Naar aanleiding van een commentaar van Wietze Janse op de DB site (zie http://www.dutchbirding.nl/gallery.php?p=bigpic&gal=9&fid=4397&page=1), hier een primeur: opgeschreven voor de eerste keer, het volledige en ook wel vreemde verhaal van die broeken, Pim Wolf en de zeldzame meeuw.
Het was donderdag 1 mei 2003 en eindelijk had mijn (toenmalige) vriendin me zover gekregen dat ik nieuwe kleding zou gaan kopen. Dat was niet bepaald één van mijn favoriete dingen om te doen. Ik woonde in die tijd nog in Middelburg en we fietsen zo tegen de middag de binnenstad in. In de eerste winkel begon ik met frisse tegenzin spijkerbroeken te passen. Ik deed braaf wat mijn vriendin van me verlangde en draaide wat gegeneerd en onwennig heen en weer voor de grote spiegels die in die trendy zaak hingen, dit alles onder het ‘genot’ van even trendy muziek. Mijn ‘oude’ broek hing in het pashokje en bij het passen van de misschien wel derde broek hoorde ik mijn pieper afgaan. Omdat dit piepen behoorlijk irritant was liep ik snel het pashokje in om de pieper uit te zetten. Ik keek even op het schermpje en daarna sloegen de stoppen bij mij door. Codes van soorten die vaak werden doorgegeven kende ik uit mijn hoofd maar nu zag ik tot mijn verbijstering, schrik en ook wel grote vreugde een onbekende soortcode. Daarnaast zag ik het atlasblok van Neeltje Jans en de afzendcode van Pim Wolf. Ik was direct in alle staten en de adrenaline gierde door mijn lichaam. Op hetzelfde moment begonnen mijn hersenen langzaam door te draaien en te koken… Snel haalde ik mijn codevel uit mijn portemonnee en probeerde zo snel als mogelijk op te zoeken welke soort Pim ontdekt had. Audouins Meeuw… Zuchtend, met een paar krachtige termen en nog net niet in volledige paniek probeerde ik zo rap als mogelijk mijn nieuwe broek uit te trekken. Ik had nog maar een doel voor ogen: zo snel mogelijk op Neeltje Jans zien te komen!
Ondertussen stonden mijn vriendin en de verkoper buiten het hokje op me te wachten. Mijn vriendin had wel in de gaten wat er aan de hand was, maar de verkoper werd onrustig en nerveus van alle geluiden en mijn onhandige gestommel en begreep er niets van. Die dacht dat ik een soort epileptische aanval kreeg (hij dacht dit echt vertelde hij mijn vriendin later) en ik hoorde hem zeggen ‘je hoeft het gordijn van het hokje niet dicht te doen hoor, ik zie wel vaker mannen in onderbroeken’. Na veel gedoe had ik de nieuwe broek uitgekregen en mijn oude weer aangekregen en rende ik het pashokje uit. Ondertussen riep ik naar mijn vriendin ‘nieuwe soort voor Nederland op Neeltje Jans, ik moet daar naar toe’ en rende de zaak uit. Mijn vriendin keek mee hoofdschuddend na en de verkoper was perplex, die begreep er helemaal niets meer van. (Nadat ik weg was heeft mijn vriendin de verkoper geprobeerd uit te leggen wat er aan de hand was, de arme man maakte zich echt heel erg zorgen om me).
Ik ben daarna heel erg hard naar huis gefietst, heb mijn scoop en verrekijker gepakt en ben toen als een dolle naar Neeltje Jans gereden. Ik had zo’n enorme haast dat ik op de bochtige Polredijk, tussen Veere en de Veerse Dam, een paar debiele en heel gevaarlijke inhaalmanoeuvres heb gemaakt. Een heel enkele keer denk ik daar nog wel eens met afgrijzen aan terug. Maar gelukkig ging alles goed en kon ik al spoedig Pim feliciteren en genieten van een wel heel erg fraaie Audouins Meeuw.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten