Zwei

Hoe moet je het noemen? Frustratie, een domper, tegenvaller, deceptie, een koude douche of een enorme teleurstelling. ‘Wat nu weer?’ vraag je jezelf misschien af.

Stel je voor, ik kom thuis na een hele dag hard gewerkt te hebben en ondertussen tegen het mooie weer aangekeken te hebben. Op ons sublieme buiten terras met een werelds uitzicht over Bennekom en Wageningen-Hoog, koffie gedronken, van de lunch genoten en thee gedronken. Steeds scheen de zon en was het heerlijk weer. Thuis gekomen direct mijn spulletjes gepakt en als een dolle richting de Grauwe Klauwier gefietst. Uit de verte - ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen - al even met de verrekijker gekeken en ik op exacte dezelfde plek als gisteren zag ik de bekende lichte vlek in een vlier zitten. 'Yes, die zit er nog!' was mijn gedachte. Als ik verder fiets ontwaar ik een tweede lichte vlek… en wat denk je, die ene Grauwe Klauwier heeft tot mijn grote verrassing gezelschap gekregen van een tweede. Twee juveniele vogels zaten zeer fraai vlak naast elkaar in de brede heg. Ze waren zeer actief aan het foerageren en doken regelmatig in het korte gras. Alles zag er zeer relaxed en steady uit. Ik besloot om een plan te bedenken en te kijken of ik de vogels zou kunnen fotograferen. En, je gelooft het niet, net toen ik wilde beginnen met het maken van de meest mooie Grauwe Klauwieren-foto's die er ooit in de Duffelt gemaakt zijn, begon het te druppelen. En al die druppels werden een heuse onweersbui die op het moment dat ik dit schrijf nog steeds vrolijk verder rommelt. Soms, heel soms, zou ik willen dat ik een andere hobbie (of noem je dit gedoe een passie?) heb. Iets met damstenen en een zacht tikkende klok ofzo.

Ik kan toch met leuk nieuws afsluiten; via het werk van mijn vriendin (NABU Kranenburg) begreep ik dat in mei, niet ver van de plek waar mijn vogels zitten, eenmalig een paartje Grauwe Klauwieren is gezien. Het lijkt er een beetje op dat dit jaar, niet ver van Zyfflich heel stilletjes Grauwe Klauwieren hebben gebroed!