaar. Woon je op zo’n wereldplek en heb je geen idee wat er allemaal te ontdekken valt en te zien valt… Moedeloos kan ik hier van worden… het goud ligt hier voor het oprapen, alleen ze zien het niet. Opvallend is ook nog dat ik het hele weekend op het eiland niemand (maar dan ook echt niemand) met een verrekijker heb gezien. Dit geeft een enorm gevoel van onmacht, zo’n geweldige plek en niemand die ook maar een beetje interesse in vogels heeft. Het geeft je het gevoel alsof je het allemaal alleen moet doen (wat ook zo is) en dat je geen idee hebt waar te beginnen en waar te eindigen… een luxe probleem waar ik maar moeilijk mee om kan gaan.
Op die zaterdagavond heb ik ook eindelijk tijd mijn mail en Dutch Bird Alerts te checken. Ik ontvang van de extreme zeldzaamheden of de soorten die ontbreken op mijn Nederlandse lijst noodgedwongen (heb nog niet zo’n moderne telefoon) alleen maar de eerste regels van het bericht . Maar totdat de zaterdagavond heb ik nog niets ontvangen, ik weet dat ik veel mis maar weet ook dat er geen mega-soorten zijn gezien. Dat is snel anders, tot mijn grote verbazing zie ik dat er een Kaspische Plevier op Texel is gezien. Ik grijp naar mijn telefoon maar die blijkt achtergebleven te zijn in het huis waar we overnachten. Mijn hersens draaien ineens op volle toeren en duizend-en-een scenario’s flitsen door mijn hoofd. Maar, veel tijd om na te denken heb ik niet, binnen een kwartier begint mijn presentatie.
Nadien vertel ik mijn lief van de plevier en doe ik voorzichtig voorstellen het schema om te gooien. Oorspronkelijk zouden we dinsdag het eiland afgaan, die dag zou ik dan Kleine Zwanen gaan tellen in het Lauwersmeer. Maar, als we nu eens een dag eerder van het eiland afgaan, maandag dus. Dan gaan we die dag door naar Texel, twitchen de plevier, slapen bij mijn pa in Heerenveen en tellen de dag daarna (de dinsdag dus) de Kleintjes in het Lauwersmeer. Ik heb begrepen dat de vogel de hele dag niet aanwezig was op de akkers die goed zijn afgekeken in verband met de Amerikaanse Goudplevier. Die Kaspische Plevier is dus vers aangekomen en zal waarschijnlijk eerst moeten aansterken. Goede kans dat die een paar dagen daar blijft hangen en op maandag er nog zit.
Na wat overleg besluiten we dat te gaan doen. Een dag eerder het eiland af en direct doorrijden naar Texel. De gasten waar we verblijven (een vriendin van mijn lief en haar vriend) begrijpen ons eerst niet zo goed maar krijgen op een gegeven moment door dat het me echt ernst is, ik wil dolgraag naar Texel! We gaan daarna naar de plaatselijke disco waar ik tot 3 uur ’s nachts mijn frustraties en gedachten probeer weg te dansen.
Zondagmorgen is het waanzinnig mooi weer, het is windstil en het eiland is bezwangerd met beloften. Ik sta vroeg op en ben met het eerste licht buiten. Overal roepen Vinken en Koperwieken en zitten Goudhanen. Ik struin rond en klop bosjes, terwijl een IJsgors overvliegt. Mijn gedachten dwalen regelmatig af naar Texel, hoe zou het daar nu zijn? Zo rond een uur of negen krijg ik een sms, Kaspische Plevier Texel. Ik heb geen idee of de vogel nog aanwezig is en sms wat mensen. Al snel krijg ik bericht, de vogel is nog steeds op het eiland aanwezig. Hierna kan ik niet meer geconcentreerd de bosjes afzoeken en geloof ik het verder wel. Texel is alles wat telt!
Het toeval wil dat op Juist een vliegveld aanwezig is, je kan ervoor kiezen niet met de boot naar en van het eiland te reizen maar met het vliegtuig. De bootreis duurt ongeveer anderhalf uur, het vliegtuig 5 minuten en hoef je niet perse van tevoren te boeken… (stel je voor hoe snel je dan voor een goede soort op een eiland kan komen…). Helaas mag je niet meer dan 10 kg bagage meenemen, wij hebben veel meer bij ons dus dit is niet echt een optie. Wel informeer ik nog naar de mogelijkheden van Juist naar Texel te vliegen, dat duurt maar een half uurtje. De kosten vallen ook reuze mee, voor 120 Euro en een belasting van 28 Euro om op Texel te mogen landen kan ik zo heen en weer naar Texel. Ik besluit echter dit niet te doen, ik heb er alle vertrouwen in dat de vogel maandag gewoon nog op zijn akker zit. ’s Avonds bel ik nog met Mark Zekhuis. Hij is al geweest en verteld me de meest mooie verhalen. 50 auto’s met vogelaars die te wachten staan voor de eerste boot en dat nog wel op een zondag! Ik spreek met hem af dat hij me extra info zal sms-en.
De volgende ochtend ontvang ik al vroeg een sms, de vogel zit er nog steeds! Opgelucht haal ik adem, dat moet goedkomen. Mijn Nicole heeft ondertussen met een andere – ook Duitse - Nicole gebeld, namelijk de vriendin van Hans Verdaat. Die twee wonen op Texel en willen ons wel bij de boot afhalen. De Nicole van Hans en het eiland Texel stelt me gerust, de vogel zit de hele tijd op dezelfde akker, het moet lukken! Om half elf vertrekt de boot en begin ik aan de lange reis naar Texel. Tergend langzaam vaart de boot over de Waddenzee en ik voel me een beetje verloren tussen al die toeristen. Ze moesten eens weten wat de hele tijd door mijn hoofd giert… Na een ongewoon lange anderhalf uur komen we zo rond een uur of twaalf aan in de haven van Norden. Het aanmeren duurt ongewoon lang, en er blijkt een wel heel erg smal loopplankje naar de wal te zijn. Iedereen is verbaast en kijkt nog vreemder op als blijkt dat alle bagage nog in karretjes op het hoogste dek staat. De haven is helemaal vol en daarom ligt de boot niet op de normale plaats. Terwijl er nog steeds mensen van boord komen worstelen de eersten zich al weer een weg aan boord. Hectische toestanden zijn het gevolg. Ik sluit me in de rij van mensen die weer aan boord willen aan en worstel me de boot op. Met behulp van wat voordringen (ik heb daar toch een legitieme reden voor!) kom ik op het hoogste dek aan. Daar snel onze rugzakken gepakt en daarna sta ik weer in een eindeloze rij die voor de enige trap naar beneden staat. Hopeloos, echt hopeloos. Vertwijfeld kijk ik om me heen, hoe moet dit nu ooit allemaal goed komen? Ik sta hier op een Duitse boot, te wachten terwijl ik dit helemaal niet wil. Ik wil naar Texel! Dan roept iemand dat er nog een trap is en zonder af te wachten ren ik daar heen. Snel naar beneden en dan snel naar de uitgang. Ik dring onbeleefd voor, maar dat maakt me niet uit, ik moet zo snel mogelijk naar Texel…Zo rijden we rond een uur of 1 Norden uit, de navigator geeft aan dat we zo rond een uur of 5 op Texel moeten zijn, het moet allemaal te doen zijn. De rit naar Texel is ontspannen, niet al te veel verkeer. Ook in Den Helder is het rustig maar toch missen we de boot van 16:00 uur net. Gelukkig vaart de boot van 16:30 normaal en zo komen we dan om 5 uur aan op ons tweede eiland van de dag, ditmaal een Nederlandse!
Ik ren de boot af en zoek naar Hans en Nicole. Die laten gelukkig niet al te lang op zich wachten en we rijden dan snel naar de plek van de plevier. Daar staan een paar vogelaars te kletsen, de vogel is op dat moment niet in beeld. Maar, veel belangrijker, nog wel aanwezig! Ik scan de akker af en kan eerst niets vinden. Wel zie ik een Goudplevier die best Amerikaans zou kunnen zijn maar ik besteed aan die vogel geen aandacht, ik zoek een andere plevier. En dan loopt de vogel ineens in beeld. Alle spanning is in een milliseconde verdwenen, het is gelukt! Ik geniet van de vogel, een echte lifer. Ik zocht naar deze soort in Kazakstan maar heb ‘m daar niet gevonden en dan lukt het zomaar op Texel. De vogel laat zich prima bekijken, laat zich ook vliegend mooi bekijken en verhuist dan naar een andere akker. Hier zit de vogel tussen de korte vegetatie en laat zich nog mooier bekijken. Opgelucht haal ik adem, een Duits Waddeneiland, een Nederlands Waddeneiland en een Kaspische Plevier op één dag, dat voelt toch heerlijk!!
Ik in grote spanning voor de boot naar Texel
Gelukt !!!
Abonneren op:
Posts (Atom)